มีนิทานชีวิตมาเล่าให้ฟังครับ ผมแค่อยากระบาย

มีคนๆนึง กราฟชีวิตอยู่ในระดับที่ดีมากในตอนเด็ก เรามีความสุขกันมาก แต่มันเริ่มมีปัญหาทางครอบครัวรุมเร้าเข้ามาในช่วงที่พวกเขาตัดสินใจสร้างบ้านให้กับครอบครัวฝ่ายแม่ และการตัดสินใจครั้งนี้มันผิดพลาด ครอบครัวจากเดิมมีความสุข ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว พ่อแม่แยกทางกันด้วยสาเหตุคือการนอกใจกัน และมีหนี้สินรายล้อมเข้ามาเนื่องทำธุรกิจแต่ไม่สำเร็จ จนต้องปิดกิจการ จนทำให้กราฟชีวิตครอบครัวนั้นพัง และมีเด็กคนนึงถูกแยกออกมาให้ดิ้นรนใช้ชีวิตเองกับกราฟชีวิตที่ติดลบ เนื่องจากพ่อและแม่แยกทางกัน พวกเขาทิ้งให้เด็กคนนั้นใช้ชีวิตเพียงลำพังกับยายวัย80ปี ส่วนพวกเขาไปเริ่มมีชีวิตใหม่กับครอบครัวใหม่ ไม่แยแสชีวิตของครอบครัวเก่า ไม่มีรายได้แม้แต่บาทเดียวเข้ามาซัพพอร์ทชัวิต เด็กคนนั้นต้องดินรนหาเงินในการส่งตัวเองเรียน แต่สุดท้ายก็ไม่ไหว เพราะค่าใช่จ่ายมันมากเกินไป ที่เด็กอายุเพียง12ปีจะสามารถหาได้ ค่าเรียน ค่ารถในการเดินทางไปเรียน เนื่องจากโรงเรียนห่างจากบ้าน20กิโล ไหนจะค่ากิน ค่าอยู่ ค่าไฟ ค่าน้ำ เด็กคนนั้นไม่สามารถหาได้   และเขาดิ้นรนมาตลอดหลายปีจนเข้าปีที่5ของการดิ้นรนเอาชีวิตรอด และถึงวันที่ยายของเขาเสีย เขาเลยตัดสินใจมาทำงานที่กรุงเทพ ด้วยเงินติดตัว2พันบาท ใน2พันบาทนี้ ต้องบริหารค่ากินสำหรับ1-2เดือน และค่าห้องเช่า เพราะผมมาโดยที่ตัวเองยังไม่มีรายได้และงานที่รองรับ แต่ก็ฝืนจนมีงานได้ เด็กคนนั้นใช้ชีวิตในแต่ละวันอาจจะไม่ลำบากเท่าคนอื่น แต่ก็ลำบากมากในชีวิตของเขา  ตอนเช้าอดอาหารไปทำงาน ตกเย็น ซื้อข้าว5บาท กับคะนอร์1ก้อน มาเพื่อทำน้ำซุปกินกับข้าว วันไหนมีเวลา เดินไปเก็บผักบุ้งข้างทางเพื่อเอามาต้นกับคะนอร์กิน วันไหนโชคดีหน่อย เจอถุงข้าว หรือกล่องข้าวข้างถังขยะที่บางคนกินไม่หมดกินเหลือ เด็กคนนั้นก็เก็บมากิน และรางวันสำหรับตัวเองในทุกๆเดือนคือ ลูกชิ้น1ไม้ ข้าวเหนียว2ห่อ เด็กคนนั้นใช้ชีวิตแบบนี้มาเรื่อยๆ  และกราฟชีวิตเขาเริ่มดีขึ้น ทั้งฐานะทางสังคม ทั้งการใช้ชีวิต ฐานะทางการเงิน ทุกอย่างกำลังกลับมาอยู่ที่เดิม เหมือนตอนเขายังเด็ก เขาเริ่มมีรัก และเริ่มมีทุกอย่างที่ชีวิตเขาเคยมี แต่มันก็มีเหตุการณ์ทำให้กราฟเขาสะดุด แต่ตอนนั้นเขาคิดว่าเขารับมือไหว คงไม่เป็นไร นั่นคือการได้ใบแดงอันทรงเกียรติจากใครสักคน ที่เราไม่ต้องการ แต่เขายังคิดในแง่บวกว่า อย่างน้อยคงมีเวลาเตรียมตัวสัก2-4เดือน แต่มันผิดคาด เขาเหลือเวลาให้เตรียมตัวเพียง7วัน และสิ่งที่เขาต้องแบกรับคือ หนี้สินทางบ้านที่เราไม่ได้ก่อ แต่ไม่มีใครรับผิดชอบ  การงานที่กำลังมั่นคงต้องหยุดชะงัก ชีวิตคู่ที่กำลังไปได้ดี และวางแผนที่จะขอเธอแต่งงานในอีกไม่กี่เดือน ยังมีอีกหลายอย่างมากมายที่วางแผนเอาไว้และต้องรับผิดชอบ สุดท้ายมันพังหมด แต่เขายังคิดในแง่บวกว่า เขาอาจจะรับมือได้ คงไม่เป็นไร  มันจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี แต่ไม่ใช่เลย มันเริ่มแย่ตั้งแต่วันนั้น การเงินติดลบ หนี้สินเพิ่มขึ้นเพราะไม่มีรายได้เข้ามาจ่ายเป็นเวลา8เดือน  ชีวิตคู่พัง เราเลิกกันหลังจากผ่านมา1ปี หลังจากการมาฝึกทหาร  หนำซ้ำเขายังต้องไปรับหน้าที่ ที่ชายแดนใต้ และนี่คือจุดเริ่มต้นของความทั้งหมด นิทานเรื่องนี้มันมีเนื้อเรื่องต่อจากนี้อีกมากมาย นี่เป็นแค่ส่วนนึงของเรื่องราวในนิทานชีวิตของผมเท่านั้น  มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น ที่ทำให้ผมไม่อยากใช้ชีวิตต่อ แต่ก็ทำไม่ได้  นี่เป็นเพียงข้อความจากที่ผมตอบคอมเม้นในกระทู้ก่อนหน้านี้ครับ ขอบคุณที่ใส่ใจกัน และทำให้ผมรู้ว่าโลกยังมีคนใจดีกับผมอยู่