Ep.1
แต้น… แต้น… แต้น…
เสียงดังขึ้นจากโทรทัศน์ในห้องขัง
ผู้คุมกำลังเดินขึ้นมาจากบันไดชั้นล่างของเรือนนอน 4/2 เพื่อตรวจดูว่ามีนักโทษคนไหนยังนอนอยู่บ้าง ทุกคนตื่นกันหมดแล้ว นั่งเตรียมตัวสวดมนต์ เวลาประมาณตี 5
หลังจากสวดมนต์เสร็จ เสียงหัวหน้าห้องก็ตะโกนขึ้น
“เอ้า เฮ้ยๆ นั่งเช็กยอด!”
ทุกคนจึงมารวมตัว นั่งเรียงเป็นหน้ากระดาน แล้วเริ่มนับจำนวนกัน
เกือบ 6 โมงเช้า ผู้คุมมาเปิดห้องขัง เพื่อให้นักโทษลงไปทำกิจวัตรด้านล่าง บางคนอาบน้ำ บางคนล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมตัวไปกินข้าวที่โรงเลี้ยง
เสียงนกหวีดดังขึ้น “ปี้ด!”
ทุกคนรีบรวมตัวเข้าแถว มุ่งหน้าไปโรงเลี้ยง
ภายในเต็มไปด้วยผู้คน นั่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ พร้อมทำมือขัดฉาก
เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง
“ปี้ด!”
ทุกคนตีมือตามจังหวะ
จนเสียงสุดท้าย ทุกคนจึงเริ่มท่องก่อนกินข้าว
หลังอาหารเช้า นักโทษทั้งหมดมารวมตัวที่โดมกลางเพื่อเคารพธงชาติ ก่อนจะแยกย้ายไปทำงานตามกองงานของตัวเอง
บอส เด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ถูกจำคุกคดียาเสพติด โทษ 3 ปี 6 เดือน ตอนนี้เขาอยู่มาได้กว่าปีแล้ว จึงเริ่มคุ้นเคยกับชีวิตข้างใน
เขามีเพื่อนสนิทสองคนคือ บาส กับ วิ ที่ติดคดีเดียวกัน อายุไล่เลี่ยกัน จึงสนิทกันเร็ว
ชีวิตของทั้งสามวนลูปแบบเดิมทุกวัน
เข้าแถว กินข้าว ทำงาน กลับเรือนนอน
บอสได้แต่รอวันพ้นโทษ เพื่อกลับไปใช้ชีวิตข้างนอกอีกครั้ง
ช่วงที่พอมีอิสระคือวันเสาร์-อาทิตย์ เพราะไม่ต้องไปกองงาน ทั้งสามมักจะแอบไปที่กองงาน เพื่อไปนอนเล่น… หรือหาอะไรทำแก้เบื่อ
เพราะที่นั่นมี “โทรทัศน์ของผู้คุม”
วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสามแอบดูทีวี
จู่ ๆ วิได้ยินเสียงจากวิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะ
“ด่วน วอ 4 ด่วน วอ 4 ขังกุหลาบ เรือนนอน 2… พบผู้ต้องขังหลบหนี ส่งตัวไปห้องพยาบาลนอกเลยไหม เปลี่ยน”
วิหันไปหาบอสกับบาส
“เฮ้ย ได้ยินป่ะ เขาบอกมีคนหลบหนี”
บอสหัวเราะเบา ๆ
“จะบ้าหรอ ใครจะหนีออกจากคุกได้วะ ยิ่งซอยนะ เลิกหวังเลย”
บาสเสริม
“เออ ซอยกุหลาบเลยนะ ถ้าไม่หนักจริงไม่ได้ไปหรอก ล่าสุดก็มีแค่ไอ้แจ็คที่ขึ้นซอย เพราะไปต่อยผู้คุม ตอนนี้ยังไม่ออกเลย”
วิทำหน้างง
“แล้วมันต้องหนักขนาดไหนวะ ถึงโดนขังกุหลาบ”
บอสยักไหล่
“ใครจะไปรู้ มันอาจบ้าจริงก็ได้”
วิพยายามไม่คิดมาก ปล่อยเรื่องนั้นไป
จนถึงเวลาอาหารเย็น
เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง
ทั้งสามรีบปิดทีวี แล้วไปเข้าแถว
แต่ในใจวิยังคงติดอยู่กับเสียงในวิทยุ
“กูว่า กูได้ยินจริง ๆ นะ มันต้องมีคนหนีแน่”
บอสส่ายหน้า
“นี่มันเรือนจำนะ ต่อให้หลุดจากซอย ก็ไปไหนไม่ได้หรอก กำแพงสูงขนาดนั้น คิดดู”
ทั้งสามเดินกลับเรือนนอน 4/2
ก่อนเข้าห้อง ทุกคนต้องถอดเสื้อ ตรวจร่างกาย ห้ามนำของเข้าไป ยกเว้นเสื้อผ้ากับแก้วน้ำ
เมื่อเข้าไปแล้ว ก็นั่งเรียงเพื่อเช็กยอดอีกครั้ง
จากนั้นทีวีก็ถูกเปิดให้ดูตามปกติ
บอส บาส และวิ นั่งดูทีวีด้วยกัน
แต่วันนี้… วิกลับดูไม่สนุก
เวลาเดินไปจนถึง 3 ทุ่ม
ทีวีถูกปิด
เสียงสวดมนต์ก่อนนอนดังขึ้น
หัวหน้าห้องถาม
“วันนี้ใครอยู่เวรยาม?”
