ความทรงจำแย่ๆในวัยประถม ผ่านมานานเท่าไรก็ลืมไม่ลง

สวัสดีค่ะ เราอยากมาแชร์ประสบการณ์ช่วงประถม เราเป็นเด็กคนนึงที่อยู่ตจว สังคมในโรงเรียนของเราเป็นฟิลลูกหลานของบุคคลากร เราเป็นเด็กที่หน้าตาบ้านๆ อ้วนดำ มักจะถูกบูลลี่จากเพื่อนรุ่นเดียวกัน มากไปกว่านั้นคือเราโดนบูลลี่จากครูในโรงเรียนบางท่านว่า โง่ สกปรก และบอกให้เด็กคนอื่นๆไม่ให้เล่นกับเรา  กลับบ้านหลังเลิกเรียนต้องเเอบมานอยคนเดียว (ส่วนตัวต้องบอกก่อนเลยว่าเป็นคนเก็บความรู้สึกเก่งมากค่ะ กลัวคนรอบข้างไม่สบายใจ) แต่เราก็พยายามสร้างตัวตนให้โดดเด่นในด้านวิชาการ พยายามอยากสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองจากการโดนดูถูกในโรงเรียน เราโชคดีที่มีครูท่านนึงเห็นถึงความสามารถและปั้นเราเดินสายล่ารางวัลจนเรากลายเป็นเด็กที่โดนยอมรับ  เราโคตรจะฝังใจในคำพูดของครูที่ดูถูกเราเลย บางเรื่องคือถ้าสมัยนั้นโหนกระแสดังคงได้ออกข่าว5555 เช่น เราไปแข่งได้เงินรางวัลจากการแข่งขันมา ผอ.ประกาศมอบหน้าเสาธง มติที่ประชุมรรเป็นเอกฉันท์ว่าเด็กคนนี้สมควรได้รับ พอเลิกแถวครูที่กล่าวถึงข้างต้นเรียกตัวให้ไปแบ่งเงินให้เพื่อนคนอื่นที่ไม่ได้ไปแข่งกับเรา โดยผอ.หรือแม้กระทั่งครูที่ฝึกซ้อมเราก็ไม่รู้ สมัยนั้นด้วความเป็นเด็ก ครูว่ายังไงเด็กไหนมันจะไปกล้าเถียง จนกลับบ้านมาร้องไห้เสียใจสุดๆ // ตั้งแต่เรียนจบคือเจอหน้าก็แทบไม่อยากจะไหว้เลย ไม่รู้จะถูกมองว่าก้าวร้าวไหม แต่สำหรับเด็กคนนี้มันฝังในใจสุดๆ