ep.2 สถานการณ์เริ่มควบคุมไม่ได้

EP.2
เช้าวันหนึ่งในเรือนจำ
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
เสียงนกหวีด… เสียงเช็กยอด… เสียงสวดมนต์
ชีวิตของนักโทษยังคงวนลูปซ้ำ ๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
จนกระทั่ง… เย็นวันเสาร์
วันนี้บอส บาส และวิ ไม่ได้ออกไปกองงาน
เพราะได้รับการพักโทษ จึงต้องอยู่ร่วมกิจกรรมภายในเรือนจำ
จู่ ๆ เสียงประกาศจากลำโพงก็ดังขึ้น
“จะมีการฉีดวัคซีนให้กับผู้ต้องขังทุกคน
เนื่องจากมีการระบาดของไข้หวัดจากภายนอก
ขอให้ทุกคนเข้ารับวัคซีนโดยพร้อมเพรียงกัน”
บอส บาส และวิ อยู่ใกล้สถานพยาบาลที่สุด
ทั้งสามจึงได้ฉีดก่อน
หลังจากนั้น… นักโทษคนอื่น ๆ ก็ทยอยเข้ามารับวัคซีนต่อเนื่อง
จนกระทั่งเย็น
ทุกอย่าง… ยังดูปกติดี
—
หลังอาหารเย็น
นักโทษทยอยกันอาบน้ำ และเตรียมตัวขึ้นเรือนนอน
จู่ ๆ
เสียงผู้คุมคนหนึ่งตะโกนลั่นมาจากแดนขังเดี่ยว
“มันหลุดไปแล้ว! จับมัน!”
ทั้งแดนเงียบไปชั่วขณะ
ก่อนที่ทุกคนจะหันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน
แล้วภาพที่เห็น… ก็ทำให้ทุกคนชะงัก
“แจ็ค”
นักโทษที่เคยถูกขังในซอยกุหลาบ
กำลังวิ่งออกมา
สภาพของเขา… ไม่เหมือนคนปกติอีกต่อไป
ผิวซีด
เต็มไปด้วยบาดแผล
สวมชุดสีขาวแบบนักโทษจิตเวช
และยังมีตรวนล่ามอยู่ที่ข้อเท้า
ดวงตาของเขา… ว่างเปล่า
เหมือนไม่มีสติ
ทุกคนยืนแข็ง
ไม่มีใครกล้าขยับ
จนกระทั่ง—
ปึก!
ผู้คุมคนหนึ่งใช้กระบองฟาดลงไปที่หัวของแจ็ค
ต่อหน้าต่อตานักโทษนับพัน
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
สถานการณ์เริ่มวุ่นวาย
ผู้คุมรีบสั่งเปิดประตูเรือนนอน
“เข้าไป! เร็ว!”
นักโทษทุกคนถูกไล่ต้อนเข้าไปอย่างโกลาหล
ไม่มีการตรวจ ไม่มีการเช็กยอด
แค่… รีบล็อกให้หมด
—
ภายในเรือนนอน 4/2
บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
กลุ่มนักโทษจับกลุ่มคุยกัน
“มันเป็นบ้าแน่ ๆ”
“โดนของหรือเปล่าวะ…”
“กุหลาบมันไม่ปกติอยู่แล้ว…”
เสียงซุบซิบดังไปทั่ว
วิเล่าเรื่องที่ตัวเองเคยได้ยินจากวิทยุสื่อสารเมื่อวันก่อน
เรื่อง “คนหลบหนีจากขังกุหลาบ”
แต่ไม่มีใครตอบได้
—
ไม่นาน
เสียงประกาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ขณะนี้สถานการณ์ยังไม่ปกติ
ขอให้ผู้ต้องขังทุกคนอยู่ภายในเรือนนอน
จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง”
หลังจากนั้น… ทุกอย่างก็เงียบ
เงียบ… แบบผิดปกติ
บางห้องตะโกนถามผู้คุม
บางห้องเริ่มโวยวาย
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
—
หัวหน้าห้อง 4/2 สั่งให้ทุกคนหยุด
และแยกย้ายไปพักผ่อน
“พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
ไม่มีใครเถียง
แต่… ไม่มีใครนอนหลับสนิท
—
เวลาผ่านไปถึงประมาณตี 2
วอออออออออออออออออ—
เสียงไซเรนเตือนภัยดังขึ้นทั่วเรือนจำ
ตามมาด้วยเสียงปืน
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงผู้คุมตะโกนสั่งการ
“มันอยู่ตรงกำแพง! ยิงเลย!”
ทั้งห้องสะดุ้งตื่น
เสียงโกลาหลดังขึ้นทันที
บางคนเริ่มตะโกนถาม
บางคนเริ่มหวาดกลัว
—
ไม่นาน
ผู้คุมคนหนึ่งวิ่งมาที่เรือนนอน 4/2
ในมือเขามีกุญแจ
เขากำลังจะเปิดห้องขัง
หัวหน้าห้องตะโกนบอกทุกคน
“ใจเย็น! อย่าเพิ่งเสียงดัง!”
ทุกคนเริ่มมีความหวัง
แต่แล้ว—
ฉึก!
บางอย่าง… พุ่งเข้ามาจากด้านหลังผู้คุม
ชายร่างใหญ่
ใบหน้าถูกทำลายจนเละ
เขากระชากหัวผู้คุมอย่างแรง
เลือดสาดกระจาย
กระแทกเข้ากับลูกกรง
“กรี๊ดดดด!”
เสียงนักโทษดังลั่น
หัวของผู้คุม… กลิ้งมาติดอยู่หน้าห้องขัง
—
ทุกอย่างแตกตื่นทันที
ร่างนั้นเริ่มทุบลูกกรง
ตึง! ตึง! ตึง!
เหล็กเริ่มงอ
หัวหน้าห้องพยายามตะโกนให้เงียบ
แต่ไม่มีใครฟัง
จนกระทั่ง—
บอสพุ่งเข้าไปปิดปากคนที่กำลังโวยวาย
“เงียบ! อยากตายกันหมดเหรอ!”
เพื่อน ๆ เริ่มตั้งสติ
และช่วยกันทำให้ห้องเงียบลง
—
หัวหน้าห้องตัดสินใจทันที
“ทำให้มืด!”
บอสกับบาสรีบไปหยิบไม้กวาด
เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!
หลอดไฟในห้องถูกทุบแตกทีละดวง
ไม่กี่วินาที…
ทั้งห้องก็มืดสนิท
—
ร่างนั้นหยุด
เสียงทุบเงียบลง
มันยืนนิ่งอยู่หน้าลูกกรง… สักพัก
ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้าออกไป
ตามเสียงที่ดังมาจากด้านนอก
แล้วมันก็… เดินจากไป
—
ภายในห้อง 4/2 เงียบกริบ
ทุกคนหายใจแรง
แต่ไม่มีใครกล้าพูด
หลังจากนั้นไม่นาน
ทุกคนเริ่มรวมตัวกันตรงกลางห้อง
“เอาไงต่อดี…”
หัวหน้าห้องพูดขึ้น
“อยู่ตรงนี้ต่อก็ไม่ปลอดภัยแล้ว
ยังไงก็ต้องออกไป”
แต่ก็มีอีกกลุ่มแย้ง
“ออกไปก็อาจเจอมันอีก!”
เสียงเริ่มดังขึ้น
เถียงกันหนักขึ้นเรื่อย ๆ
จนสุดท้าย—
ห้อง 4/2
แบ่งออกเป็น “สองฝั่ง” อย่างชัดเจน