บอสตอบ
“ผมเวรแรกครับ”
“โอเค เวรสองใคร ก็ไปปลุกต่อด้วย”
วิหันมาพูดกับบอส
“งั้นถึงเวลาปลุกกูนะ”
“เออ นอนไปเถอะ เดี๋ยวกูปลุกเอง”
เวลาผ่านไป
ประมาณ 4 ทุ่มกว่า
บอสเดินไปสะกิดวิ
“ตื่น ถึงเวลาแล้ว”
วิลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
บอสยื่นไม้ยามให้
“ต่อจาก บาสนะ”
วิพยักหน้า… แล้วลุกขึ้นช้า ๆ
.................................................
(ปล.ถึงคนที่เข้ามาอ่าน) ไม่ต้องห่วงนะคับ เดียวจะทำเรื่องนี้ให้เสร็จ แน่นอน ตอนนี้มีเรื่องอยู่แล้วคับ เรื่องจะเป็นแนวไหน เดียว รออ่าน EP.2 และกันนะคับ ไงฝากติดตามอ่านด้วยนะคับ
Prison เรือนจำ
Ep.1
แต้น… แต้น… แต้น…
เสียงดังขึ้นจากโทรทัศน์ในห้องขัง
ผู้คุมกำลังเดินขึ้นมาจากบันไดชั้นล่างของเรือนนอน 4/2 เพื่อตรวจดูว่ามีนักโทษคนไหนยังนอนอยู่บ้าง ทุกคนตื่นกันหมดแล้ว นั่งเตรียมตัวสวดมนต์ เวลาประมาณตี 5
หลังจากสวดมนต์เสร็จ เสียงหัวหน้าห้องก็ตะโกนขึ้น
“เอ้า เฮ้ยๆ นั่งเช็กยอด!”
ทุกคนจึงมารวมตัว นั่งเรียงเป็นหน้ากระดาน แล้วเริ่มนับจำนวนกัน
เกือบ 6 โมงเช้า ผู้คุมมาเปิดห้องขัง เพื่อให้นักโทษลงไปทำกิจวัตรด้านล่าง บางคนอาบน้ำ บางคนล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมตัวไปกินข้าวที่โรงเลี้ยง
เสียงนกหวีดดังขึ้น “ปี้ด!”
ทุกคนรีบรวมตัวเข้าแถว มุ่งหน้าไปโรงเลี้ยง
ภายในเต็มไปด้วยผู้คน นั่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ พร้อมทำมือขัดฉาก
เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง
“ปี้ด!”
ทุกคนตีมือตามจังหวะ
จนเสียงสุดท้าย ทุกคนจึงเริ่มท่องก่อนกินข้าว
หลังอาหารเช้า นักโทษทั้งหมดมารวมตัวที่โดมกลางเพื่อเคารพธงชาติ ก่อนจะแยกย้ายไปทำงานตามกองงานของตัวเอง
บอส เด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ถูกจำคุกคดียาเสพติด โทษ 3 ปี 6 เดือน ตอนนี้เขาอยู่มาได้กว่าปีแล้ว จึงเริ่มคุ้นเคยกับชีวิตข้างใน
เขามีเพื่อนสนิทสองคนคือ บาส กับ วิ ที่ติดคดีเดียวกัน อายุไล่เลี่ยกัน จึงสนิทกันเร็ว
ชีวิตของทั้งสามวนลูปแบบเดิมทุกวัน
เข้าแถว กินข้าว ทำงาน กลับเรือนนอน
บอสได้แต่รอวันพ้นโทษ เพื่อกลับไปใช้ชีวิตข้างนอกอีกครั้ง
ช่วงที่พอมีอิสระคือวันเสาร์-อาทิตย์ เพราะไม่ต้องไปกองงาน ทั้งสามมักจะแอบไปที่กองงาน เพื่อไปนอนเล่น… หรือหาอะไรทำแก้เบื่อ
เพราะที่นั่นมี “โทรทัศน์ของผู้คุม”
วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสามแอบดูทีวี
จู่ ๆ วิได้ยินเสียงจากวิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะ
“ด่วน วอ 4 ด่วน วอ 4 ขังกุหลาบ เรือนนอน 2… พบผู้ต้องขังหลบหนี ส่งตัวไปห้องพยาบาลนอกเลยไหม เปลี่ยน”
วิหันไปหาบอสกับบาส
“เฮ้ย ได้ยินป่ะ เขาบอกมีคนหลบหนี”
บอสหัวเราะเบา ๆ
“จะบ้าหรอ ใครจะหนีออกจากคุกได้วะ ยิ่งซอยนะ เลิกหวังเลย”
บาสเสริม
“เออ ซอยกุหลาบเลยนะ ถ้าไม่หนักจริงไม่ได้ไปหรอก ล่าสุดก็มีแค่ไอ้แจ็คที่ขึ้นซอย เพราะไปต่อยผู้คุม ตอนนี้ยังไม่ออกเลย”
วิทำหน้างง
“แล้วมันต้องหนักขนาดไหนวะ ถึงโดนขังกุหลาบ”
บอสยักไหล่
“ใครจะไปรู้ มันอาจบ้าจริงก็ได้”
วิพยายามไม่คิดมาก ปล่อยเรื่องนั้นไป
จนถึงเวลาอาหารเย็น
เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง
ทั้งสามรีบปิดทีวี แล้วไปเข้าแถว
แต่ในใจวิยังคงติดอยู่กับเสียงในวิทยุ
“กูว่า กูได้ยินจริง ๆ นะ มันต้องมีคนหนีแน่”
บอสส่ายหน้า
“นี่มันเรือนจำนะ ต่อให้หลุดจากซอย ก็ไปไหนไม่ได้หรอก กำแพงสูงขนาดนั้น คิดดู”
ทั้งสามเดินกลับเรือนนอน 4/2
ก่อนเข้าห้อง ทุกคนต้องถอดเสื้อ ตรวจร่างกาย ห้ามนำของเข้าไป ยกเว้นเสื้อผ้ากับแก้วน้ำ
เมื่อเข้าไปแล้ว ก็นั่งเรียงเพื่อเช็กยอดอีกครั้ง
จากนั้นทีวีก็ถูกเปิดให้ดูตามปกติ
บอส บาส และวิ นั่งดูทีวีด้วยกัน
แต่วันนี้… วิกลับดูไม่สนุก
เวลาเดินไปจนถึง 3 ทุ่ม
ทีวีถูกปิด
เสียงสวดมนต์ก่อนนอนดังขึ้น
หัวหน้าห้องถาม
“วันนี้ใครอยู่เวรยาม?”
บอสตอบ
“ผมเวรแรกครับ”
“โอเค เวรสองใคร ก็ไปปลุกต่อด้วย”
วิหันมาพูดกับบอส
“งั้นถึงเวลาปลุกกูนะ”
“เออ นอนไปเถอะ เดี๋ยวกูปลุกเอง”
เวลาผ่านไป
ประมาณ 4 ทุ่มกว่า
บอสเดินไปสะกิดวิ
“ตื่น ถึงเวลาแล้ว”
วิลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
บอสยื่นไม้ยามให้
“ต่อจาก บาสนะ”
วิพยักหน้า… แล้วลุกขึ้นช้า ๆ
.................................................
(ปล.ถึงคนที่เข้ามาอ่าน) ไม่ต้องห่วงนะคับ เดียวจะทำเรื่องนี้ให้เสร็จ แน่นอน ตอนนี้มีเรื่องอยู่แล้วคับ เรื่องจะเป็นแนวไหน เดียว รออ่าน EP.2 และกันนะคับ ไงฝากติดตามอ่านด้วยนะคับ