เราเป็นโรคซึมเศร้า

ตอนเราอยู่ ป.5 เราเคยโดน ข่ _ขื_ โดนลากไปที่ข้างป่า ในหมู่บ้าน เราจำฝังใจมาก แต่เราก็เติบโตมาแบบปกติ ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง โตมาเราโดนทำร้ายร่างกายอยู่บ่อยๆจากแฟนที่เราคบแต่ละคน จนเลิกไป ยิ่งกินยา พบจิตแพทย์ ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เข้าใจว่าภูมิคุ้มกันจากคนรอบข้างมันสำคัญจริงๆ จนเราหันหน้ามาพึ่งยาเสพติด จากภาพหลอนที่เราเคยกลัว เสียงแว่วในหู ตอนนี้เราไม่ได้ยินและไม่กลัวมันอีกแล้ว มันเหมือนโลกใบใหม่ของเรา เราคิดว่าใช้ แค่พอให้มีความสุข เหมือนคนปกติที่ใช้ชีวิตกัน แต่พอเราตัดสินใจเลิก ยาที่เราเคยใช้มันย้อนกลับมาทำร้ายร่างกายของเรา ทั้งสุขภาพ เวลานอน มันทำให้ดิ่ง เศร้า ท้อมากกว่าเดิม ทั้งคนที่เรารักที่สุด ไว้ใจที่สุด ดูถูกว่าเราคือกระ_รี่ ในสายตาเค้าที่มองเรา เค้าตัดสินจากสิ่งที่คิดไปเอง เราคิดมาตลอดว่าอย่างน้อยยังมี 1 คนที่เห็นคุณค่าของเรา แต่วันนี้เขากลับดูถูก ในความรักที่เรามีให้ และการกระทำที่มันขยี้ปมที่จำฝังใจตั้งแต่เด็ก คืนนั้นเราเสียใจและกลัวมาก แพนิค จนอ้วกแล้วอ้วกอีก สภาพเราที่เห็นตัวเอง เหมือนหมา ไม่มีค่า ตอนนี้อยากให้ใครสักคนเอา ปื_ มายิ_ อยาก ผคต. ให้มันจบๆ ชีวิตที่ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง