ฝากการใช้คำบางคำที่เกี่ยวกับศาสนาพุทธครับ เช่น โลกันต์ พิเรนทร์ สมี ฯลฯ

- โลกันต์  อย่าไปใช้คำว่า โลกันตร์ เลย

โลกันต์ นั้นเป็นคำสนธิของ โลกะ + อันตะ(สิ่งอันสิ้นสุด,ตัวตน) โดยโลกันต์นั้นหมายถึง ที่สุดของโลก ซึ่งเป็นความหมายตามความเชื่อทางศาสนาของโลกนรกขุมที่ลึกที่สุด   ส่วน โลกันตร์ ที่มีการใช้ตามกันในปัจจุบันจะเป็นความหมายในแนว ช่องว่างของโลกหรือสภาพแยกชั้นของโลก


- พิเรน(อาจใช้พิเลน)ที่เป็นภาษาพูดที่หมายถึง แปลก,พิกล,ฯลฯ  อย่าไปใช้คำว่า พิเรนทร์ เลย

เพราะ พิเรนทร์,วิรินทร์,วิรินทร,วรินทร,วิรินทิรา,พิรินทรา,พิเรนทรา,ฯลฯ  เหล่านี้เป็นคำสนธิของ พีระ,วีระ + เอนทระ,อินทระ,อินทิระ  หมายถึง ผู้กล้าหาญอันยิ่งใหญ่


- สมี(สะ-หมี)ที่เป็นภาษาทางสื่อมวลชนที่หมายถึงพระนอกรีต,พระที่ประพฤติผิด นั้นจะเป็นภาษาปาก,ภาษาสนทนาทางสื่อมวลชน  แต่โปรดอย่าลืมความหมายของคำพ้องรูปภาษาบาลีสันสกฤตที่ใช้ว่า สมี(สะ-มี) ด้วย ซึ่งมีความหมายไปในทางตรงข้าม

โดย สมี(สะ-มี) สามี สวามี(สันสกฤต) สัมมี สัมโม สมณี สมโณ สมตี สมโต ฯลฯ  เหล่านี้หมายถึง ผู้เป็นไปโดยสมหรือโดยชอบ ผู้สมควร ผู้เหมาะสม ฯลฯ


- สมศีลา นั้นแปลว่า การมีศีลโดยสมหรือโดยชอบ แต่ก็มีการแปลเป็นความหมายว่า ศีลเสมอกัน ซึ่งอาจทำให้มีความหมายต่างกันออกไป  ทั้งนี้ถ้าใช้ความหมายว่าศีลเสมอกัน จะมีคำที่มีความหมายตรงๆของศีลเสมอกันคือ ดุลศีลา,ตุลศีลา

อย่างไรก็ตาม สม(สะ-มะ),สัมมะ นั้นอาจแปลว่า เสมอกัน,สมกัน  เช่น นัตถิปัญญาสมอาภา ก็แปลว่า แสงสว่างเสมอกับ(สมกับ)ปัญญานั้นไม่มี