สวัสดีค่ะ ปกติเราเป็นคนที่ชอบอ่านกระทู้มากกว่าตั้งเอง แต่ช่วงนี้มีความรู้สึกบางอย่างที่อยากลองเขียนออกมาดู
เผื่อจะได้เรียบเรียงความคิดของตัวเองไปด้วย
ชีวิตตอนนี้ก็ถือว่าโอเคในหลายๆ ด้าน มีงานทำ มีรายได้ มีคนรอบข้างที่ยังติดต่อกันอยู่ ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โตให้ต้องกังวล
แต่พอใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ กลับรู้สึกว่าความสุขมันไม่เหมือนเดิม เหมือนมันเบาบางลงโดยที่ไม่รู้ตัว
จากเมื่อก่อนที่แค่ได้กินของอร่อย ดูหนัง หรือออกไปข้างนอกก็รู้สึกดีได้ง่ายๆ ตอนนี้มันยังทำได้เหมือนเดิม แต่ความรู้สึกมันไม่สุดเท่าเดิม
บางวันก็ใช้ชีวิตไปตามปกติทุกอย่าง แต่ข้างในมันเหมือนว่างๆ แบบอธิบายไม่ถูก
ไม่ได้เศร้านะคะ แค่รู้สึกเฉยๆ มากขึ้นกับหลายๆ เรื่อง
เลยกลายเป็นคนที่อยู่กับตัวเองบ่อยขึ้น คิดอะไรเงียบๆ คนเดียวมากขึ้น
บางทีก็ย้อนนึกถึงช่วงก่อนๆ แล้วก็แอบสงสัยว่าความรู้สึกตอนนั้นมันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่
สุดท้ายก็ได้แค่ใช้ชีวิตไปในแต่ละวัน ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี แล้วก็ปล่อยให้ความรู้สึกมันค่อยๆ ผ่านไป
เลยอยากเขียนเก็บไว้เป็นช่วงหนึ่งของชีวิต ที่มันไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้สดใสเหมือนเมื่อก่อนค่ะ
อยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่า “ความสุขแบบเมื่อก่อน” มันหายไปแบบเงียบๆ
เผื่อจะได้เรียบเรียงความคิดของตัวเองไปด้วย
ชีวิตตอนนี้ก็ถือว่าโอเคในหลายๆ ด้าน มีงานทำ มีรายได้ มีคนรอบข้างที่ยังติดต่อกันอยู่ ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โตให้ต้องกังวล
แต่พอใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ กลับรู้สึกว่าความสุขมันไม่เหมือนเดิม เหมือนมันเบาบางลงโดยที่ไม่รู้ตัว
จากเมื่อก่อนที่แค่ได้กินของอร่อย ดูหนัง หรือออกไปข้างนอกก็รู้สึกดีได้ง่ายๆ ตอนนี้มันยังทำได้เหมือนเดิม แต่ความรู้สึกมันไม่สุดเท่าเดิม
บางวันก็ใช้ชีวิตไปตามปกติทุกอย่าง แต่ข้างในมันเหมือนว่างๆ แบบอธิบายไม่ถูก
ไม่ได้เศร้านะคะ แค่รู้สึกเฉยๆ มากขึ้นกับหลายๆ เรื่อง
เลยกลายเป็นคนที่อยู่กับตัวเองบ่อยขึ้น คิดอะไรเงียบๆ คนเดียวมากขึ้น
บางทีก็ย้อนนึกถึงช่วงก่อนๆ แล้วก็แอบสงสัยว่าความรู้สึกตอนนั้นมันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่
สุดท้ายก็ได้แค่ใช้ชีวิตไปในแต่ละวัน ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี แล้วก็ปล่อยให้ความรู้สึกมันค่อยๆ ผ่านไป
เลยอยากเขียนเก็บไว้เป็นช่วงหนึ่งของชีวิต ที่มันไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้สดใสเหมือนเมื่อก่อนค่ะ