เรื่อยเปื่อย

ชีวิตบางครั้งก็พาเรามาเจอกับทางตัน ทั้งที่รู้ว่าไม่มั่นคงแต่เพียงคิดว่าคงไม่ใช่พรุ่งนี้ และข่มตาลงนอนไปอีกคืน แต่พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งราวกับอยู่บนทางแยกของชีวิต ไม่รู้ไปทางไหน แต่บางครั้งเราก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปเท่านั้น ทุกอย่างดูเป็นไปได้ในขณะที่เรายังไม่เริ่มลงมือกับมัน แต่เมื่อคิดจะทำก็พบว่ามันสายเกินไปที่จะเริ่ม แต่บางครั้งความย้อนแย้ที่ว่าไม่มีคำว่าสายในการเริ่มต้นใหม่มันก็น่าตลกสิ้นดี การหายใจเข้าปอดดูเป็นเรื่องง่ายจนกระทั้งมันไม่ใช่อีกต่อไป การเริ่มต้นที่ดูหาประโยชน์ไม่ได้นี้ไม่รู้จะไปจบที่ตรงไหน แต่การที่เริ่มเติบโตขึ้นมาหน่อยมันก็ทำให้รู้สึกลดความสำคัญกับสิ่งกระทบภายนอกมากขึ้น ไม่นานมานี้พอสูญเสียคนสำคัญไปก็ทำให้รู้สึกว่าชีวิตมันแสนสั่น แต่ถึงอย่างนั้นวันเวลาก็ดูเหมือนยาวนานขึ้นมา พอเริ่มลืม มันก็มาอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง จนบางครั้งก็สงสัยว่าเอายังไงต่อดี สิ่งที่เป็นปัจจัยภายนอก สิ่งที่ทำอะไรไม่ได้ แต่มันกลับรู้สึกเจ็บปวดข้างใน การหาคำตอบให้ทุกคำถามดูจะเป็นเรื่องยาก แต่การไม่ตอบอะไรเลยก็ไม่ใช่เรื่องง่ายซักทีเดียว ความสบงหลังพายุแม้ว่าเตรียมตัวเพียงใดก็มีความเสียหายเสมอ แต่เช้าวันใหม่ก็มีเสมอ ชีวิตที่แสนน่ากลัวและน่าสนุกนี้ (บางครั้งก็น่าเบื่อ) สุดท้ายแล้วก็จะสิ้นสุดลง แม้ทางลงจะเป็นไปด้วยความกดดันและน้ำตา แต่หวังว่าเราจะไม่ลืมรอยยิ้มและมื้ออาหารที่ได้ทางร่วมกัน บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความอดกลั้น จนกระทั้งเป็นเถ่าถ่าน ฉันยังไม่เข้าใจมันเท่าไหร่หรอก ยังไม่ใช่ตอนนี้ ความเจ็บปวดนั้นทรมาน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับมันก็จะค้นเจอวันดีๆอยู่เหมือนกัน สิ่งที่ต้องทำดูเหมือนต้องเตรียมตัวเองและจิตใจให้พร้อม หวังเหลือเกินว่าจะได้เจอวันดีๆอีกซักหน่อยก่อนที่พายุจะพัดมาอีกครั้ง enjoy