สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ หลายวันมานี้เรารู้สึกภายในใจไม่เหมือนเดิม คิดวนๆกับเรื่องนี้ซ้ำๆไปมา โดยที่ยังหยุดคิดไม่ได้ มันมีความรู้สึกอยากระบายมันอัดอั้น อธิบายกับตัวเองไม่ได้จริงๆค่ะ เลยขอพื้นที่ตรงนี้มาระบายความรู้สึกและแชร์มุมมองความรักของเรา บอกก่อนว่าเรื่องของเราเป็นเรื่องจริงทั้งหมดนะคะ เล่าจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นช่วงนี้เลย..
คือเมื่อประมาณ สาม สัปดาห์ก่อนมีโทรศัพท์ผ่าน whatapp จู่ๆก็โทรเข้ามาหาเราก็เลยรับสาย ปลายสายเสียงคุ้นและพอเดาได้ว่าคือใคร ก่อนหน้านั้น เมื่อสองปีที่แล้ว เค้าก็พยายามโทรหาผ่านwhatappแต่เราก็ไม่ได้คุยอะไรรีบๆวางสายไปเพราะตอนนั้นไม่ได้สนใจ
จากนั้น เมื่อช่วงปี 2565 เค้าก็ส่งข้อความเราผ่าน Telegram มาว่าเค้าเป็นใครและถามว่าเราสบายดีไหม เราไม่ตอบเลย ซึ่ง Telegram เราไม่ได้เล่นแต่เปิดทิ้งไว้ ครั้งนี้คือ ครั้งที่ สามที่เค้าติดต่อมาหาเราโทรตรงเข้ามาเลยวันนั้นเราก็ไม่กล้าตัดสายคือด้วยความรักษามารยาทเนอะเค้าก็โทรประมาณว่า สบายดีไหมเป็นไงบ้างเราก็ตอบตามมารยาท จำฉันได้ไหมเราก็บอกจำได้ ในตอนนั้นคือเราไม่ได้อยากคุยนะ เค้าพูดมาคำนึงว่าเค้ามีบางสิ่งอยากคุยกับเรา เราบอกว่า ทิ้งข้อความเอาไว้ละกันนะมีอะไร เค้าบอกว่าต้องคุยเท่านั้น เราก็เลยไม่ได้ตอบไป (คิดในใจว่าก็อยากให้พิมพ์คุยมากกว่ายังจะดันทุรังอยากคุยอี๊ก) เราเลยไม่ตอบไปเลย จนหลายวันต่อมาเค้าส่งข้อความมาอีก บอกว่าเราพอมีเวลาคุยไหม เราก็บอกว่าช่วงนี้คือกำลังสอบ มันสำคัญมาก การสอบครั้งนี้ เค้าก็ถามว่าสอบอะไรยังไงเสร็จเมื่อไหร่เราก็เล่าให้ฟังนิดหน่อยแล้วก็ไม่ได้คุยอีก พอวันสอบเสร็จเค้าก็ส่งข้อความมาว่า ผลสอบเป็นยังไงบ้าง เราก็บอกผ่านไปได้ด้วยดีแต่ต้องสอบภาคปฏิบัติต่อ หลังสอบพอมีเวลาเลยถามชีวิตเค้าว่าเป็นไงทำอะไรหลังจากเราแยกย้ายกันไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย แล้วฉันก็เลยสงสัยถามเค้าไปตรงๆว่า
ฉัน: เธอพยายามติดต่อหาฉันหลายครั้ง เธอมีอะไรหรือเปล่า
เขา: มีบางสิ่งที่สำคัญอยากบอกเรา
ฉัน: เรื่องอะไรเหรอ (ก็คิดว่า เรากับเค้าแยกย้ายกันไปตอนเรียนคงไม่มีเรื่องอะไรนอกจากเรื่องในอดีตแน่ๆ) เราเลยถามว่า...
เรื่องที่เธอจะคุยเกี่ยวกับอดีตระหว่างเราใช่ไหม เรื่องดีหรือไม่ดี ขอโทษนะฉันแค่แปลกใจว่าเธอพยายามติดต่อมาหลายครั้งเพื่อติดต่อฉันและมีเรื่องอยากบอก ฉันเลยอยากรู้ว่ามันสำคัญมากใช่ไหม"
เขา: มันสำคัญมากสำหรับฉัน เรื่องดีหรือไม่ดี ให้เธอคิดเองละกัน ใช่ มันเป็นเรื่องในอดีตระหว่างเรา เรื่องที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเรา แต่ไม่ใช่แค่นั้น จริงๆมีอีกบางสิ่งที่อยากบอกมานานมากแต่ไม่เคยได้บอกเลยกับเธอ
พอฉันอ่านแบบนี้ทำให้ยิ่งอยากรู้ว่าคือเรื่องอะไรว่ะ คือมันสิบกว่าปีแล้วเราไม่มีรายละเอียดความทรงจำชัดๆเลยเริ่มกังวลว่าเรื่องอะไรนะเค้าพูดมาซะขนาดนี้ แต่เราขอเล่าอดีตเรากับเค้าก่อนว่า..
คือเรากับเค้าเรียนโรงเรียนเตรียมเข้ามหาวิทยาลัยที่เยอรมัน เค้าเป็นคนอินโดเนเซีย เรียนคนละห้อง ตามประสาเพื่อนๆเอเชียจะเฟรนลี่ทักทายกัน เรากับเค้าก็ทักทายปกติเวลารอรถกลับบ้าน ช่วงนั้นเราเพิ่งเลิกกับแฟนเก่าเลยเหงา เลยลองจีบเค้าแบบทำให้ชีวิตมีสีสันดู ดูน่าตื่นเต้น(ถ้าย้อนเวลากลับไปจะไม่ทำนะ) เรากับเค้าต้องเจอหน้ากันเกือบทุกวันหลังเลิกเรียน เราจึงเป็นฝ่ายรุกแบบไม่กระโตกกระตาก ชวนคุยมากกว่าเดิม จากที่แค่ทักทายปกติ ก็เริ่มมีบทสนทนายาวขึ้นทีละนิด จนวันนึงเราเลยเริ่มแผนการใกล้ชิดเค้ามากขึ้นโดยการชวนคุยเรื่องเรียน และเราให้เค้าช่วยอธิบายให้เราหน่อยได้ไหม เราไม่เข้าใจ เราก็เลยเหมือนเลิกเรียนไปห้องสมุดเพื่อให้เค้าอธิบายให้ฟัง จนความรู้สึกเรามันเริ่มมากขึ้น จนมีวันนึงเราชวนเค้าไปติวที่ห้องเรา ต้องบอกก่อนว่าห้องเราจะกว้างเพื่อนๆจะชอบมาหาเราชอบทำกับข้าวไทยกินกันเป็นเรื่องปกติ วันนั้นเลยชวนเค้ามาที่ห้องนั่งคุยกันสนุกสนานกินข้าวกัน และให้เค้าอธิบายเนื้อหาที่เราไม่เข้าใจ จนวันนึงไม่นานที่เค้ามาห้องเรา เรามีความสัมพันธ์กัน โดยเราเป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วย เราคิดว่าคืนนั้นเรารู้เลยว่าเค้าไม่มี ปสก มาก่อน เค้ารู้สึก งง สับสน กลัว แต่เราก็รู้สึกชอบเค้ามากไปแล้ว หลังจากวันนั้นมันก็ไม่เหมือนเดิม เราไม่กล้าเจอหรือสู่หน้ากัน แต่ฉันชอบเค้ามากขึ้น จนวันนึงเค้าบอกเค้าชอบ ผู้หญิงอีกคนที่เรียนห้องเดียวกับเค้า ฉันจึงถอยออกมา แล้วช่วงนั้นใกล้จะเรียนจบด้วย เลยแยกย้ายกันไป แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นปมในใจฉันคือฉันสอบไม่ผ่านเกณฑ์ที่จพต้องเข้ามหาวิทยาลัย นั่นหมายความว่าฉันต้องเรียนซ้ำหนึ่งเทอมเพื่อสอบใหม่อีกรอบ แล้วส่วนใหญ่เพื่อนๆก็ผ่านกันรวมทั้งเค้าด้วย ฉันจำรายละเอียดไม่ได้ว่าอะไรแต่นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่เค้าคิดว่าเค้าทำให้ฉันสอบไม่ผ่านและเป็นปมในใจเค้า ซึ่งปัจจุบันฉันไม่ได้คิดอะไรเลยลืมไปแล้วด้วยซ้ำเรื่องนี้ เพราะว่าถึงฉันเรียนซ้ำหนึ่งเทอมจากนั้นฉันสอบติดและเรียนจบหลักสูตรโดยไม่ซ่อม จบก่อนเพื่อนบางคนที่ไปเรียนก่อนฉันอีก ที่ฉันบอกว่านี่คิอปมเค้าเพราะเค้ามาสารภาพกับฉัน มันเลยรื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาในใจฉัน กลับมาที่การสนทนาข้อความต่อนะคะ
ตอนที่คุยข้อความว่าเค้ามีเรื่องสำคัญจะบอก ฉันกังวลว่าเป็นเรื่องไม่ดีหรือเปล่า ฉันเคยไปทำอะไรเค้าในอดีตอะไรไหมที่เค้ายังจะพยายามติดต่อคุยและบอกว่าเป็นเรื่องสำคัยอีก ฉันเลยพิมพ์บอกเค้าไปว่า ...
ฉัน: ฉันไม่รู้นะว่าเธอจะบอกอะไรฉันแต่ฉันขอบอกเธอไว้ก่อนว่า อะไรในอดีตระหว่างเรา หากฉันเคยทำให้เธอเสียใจฉันขอโทษนะ และหากเธอทำให้ฉันเสียใจฉันให้อภัยเธอไปนานแล้ว ฉันไม่เคยเก็บมาคิดถือโทษโกรธอะไรและไม่ต้องการจะโกรธด้วยเธอไม่จำเป็นต้องเอามาคิดมากนะ สำหรับฉันในอดีตฉันลืมมันไปหมดแล้วนานแล้ว บางครั้งฉันก็คิดว่าบางทีฉันทำอะไรผิดไปจนถึงวันนี้ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีไหม หากฉันทำผิดไปฉันขอโทษด้วยจริงๆ แต่ตอนนั้นเราทั้งคู่ก็ยังเด็กกันอยู่
เขา: ขอบคุณที่พูดแบบนี้ออกมามันทำให้ฉันโล่งใจไปเยอะเลย เธอไม่เคยทำอะไรผิดกับฉันเลย ฉันต่างหากที่ทำผิดกับเธอ แต่เธอพอจะรู้แล้วว่ามันคือเรื่องอะไร นั่นมันก็คือเหตุผลที่ฉันพยายามติดต่อหาเธอไง ฉันไม่สามารถใช้ชีวิตได้หากไม่ได้บอกเธอ (เค้าใช้คำนี้ทำให้ฉันตกใจว่า มันเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอวะ คือฉันจำรายละเอียดอะไรไม่ได้มากเพราะมันก็ผ่านมานานมากแล้ว)
ฉัน: เธอพูดแบบนี้ทำให้ฉันอยากรู้เลยว่าคือเรื่องอะไร ฉันนอนไม่หลับแล้วเนี่ย ถ้าฉันฟังจะไม่โกรธเธอหรอก เธอไม่ต้องรู้สึกต้องรับผิดชอบอะไรในอดีตเลย" เค้าตอบว่า
เขา: มันนานมากๆเลยนะที่ฉันนอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้ งั้นพรุ่งนี้เราคุยโทรศัพท์กันนะ แล้วฉันจะบอกกับเธอทุกอย่าง
สิ่งที่เค้าพูดแบบนี้ทำให้ฉันตกใจและกังวลนะว่า...เอ้าฉันไปทำอะไรขนาดนี้เลยเหรอวะ ทำให้คิดมาก เลยพยายามคิดถึงอดีตแต่มันก็คิดไม่ออกเพราะมันนานมากๆ แต่แอบคิดว่าต้องเป็นเรื่องคืนนั้นที่เรามีความสัมพันธ์กันแน่ๆ แล้วก็คิดไปเองว่าเค้านับถืออิสลาม ถ้าคนเคร่งๆศาสนาเค้าอาจเป็นบาปเค้าไหม หรือยังไง ฉันก็ยิ่งเครียดเลยทีนี้ คิดว่าต้องใช่แน่ๆเพราะหาเหตุผลอื่นไม่ได้ว่าทำไมเค้าถึงพูดแบบนี้ แล้วก็คิดว่า นี่ฉันทำอะไรลงไปวะเนี่ย!!!!
ฉัน: พูดตรงๆเลยนะฉันรู้สึกว่าบางทีฉันไม่ได้อยากฟังแล้ว ถ้ามันเป็นเรื่องไม่ดี เธอลืมๆมันไปก็ได้ ฉันไม่ถือโทษโกรธเลย
เขา: ไม่ ไม่ มันไม่ใช่ว่าดี หรือ ไม่ดี มันเป็นเรื่องหนึ่งที่สำคัญมากสำหรับฉัน ดีหรือไม่ดี ก็แล้วแต่ละคนจะคิดไป ถ้าเธอไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร ลองบอกมาสิ ฉันจะได้บอกว่าใช่หรือไม่ใช่ แล้วเธอก็ตัดสินใจได้ว่าอยากได้ยินหรือไม่ เธอคิดยังไงล่ะ
ฉัน: มันนานมากๆแล้วฉันบอกตรงๆนะว่าฉันจำรายละเอียดอะไรไม่ได้เลย ฉันไม่รู้จะถามคำถามไหนกับเธอ บอกมาเลยดีกว่าไหนๆก็คุยกันมานานละ
หลังจากนั้นเค้าก็โทรมาหาฉันแต่ฉันไม่รับ เหมือนตอนนั้นมันช็อกๆ ไม่พร้อมจะรับฟังยังไงไม่รู้ เค้าโทรมาถึง 3 ครั้ง ติดกันแต่ฉันไม่ได้รับสาย ฉันยังไม่พร้อมจะรับฟัง...และก็มานั่งคิดวนๆว่า เอาวะคุยกันไปเลยจะได้จบๆ เค้าอาจมีอะไรติดค้างแล้วต้องการปลดล็อกแะไบางอย่างจากฉันก็เป็นได้ เพราะมันก็นานมากๆแล้ว ถ้าคนทั่วไปคงไม่ได้ทำแบบนี้แน่ๆ เอาวะหากฉันเป็นต้นเหตุฉันก็จะต้องช่วยเค้าให้จบ....และวันรุ่งขึ้นก็มาถึง ฉันนัดคุยกับเค้า สี่ทุ่มเมืองไทย ให้เค้าโทรหา เค้ารับปากและโทรหาสี่ทุ่มเป๊ะเลย แบบโครตตรงเวลา ได้ยินเสียงเหมือนขับรถอยู่ด้วย...และบทสนทนาจริงๆก็เริ่มขึ้น เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ
หนุ่มที่เคยคบกันเมื่อสิบกว่าปีก่อนพยายามทักมาเพื่อขอเคลียร์ใจบางสิ่งที่ติดค้างมานาน
คือเมื่อประมาณ สาม สัปดาห์ก่อนมีโทรศัพท์ผ่าน whatapp จู่ๆก็โทรเข้ามาหาเราก็เลยรับสาย ปลายสายเสียงคุ้นและพอเดาได้ว่าคือใคร ก่อนหน้านั้น เมื่อสองปีที่แล้ว เค้าก็พยายามโทรหาผ่านwhatappแต่เราก็ไม่ได้คุยอะไรรีบๆวางสายไปเพราะตอนนั้นไม่ได้สนใจ
จากนั้น เมื่อช่วงปี 2565 เค้าก็ส่งข้อความเราผ่าน Telegram มาว่าเค้าเป็นใครและถามว่าเราสบายดีไหม เราไม่ตอบเลย ซึ่ง Telegram เราไม่ได้เล่นแต่เปิดทิ้งไว้ ครั้งนี้คือ ครั้งที่ สามที่เค้าติดต่อมาหาเราโทรตรงเข้ามาเลยวันนั้นเราก็ไม่กล้าตัดสายคือด้วยความรักษามารยาทเนอะเค้าก็โทรประมาณว่า สบายดีไหมเป็นไงบ้างเราก็ตอบตามมารยาท จำฉันได้ไหมเราก็บอกจำได้ ในตอนนั้นคือเราไม่ได้อยากคุยนะ เค้าพูดมาคำนึงว่าเค้ามีบางสิ่งอยากคุยกับเรา เราบอกว่า ทิ้งข้อความเอาไว้ละกันนะมีอะไร เค้าบอกว่าต้องคุยเท่านั้น เราก็เลยไม่ได้ตอบไป (คิดในใจว่าก็อยากให้พิมพ์คุยมากกว่ายังจะดันทุรังอยากคุยอี๊ก) เราเลยไม่ตอบไปเลย จนหลายวันต่อมาเค้าส่งข้อความมาอีก บอกว่าเราพอมีเวลาคุยไหม เราก็บอกว่าช่วงนี้คือกำลังสอบ มันสำคัญมาก การสอบครั้งนี้ เค้าก็ถามว่าสอบอะไรยังไงเสร็จเมื่อไหร่เราก็เล่าให้ฟังนิดหน่อยแล้วก็ไม่ได้คุยอีก พอวันสอบเสร็จเค้าก็ส่งข้อความมาว่า ผลสอบเป็นยังไงบ้าง เราก็บอกผ่านไปได้ด้วยดีแต่ต้องสอบภาคปฏิบัติต่อ หลังสอบพอมีเวลาเลยถามชีวิตเค้าว่าเป็นไงทำอะไรหลังจากเราแยกย้ายกันไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย แล้วฉันก็เลยสงสัยถามเค้าไปตรงๆว่า
ฉัน: เธอพยายามติดต่อหาฉันหลายครั้ง เธอมีอะไรหรือเปล่า
เขา: มีบางสิ่งที่สำคัญอยากบอกเรา
ฉัน: เรื่องอะไรเหรอ (ก็คิดว่า เรากับเค้าแยกย้ายกันไปตอนเรียนคงไม่มีเรื่องอะไรนอกจากเรื่องในอดีตแน่ๆ) เราเลยถามว่า...
เรื่องที่เธอจะคุยเกี่ยวกับอดีตระหว่างเราใช่ไหม เรื่องดีหรือไม่ดี ขอโทษนะฉันแค่แปลกใจว่าเธอพยายามติดต่อมาหลายครั้งเพื่อติดต่อฉันและมีเรื่องอยากบอก ฉันเลยอยากรู้ว่ามันสำคัญมากใช่ไหม"
เขา: มันสำคัญมากสำหรับฉัน เรื่องดีหรือไม่ดี ให้เธอคิดเองละกัน ใช่ มันเป็นเรื่องในอดีตระหว่างเรา เรื่องที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเรา แต่ไม่ใช่แค่นั้น จริงๆมีอีกบางสิ่งที่อยากบอกมานานมากแต่ไม่เคยได้บอกเลยกับเธอ
พอฉันอ่านแบบนี้ทำให้ยิ่งอยากรู้ว่าคือเรื่องอะไรว่ะ คือมันสิบกว่าปีแล้วเราไม่มีรายละเอียดความทรงจำชัดๆเลยเริ่มกังวลว่าเรื่องอะไรนะเค้าพูดมาซะขนาดนี้ แต่เราขอเล่าอดีตเรากับเค้าก่อนว่า..
คือเรากับเค้าเรียนโรงเรียนเตรียมเข้ามหาวิทยาลัยที่เยอรมัน เค้าเป็นคนอินโดเนเซีย เรียนคนละห้อง ตามประสาเพื่อนๆเอเชียจะเฟรนลี่ทักทายกัน เรากับเค้าก็ทักทายปกติเวลารอรถกลับบ้าน ช่วงนั้นเราเพิ่งเลิกกับแฟนเก่าเลยเหงา เลยลองจีบเค้าแบบทำให้ชีวิตมีสีสันดู ดูน่าตื่นเต้น(ถ้าย้อนเวลากลับไปจะไม่ทำนะ) เรากับเค้าต้องเจอหน้ากันเกือบทุกวันหลังเลิกเรียน เราจึงเป็นฝ่ายรุกแบบไม่กระโตกกระตาก ชวนคุยมากกว่าเดิม จากที่แค่ทักทายปกติ ก็เริ่มมีบทสนทนายาวขึ้นทีละนิด จนวันนึงเราเลยเริ่มแผนการใกล้ชิดเค้ามากขึ้นโดยการชวนคุยเรื่องเรียน และเราให้เค้าช่วยอธิบายให้เราหน่อยได้ไหม เราไม่เข้าใจ เราก็เลยเหมือนเลิกเรียนไปห้องสมุดเพื่อให้เค้าอธิบายให้ฟัง จนความรู้สึกเรามันเริ่มมากขึ้น จนมีวันนึงเราชวนเค้าไปติวที่ห้องเรา ต้องบอกก่อนว่าห้องเราจะกว้างเพื่อนๆจะชอบมาหาเราชอบทำกับข้าวไทยกินกันเป็นเรื่องปกติ วันนั้นเลยชวนเค้ามาที่ห้องนั่งคุยกันสนุกสนานกินข้าวกัน และให้เค้าอธิบายเนื้อหาที่เราไม่เข้าใจ จนวันนึงไม่นานที่เค้ามาห้องเรา เรามีความสัมพันธ์กัน โดยเราเป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วย เราคิดว่าคืนนั้นเรารู้เลยว่าเค้าไม่มี ปสก มาก่อน เค้ารู้สึก งง สับสน กลัว แต่เราก็รู้สึกชอบเค้ามากไปแล้ว หลังจากวันนั้นมันก็ไม่เหมือนเดิม เราไม่กล้าเจอหรือสู่หน้ากัน แต่ฉันชอบเค้ามากขึ้น จนวันนึงเค้าบอกเค้าชอบ ผู้หญิงอีกคนที่เรียนห้องเดียวกับเค้า ฉันจึงถอยออกมา แล้วช่วงนั้นใกล้จะเรียนจบด้วย เลยแยกย้ายกันไป แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นปมในใจฉันคือฉันสอบไม่ผ่านเกณฑ์ที่จพต้องเข้ามหาวิทยาลัย นั่นหมายความว่าฉันต้องเรียนซ้ำหนึ่งเทอมเพื่อสอบใหม่อีกรอบ แล้วส่วนใหญ่เพื่อนๆก็ผ่านกันรวมทั้งเค้าด้วย ฉันจำรายละเอียดไม่ได้ว่าอะไรแต่นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่เค้าคิดว่าเค้าทำให้ฉันสอบไม่ผ่านและเป็นปมในใจเค้า ซึ่งปัจจุบันฉันไม่ได้คิดอะไรเลยลืมไปแล้วด้วยซ้ำเรื่องนี้ เพราะว่าถึงฉันเรียนซ้ำหนึ่งเทอมจากนั้นฉันสอบติดและเรียนจบหลักสูตรโดยไม่ซ่อม จบก่อนเพื่อนบางคนที่ไปเรียนก่อนฉันอีก ที่ฉันบอกว่านี่คิอปมเค้าเพราะเค้ามาสารภาพกับฉัน มันเลยรื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาในใจฉัน กลับมาที่การสนทนาข้อความต่อนะคะ
ตอนที่คุยข้อความว่าเค้ามีเรื่องสำคัญจะบอก ฉันกังวลว่าเป็นเรื่องไม่ดีหรือเปล่า ฉันเคยไปทำอะไรเค้าในอดีตอะไรไหมที่เค้ายังจะพยายามติดต่อคุยและบอกว่าเป็นเรื่องสำคัยอีก ฉันเลยพิมพ์บอกเค้าไปว่า ...
ฉัน: ฉันไม่รู้นะว่าเธอจะบอกอะไรฉันแต่ฉันขอบอกเธอไว้ก่อนว่า อะไรในอดีตระหว่างเรา หากฉันเคยทำให้เธอเสียใจฉันขอโทษนะ และหากเธอทำให้ฉันเสียใจฉันให้อภัยเธอไปนานแล้ว ฉันไม่เคยเก็บมาคิดถือโทษโกรธอะไรและไม่ต้องการจะโกรธด้วยเธอไม่จำเป็นต้องเอามาคิดมากนะ สำหรับฉันในอดีตฉันลืมมันไปหมดแล้วนานแล้ว บางครั้งฉันก็คิดว่าบางทีฉันทำอะไรผิดไปจนถึงวันนี้ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีไหม หากฉันทำผิดไปฉันขอโทษด้วยจริงๆ แต่ตอนนั้นเราทั้งคู่ก็ยังเด็กกันอยู่
เขา: ขอบคุณที่พูดแบบนี้ออกมามันทำให้ฉันโล่งใจไปเยอะเลย เธอไม่เคยทำอะไรผิดกับฉันเลย ฉันต่างหากที่ทำผิดกับเธอ แต่เธอพอจะรู้แล้วว่ามันคือเรื่องอะไร นั่นมันก็คือเหตุผลที่ฉันพยายามติดต่อหาเธอไง ฉันไม่สามารถใช้ชีวิตได้หากไม่ได้บอกเธอ (เค้าใช้คำนี้ทำให้ฉันตกใจว่า มันเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอวะ คือฉันจำรายละเอียดอะไรไม่ได้มากเพราะมันก็ผ่านมานานมากแล้ว)
ฉัน: เธอพูดแบบนี้ทำให้ฉันอยากรู้เลยว่าคือเรื่องอะไร ฉันนอนไม่หลับแล้วเนี่ย ถ้าฉันฟังจะไม่โกรธเธอหรอก เธอไม่ต้องรู้สึกต้องรับผิดชอบอะไรในอดีตเลย" เค้าตอบว่า
เขา: มันนานมากๆเลยนะที่ฉันนอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้ งั้นพรุ่งนี้เราคุยโทรศัพท์กันนะ แล้วฉันจะบอกกับเธอทุกอย่าง
สิ่งที่เค้าพูดแบบนี้ทำให้ฉันตกใจและกังวลนะว่า...เอ้าฉันไปทำอะไรขนาดนี้เลยเหรอวะ ทำให้คิดมาก เลยพยายามคิดถึงอดีตแต่มันก็คิดไม่ออกเพราะมันนานมากๆ แต่แอบคิดว่าต้องเป็นเรื่องคืนนั้นที่เรามีความสัมพันธ์กันแน่ๆ แล้วก็คิดไปเองว่าเค้านับถืออิสลาม ถ้าคนเคร่งๆศาสนาเค้าอาจเป็นบาปเค้าไหม หรือยังไง ฉันก็ยิ่งเครียดเลยทีนี้ คิดว่าต้องใช่แน่ๆเพราะหาเหตุผลอื่นไม่ได้ว่าทำไมเค้าถึงพูดแบบนี้ แล้วก็คิดว่า นี่ฉันทำอะไรลงไปวะเนี่ย!!!!
ฉัน: พูดตรงๆเลยนะฉันรู้สึกว่าบางทีฉันไม่ได้อยากฟังแล้ว ถ้ามันเป็นเรื่องไม่ดี เธอลืมๆมันไปก็ได้ ฉันไม่ถือโทษโกรธเลย
เขา: ไม่ ไม่ มันไม่ใช่ว่าดี หรือ ไม่ดี มันเป็นเรื่องหนึ่งที่สำคัญมากสำหรับฉัน ดีหรือไม่ดี ก็แล้วแต่ละคนจะคิดไป ถ้าเธอไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร ลองบอกมาสิ ฉันจะได้บอกว่าใช่หรือไม่ใช่ แล้วเธอก็ตัดสินใจได้ว่าอยากได้ยินหรือไม่ เธอคิดยังไงล่ะ
ฉัน: มันนานมากๆแล้วฉันบอกตรงๆนะว่าฉันจำรายละเอียดอะไรไม่ได้เลย ฉันไม่รู้จะถามคำถามไหนกับเธอ บอกมาเลยดีกว่าไหนๆก็คุยกันมานานละ
หลังจากนั้นเค้าก็โทรมาหาฉันแต่ฉันไม่รับ เหมือนตอนนั้นมันช็อกๆ ไม่พร้อมจะรับฟังยังไงไม่รู้ เค้าโทรมาถึง 3 ครั้ง ติดกันแต่ฉันไม่ได้รับสาย ