จากคนที่เคยคิดว่าความรักไม่จำเป็น วันนี้กลับมานั่งยิ้มคนเดียวแบบงงๆ

เมื่อก่อนผมเป็นคนที่ใช้ชีวิตคนเดียวได้ดีมากครับ ไม่ได้รู้สึกว่าต้องมีใครเข้ามาเติมเต็มอะไรเลย
เวลาว่างก็มีของที่ตัวเองชอบทำ มีเพื่อน มีงาน มีทุกอย่างครบแบบที่คิดว่าพอแล้ว
ความรักสำหรับผมมันเลยกลายเป็นเรื่องที่ “มีก็ได้ ไม่มีก็ไม่เป็นไร” มาตลอด

แต่พอช่วงหลังๆ นี้ดันมีใครบางคนเข้ามาแบบไม่ได้ตั้งตัว เขาไม่ได้ทำอะไรหวือหวานะครับ
แค่เป็นคนธรรมดาที่คุยด้วยแล้วสบายใจ แค่นั้นจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงเริ่มเปลี่ยนอะไรในตัวผมไปทีละนิด

จากคนที่ไม่เคยรอแชทใคร กลายเป็นแอบเช็คโทรศัพท์บ่อยขึ้น จากคนที่ไม่เคยสนใจวันธรรมดา
กลับเริ่มรู้สึกว่าวันธรรมดามันมีอะไรให้รอมากขึ้นแบบแปลกๆ บางทีก็นั่งคิดแล้วก็ขำตัวเองว่า นี่เรากำลังเป็นอะไรอยู่กันแน่

มันไม่ได้ถึงขั้นโลกสดใสหรืออะไรขนาดนั้นนะครับ แต่เป็นความรู้สึกเล็กๆ ที่มันค่อยๆ แทรกเข้ามาในชีวิตแบบเงียบๆ
จนเริ่มรู้ตัวอีกที ก็เหมือนจะถอยกลับไปเป็นคนเดิมไม่ได้แล้ว
เลยอยากเขียนเก็บไว้หน่อยครับ เผื่อวันหนึ่งอะไรๆ มันชัดเจนขึ้น อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่า ครั้งหนึ่งเราเคยมีช่วงเวลาที่รู้สึกอะไรแบบนี้จริงๆ