ความเสียใจของการจะสูญเสียคุณพ่อ เทียบกับการเคยสูญเสียคนรักเพราะเค้านอกใจ มันเทียบกันคนละขั้วจริงๆค่ะ
คุณพ่อ ผู้ที่ไม่เคยทำให้ลูกรู้สึกขาดความรักเลยสักครั้งตั้งแต่เกิดขึ้นมา เพราะที่บ้านแสดงความรักสื่อออกทางภาษากายและการบอกรักกันตลอด นึกถึงคุณพ่อสมัยหนุ่ม เรายังตัวกระเปี้ยกเดินเล่นวิ่งเล่น คุณพ่อป้อนมังคุดให้ทานก่อนไปโรงเรียน วิ่งมาหม่ำทีละคำแล้วก็ไปวิ่งเล่นต่อและก็วนมาให้คุณพ่อป้อนอีกหนึ่งคำจนหมด วิ่งทานกับพี่สาว ในสายตาเราพ่อเป็นผู้ชายสุดแกร่ง รักความถูกต้อง มีมุขตลกให้คนคุยด้วยไม่รู้สึกเบื่อ มีสเน่ห์แบบที่หายาก ทั้งรูปหล่อและเจ้าคารม เพื่อนฝูงเยอะ แต่ครอบครัวเราไม่ได้สมบูรณ์แบบ ด้วยเหตุที่คุณพ่อมีสเน่ห์ ทำกับข้าวเก่ง ทำงานเก่ง ทานรสจัด คุณแม่ทานรสจืด คุณพ่อตรงต่อเวลา คุณแม่ตามสบายผ่อนคลายมาเลท ไม่ค่อยรับสาย ใจเย็น คนพ่อใจร้อน เลยไปด้วยดันไม่ค่อยได้ สุดท้ายต้องเซ็นต์ใบหย่าแต่ยังอยู่บ้านเดียวกันเพราะลูก แต่คุณพ่อก็จะมีอาๆ ที่แนะนำให้ลูกรู้จักตลอด 😅 สมองและอารมณ์เราเลยสามารถปรับให้รู้จักเหตุผลและเข้าใจความคิดของคนอื่น ประณีประนอมตั้งแต่เด็ก ทั้งคู่ท่านนับถือศาสนาพุทธ คุณพ่อมีหันไปนับถือคริสต์บ้างช่วง 40-50 ปลายๆ แต่ก็กลับมาฟังธรรม นับถือศาสนาพุทธเหมือนเดิม
ถึงแม้ว่าครอบครัวที่ท่านสร้างจะเจอวิกฤติ จากบ้านที่ถือว่ามีอันจะกิน คุณพ่อจากเด็กส่งของ ช่างทาสี ผลันตัวมาเป็นนายธนาคารและรับเหมาต่อสร้าง คุณแม่เรียนตัดเสื้อ เจอวิกฤติต้มยำกุ้ง 40 ทำให้ต้องขายบ้านและอยู่บ้านเช่า เลี้ยงลูก 2 คน และครอบครัวจนเราและพี่สาวจบมหาวิทยาลัยรัฐได้ มีธุรกิจส่วนตัวและมีเงินให้ท่านใช้ ไม่มากแต่ถือว่าเลี้ยงท่านได้ เหมือนครอบครัวกลางล่าง ที่กำลังไต่เต้าเป็นกลางๆบนหน่อย หลายๆบ้าน การที่เรามีครอบครัวไม่ได้สมบูรณ์นักเรื่องเงินที่ท่านสร้างไว้ ทำให้เรามีส่วนได้ช่วยให้ท่านมีเงินใช้ เป็นจุดที่ครอบครัวที่คุณพ่อคุณแม่มีฐานะอยู่แล้วอาจจะเข้าถึงยากหน่อย ทุกครั้งที่ท่านเดือดร้อนแล้วเราช่วยท่านเรื่องปัจจัยได้ ทำให้เรารู้สึกดีมากๆ เหมือนไม่ต้องกลัว เราสามารถเลี้ยงท่านได้แล้ว เมื่อสี่ปีก่อนเราบอกท่านห้ามเอาของไปนำจำหรือยืมเงินคนอื่นอีก ต้องการใช้เงินให้บอกเรา เพราะคุณพ่อเพื่อนเยอะ เป็นวงจรของตัวเองและเพื่อน ก็เห็นให้เพื่อนยืมบ้างไม่รู้ยืมเพื่อนบ้างรึเปล่าแต่เราห้ามไว เป็นอีกจุดหนึ่งที่รู้สึกดีที่เป็นที่พึ่งพิงของคุณพ่อได้
ส่วนตัวคุณพ่อเอง เนื่องจากเป็นคนตรงเวลาและรักษาคำพูด ใจกล้า เวลาเรามีปัญหา ไม่ว่าตั้งแต่ขับรถไม่เป็น พาไปสอบใบขับขี่ รถเสีย พ่อจะเป็นคนโทรกลับหาเราคนแรก และพาไปเดี๋ยวนั้นเลย ปัญหาต่างๆ คุณพ่อแก้ได้เสมอ ไหวพริบดีขั้นเทพ มุขเยอะขั้นเทวดา 🤭
อีกเรื่องที่เราส่งให้พ่อเสมอตั้งแต่สิบปีก่อนคือธรรมะ อยากให้ท่านเข้าถึงธรรม ใจเย็นลงบ้าง เพราะใจร้อนสุด ขนาดมีของป้องกันตัวไว้ตลอด ก็ไม่เห็นจะได้ใช้ ตอนนี้คุณพ่อเป็นมะเร็งกระดูกลามจากไต เข้าปีที่ 2 อาการทรงๆ ปวดทุกวัน อยากทานอาหารบ้าง ไม่อยากทานบ้าง แต่ก็ยังติดเรื่องทานแล้วต้องอร่อย เลือกทานสิ่งที่ชอบและไม่ชอบอยู่ เนื่องจากสมัยหนุ่มๆ ปราณีตในอาหารมากๆ แกงต้องผักใบอ่อน รสต้องเป๊ะ ไข่ลวกต้องสิบนาที เรื่องราวมากมาย ตอนนี้เราทำใจบางส่วนแล้วหลังจากร้องไห้คนเดียวมาสามชม. เพราะคุณแม่เริ่มถามคุณพ่อว่าใช้รูปไหน และใส่เสื้ออะไร ส่วนตัวพี่สาวร้องไห้หนักตั้งแต่ทราบข่าวว่าคุณพ่อไม่สบายจนมาเล่าให้เราฟังว่า เค้าจะร้องไหเต่อถ้าตัวเองเป็นอมตะไม่ต้องตาย ทุกคนล้วนมีเวลาเป็นของตัวเองทั้งนั้น ที่สำคัญคือเรื่องโรคร้ายมักจะมาหากไม่รักษาสมดุลทั้ง 4 อ. ได้แก่ อาหาร อารมณ์ อากาศ และออกกำลังกาย
ความรู้สึกที่ต่างที่รู้สึกจะสูญเสียคุณพ่อไปคือ ท่านรักเราแบบไม่มีเงื่อนไข สิ่งที่เสียใจคืออดีตที่อยากให้ท่านกลับมาแข็งแรงเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ของเราตลอดไปและทุกเวลา ไม่ใช่แค่ช่วงเวลาเดียวในชีวิต แต่ทำไม่ได้ และก่อนหน้าคุณพ่อออกกำลังกายวิดพื้นเสมอ แขนท่านแข็งแรงกดไม่บุ๋มเลย (แข็งแรงกว่าแฟนอีกแต่ไม่อยากบอกแฟน ณ ตอนนั้น) แต่ตอนนี้ ผ่านมาแค่ห้าปี กล้ามที่มีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันทำให้เราอดใจหาย เสียใจและ เสียดายและสงสารอย่างจับใจไม่ได้เลยจริงๆ อยากให้ท่านแข็งแรงเหมือนเดิม มันทำใจยากที่สุด
ส่วนการเสียแฟนที่เค้าไม่ได้เลือกหรือไม่ได้รักเรา มันจะรู้สึกตัวเองไม่มีค่า ต่างมากๆ กับการที่กำลังจะเสียคุณพ่อที่เห็นคุณค่าเรามาก มากที่สุดและแบบไม่มีเงื่อนไข ในโลกใบนี้นอกจากผู้มีพระคุณของเราแล้วไม่มีใครที่รักเราเท่ากับท่านผู้ให้กำเนิดเรามาและเลี้ยงดูเราต้องความรักความเมตตาอีกแล้ว
รู้ถึงอามรณ์ : การจะสูญเสียคุณพ่อ กับ อารมณ์การสูญเสียคนรักที่เค้าไม่ได้เลือกเรา
คุณพ่อ ผู้ที่ไม่เคยทำให้ลูกรู้สึกขาดความรักเลยสักครั้งตั้งแต่เกิดขึ้นมา เพราะที่บ้านแสดงความรักสื่อออกทางภาษากายและการบอกรักกันตลอด นึกถึงคุณพ่อสมัยหนุ่ม เรายังตัวกระเปี้ยกเดินเล่นวิ่งเล่น คุณพ่อป้อนมังคุดให้ทานก่อนไปโรงเรียน วิ่งมาหม่ำทีละคำแล้วก็ไปวิ่งเล่นต่อและก็วนมาให้คุณพ่อป้อนอีกหนึ่งคำจนหมด วิ่งทานกับพี่สาว ในสายตาเราพ่อเป็นผู้ชายสุดแกร่ง รักความถูกต้อง มีมุขตลกให้คนคุยด้วยไม่รู้สึกเบื่อ มีสเน่ห์แบบที่หายาก ทั้งรูปหล่อและเจ้าคารม เพื่อนฝูงเยอะ แต่ครอบครัวเราไม่ได้สมบูรณ์แบบ ด้วยเหตุที่คุณพ่อมีสเน่ห์ ทำกับข้าวเก่ง ทำงานเก่ง ทานรสจัด คุณแม่ทานรสจืด คุณพ่อตรงต่อเวลา คุณแม่ตามสบายผ่อนคลายมาเลท ไม่ค่อยรับสาย ใจเย็น คนพ่อใจร้อน เลยไปด้วยดันไม่ค่อยได้ สุดท้ายต้องเซ็นต์ใบหย่าแต่ยังอยู่บ้านเดียวกันเพราะลูก แต่คุณพ่อก็จะมีอาๆ ที่แนะนำให้ลูกรู้จักตลอด 😅 สมองและอารมณ์เราเลยสามารถปรับให้รู้จักเหตุผลและเข้าใจความคิดของคนอื่น ประณีประนอมตั้งแต่เด็ก ทั้งคู่ท่านนับถือศาสนาพุทธ คุณพ่อมีหันไปนับถือคริสต์บ้างช่วง 40-50 ปลายๆ แต่ก็กลับมาฟังธรรม นับถือศาสนาพุทธเหมือนเดิม
ถึงแม้ว่าครอบครัวที่ท่านสร้างจะเจอวิกฤติ จากบ้านที่ถือว่ามีอันจะกิน คุณพ่อจากเด็กส่งของ ช่างทาสี ผลันตัวมาเป็นนายธนาคารและรับเหมาต่อสร้าง คุณแม่เรียนตัดเสื้อ เจอวิกฤติต้มยำกุ้ง 40 ทำให้ต้องขายบ้านและอยู่บ้านเช่า เลี้ยงลูก 2 คน และครอบครัวจนเราและพี่สาวจบมหาวิทยาลัยรัฐได้ มีธุรกิจส่วนตัวและมีเงินให้ท่านใช้ ไม่มากแต่ถือว่าเลี้ยงท่านได้ เหมือนครอบครัวกลางล่าง ที่กำลังไต่เต้าเป็นกลางๆบนหน่อย หลายๆบ้าน การที่เรามีครอบครัวไม่ได้สมบูรณ์นักเรื่องเงินที่ท่านสร้างไว้ ทำให้เรามีส่วนได้ช่วยให้ท่านมีเงินใช้ เป็นจุดที่ครอบครัวที่คุณพ่อคุณแม่มีฐานะอยู่แล้วอาจจะเข้าถึงยากหน่อย ทุกครั้งที่ท่านเดือดร้อนแล้วเราช่วยท่านเรื่องปัจจัยได้ ทำให้เรารู้สึกดีมากๆ เหมือนไม่ต้องกลัว เราสามารถเลี้ยงท่านได้แล้ว เมื่อสี่ปีก่อนเราบอกท่านห้ามเอาของไปนำจำหรือยืมเงินคนอื่นอีก ต้องการใช้เงินให้บอกเรา เพราะคุณพ่อเพื่อนเยอะ เป็นวงจรของตัวเองและเพื่อน ก็เห็นให้เพื่อนยืมบ้างไม่รู้ยืมเพื่อนบ้างรึเปล่าแต่เราห้ามไว เป็นอีกจุดหนึ่งที่รู้สึกดีที่เป็นที่พึ่งพิงของคุณพ่อได้
ส่วนตัวคุณพ่อเอง เนื่องจากเป็นคนตรงเวลาและรักษาคำพูด ใจกล้า เวลาเรามีปัญหา ไม่ว่าตั้งแต่ขับรถไม่เป็น พาไปสอบใบขับขี่ รถเสีย พ่อจะเป็นคนโทรกลับหาเราคนแรก และพาไปเดี๋ยวนั้นเลย ปัญหาต่างๆ คุณพ่อแก้ได้เสมอ ไหวพริบดีขั้นเทพ มุขเยอะขั้นเทวดา 🤭
อีกเรื่องที่เราส่งให้พ่อเสมอตั้งแต่สิบปีก่อนคือธรรมะ อยากให้ท่านเข้าถึงธรรม ใจเย็นลงบ้าง เพราะใจร้อนสุด ขนาดมีของป้องกันตัวไว้ตลอด ก็ไม่เห็นจะได้ใช้ ตอนนี้คุณพ่อเป็นมะเร็งกระดูกลามจากไต เข้าปีที่ 2 อาการทรงๆ ปวดทุกวัน อยากทานอาหารบ้าง ไม่อยากทานบ้าง แต่ก็ยังติดเรื่องทานแล้วต้องอร่อย เลือกทานสิ่งที่ชอบและไม่ชอบอยู่ เนื่องจากสมัยหนุ่มๆ ปราณีตในอาหารมากๆ แกงต้องผักใบอ่อน รสต้องเป๊ะ ไข่ลวกต้องสิบนาที เรื่องราวมากมาย ตอนนี้เราทำใจบางส่วนแล้วหลังจากร้องไห้คนเดียวมาสามชม. เพราะคุณแม่เริ่มถามคุณพ่อว่าใช้รูปไหน และใส่เสื้ออะไร ส่วนตัวพี่สาวร้องไห้หนักตั้งแต่ทราบข่าวว่าคุณพ่อไม่สบายจนมาเล่าให้เราฟังว่า เค้าจะร้องไหเต่อถ้าตัวเองเป็นอมตะไม่ต้องตาย ทุกคนล้วนมีเวลาเป็นของตัวเองทั้งนั้น ที่สำคัญคือเรื่องโรคร้ายมักจะมาหากไม่รักษาสมดุลทั้ง 4 อ. ได้แก่ อาหาร อารมณ์ อากาศ และออกกำลังกาย
ความรู้สึกที่ต่างที่รู้สึกจะสูญเสียคุณพ่อไปคือ ท่านรักเราแบบไม่มีเงื่อนไข สิ่งที่เสียใจคืออดีตที่อยากให้ท่านกลับมาแข็งแรงเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ของเราตลอดไปและทุกเวลา ไม่ใช่แค่ช่วงเวลาเดียวในชีวิต แต่ทำไม่ได้ และก่อนหน้าคุณพ่อออกกำลังกายวิดพื้นเสมอ แขนท่านแข็งแรงกดไม่บุ๋มเลย (แข็งแรงกว่าแฟนอีกแต่ไม่อยากบอกแฟน ณ ตอนนั้น) แต่ตอนนี้ ผ่านมาแค่ห้าปี กล้ามที่มีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันทำให้เราอดใจหาย เสียใจและ เสียดายและสงสารอย่างจับใจไม่ได้เลยจริงๆ อยากให้ท่านแข็งแรงเหมือนเดิม มันทำใจยากที่สุด
ส่วนการเสียแฟนที่เค้าไม่ได้เลือกหรือไม่ได้รักเรา มันจะรู้สึกตัวเองไม่มีค่า ต่างมากๆ กับการที่กำลังจะเสียคุณพ่อที่เห็นคุณค่าเรามาก มากที่สุดและแบบไม่มีเงื่อนไข ในโลกใบนี้นอกจากผู้มีพระคุณของเราแล้วไม่มีใครที่รักเราเท่ากับท่านผู้ให้กำเนิดเรามาและเลี้ยงดูเราต้องความรักความเมตตาอีกแล้ว