ตั้งแต่ประถมภาษาไทยเราอ่านออกได้นิดหน่อยเขียนได้นิดหน่อย วิชาภาษาไทยจึงเป็นวิชาที่เราได้เกรดที่แย่ถึงป.6 แต่จุดเปลี่ยนมาตอนมัธยมต้น ตอนที่มีงานกลุ่มให้ทำ แต่เพื่อนในกลุ่มรวมถึงเราทำไม่เป็น ทุกคนยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเพียงเพราะกลัวทำได้ไม่ดีพอ แต่เรากลับยอมทำทุกอย่างถ้าไม่เริ่มก็จะไม่คืบหน้า การสรุปเรื่องและจับใจความเรื่องมันยากสำหรับเรามาก เมื่อก่อนเราใช้เวลาสรุป3-4วันแต่ตอนนี่เราใช้เวลาแค่10-15นาที โดยปกติต้องอ่านเนื้อหาให้หมดก่อนถึงสรุปได้แต่วันนี้เราอ่านแค่2-3บรรทัดก็สามารถสรุปได้แล้ว เราเป็นที่ยอมรับของครูและเพื่อนให้เป็นหัวหน้ากลุ่มงานในเกือบทุกๆงาน เราเคยร้องไห้เพราะเพื่อนไม่เคยช่วยงานกลุ่มเลยมาตลอด3ปีเราเคยพูดเรื่องนี้กับเพื่อนแต่เพื่อนก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องจริงจังกับงานขนาดนั้น ตอนนี้เราต้องขอบคุณเขาที่ยอมให้เราทำทุกอย่างคนเดียว สามารถยืนด้วยตัวเองโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งใคร และมันก็ทำให้เราชอบอ่านหนังสือหนังสือเล่มแรกที่อ่านคือวรรณกรรมร่วมสมัยเรื่องเมษาลาตะวันเป็นเล่มแรกที่พาเราร้องไห้กับตัวละครและเป็นเล่มแรกที่เราสนุกกับการอ่าน เราไม่เคยคิดเลยสิ่งที่ตัดสินใจทำเมื่อ3ปีก่อนมันทำให้เรามีความหมายกับใครหลายคน เรามีทักษะการสรุป จับใจความ หาเนื้อหาได้ดี พรีเซน และวาดรูป แต่การพรีเซนเรายังติดๆขัดๆนิดหน่อยพอจะมีวิธีทำให้สงบใจบ้างได้ไหมคะ?
เรื่องหนึ่งในชีวิต ที่เปลี่ยนเราไปตลอด