ขอบอกก่อนว่าผมเป็นคนรุ่นใหม่ นับถือพุทธ นับถือในสมเด็จพระศาสดาสุดใจ ไม่ได้มีเจตนามาหลบหลู่ธรรมะของพระองค์เเต่อย่างใด
***เเต่ผมเคยเจอ
บางคนที่อยู่วัด ปฏิบัติธรรมตลอด นั่งสมาธิ มีความรู้เรื่องธรรมมะขั้นสูง อธิบายได้ทุกอย่างในทางทฤษฎี อะไรถูกอะไรผิดรู้หมด เเต่ผมกลับไม่รู้สึกถึงเมตตากรุณา เขาตัดสินคนอื่นๆ ว่าคนนั้นไม่ดี คนนี้ไม่ดี ใครคิดเห็นต่างก็มักเกิดโทสะ ถือตัวตนมากเพราะตัวเองมีความรู้
กลับกัน คนบางคนไม่รู้ข้อธรรมอะไร เเต่จิตใจมีเมตตากรุณา ไม่คิดร้ายกับใคร เมื่อไม่มีความรู้ ความถือตัวจึงน้อย เพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองพิเศษกว่าใคร ความยึดมั่นถือมั่นจึงน้อยตาม
ผมจึงมีข้อสงสัย ว่าเเบบไหนมันดีกว่ากัน ประเสริฐกว่ากันในทางศาสนา เเละ ธรรมะของพระพุทธองค์นั้นมีความซับซ้อน ไม่ใช่เเค่ท่องจำ เเต่ต้องปฏิบัติจริงได้ด้วยใช่หรือไม่?
ระหว่างคนนั้งสมาธิ รู้ข้อธรรมขั้นสูง ยังมีความโกรธเกลียด กับ คนธรรมดา ไม่รู้ธรรมมะ เเต่ไม่เบียดเบียนใคร ใครดีกว่ากัน
***เเต่ผมเคยเจอบางคนที่อยู่วัด ปฏิบัติธรรมตลอด นั่งสมาธิ มีความรู้เรื่องธรรมมะขั้นสูง อธิบายได้ทุกอย่างในทางทฤษฎี อะไรถูกอะไรผิดรู้หมด เเต่ผมกลับไม่รู้สึกถึงเมตตากรุณา เขาตัดสินคนอื่นๆ ว่าคนนั้นไม่ดี คนนี้ไม่ดี ใครคิดเห็นต่างก็มักเกิดโทสะ ถือตัวตนมากเพราะตัวเองมีความรู้
กลับกัน คนบางคนไม่รู้ข้อธรรมอะไร เเต่จิตใจมีเมตตากรุณา ไม่คิดร้ายกับใคร เมื่อไม่มีความรู้ ความถือตัวจึงน้อย เพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองพิเศษกว่าใคร ความยึดมั่นถือมั่นจึงน้อยตาม
ผมจึงมีข้อสงสัย ว่าเเบบไหนมันดีกว่ากัน ประเสริฐกว่ากันในทางศาสนา เเละ ธรรมะของพระพุทธองค์นั้นมีความซับซ้อน ไม่ใช่เเค่ท่องจำ เเต่ต้องปฏิบัติจริงได้ด้วยใช่หรือไม่?