ไม่ชอบวันรวมญาติ

วันนี้เป็นวันรวมญาติ ซึ่งเราก็ไปตามปกติ ปกติก็ไม่ชอบอยู่แล้วแต่ พอมีญาติพูดว่า วันนี้เรียกว่าวันรวมญาติ เธอควรไปนั่งกับกลุ่มนั้นนะ ไม่ใช่มานั่งกับพ่อแม่ เรายิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่เลยค่ะ เรามาต่างจังหวัดเราไม่มีเพื่อนที่นี่ไม่มีญาติที่สนิทก็มีแต่พ่อแม่ที่เราสบายใจที่สุด ณ ตอนนั้น แล้วเราก็มานั่งอยู่ตรงนี้คนแรกก่อนที่พ่อแม่จะมานั่งข้างๆเราเอง แล้วจู่เขาก็มาพูดแบบนี้คือเขาอาจจะพูดเล่นหรือพูดจริงแต่เราคิดเยอะเราเครียดค่ะ เรากลับบ้านมาร้องไห้ แต่เราก็รู้แหละว่าเขาอยากให้เราไปหาคนอื่นบ้างแต่เราเข้าหาใครไม่เก่ง ปกติก็ยุแต่ในบ้าน แต่จริงๆยุมหาลัยเราก็คุยกับเพื่อนปกตินะ แต่พอว่าวันรวมญาติเราเป็นคนใบ้ แบบกลายเป็นคนไม่ปกติเฉลเลย แล้วก็มีแต่เด็กน้อยซึ่งเราก็ไม่อยากคุยกับเด็ก ไม่ก็ผู้ใหญ่ที่เราไม่รุ้จัก คือเราก็แค่อยากรีบไปรีบกลับ เราเหมือนลูกแหง่ติดพ่อแม่แบบนี้รึป่าว แต่คือเราไม่ชอบไงเราไม่สนิทเราอึดอัดๆแค่นั่งเฉยๆก็อึดอัด  มันเหมือนเป็นงานที่ทำให้พ่อแม่สนุกแต่เราไปนั่งเฉยๆงานสำหรับคนแก่ เราไม่ไปก็ไม่ได้พ่อบังคับไม่ไปก็โดนบ่นอีก ซึ่งบ่นทีคำพูดค่อนข้างรุนแรงเราก็เลยทำตามใจเขา คือมันเครียดอ่ะค่ะไม่ไปก็ไม่ได้ไปก็ไม่มีไม่มีอะไรเลย นั่งเล่นโทรศัพท์ก็โดนบ่นอีกก็มันไม่มีอะไรทำจริงๆ มันน่าเบื่อมันแย่ไม่หมด รู้สึกว่ามันไม่ใช่ที่ของเรา เราไม่ควรอยู่ตรงนี้ ต้องเป็นแบบนี้ทุกปีจริงๆหรอ หรือว่าเราไม่ควรยอมพ่อแม่หรือเราควรมีความกล้ามากกว่านี้หรือไม่กลับบ้านช่วงปิดเทอมดีแต่ก็รู้สึกผิดอ่ะค่ะ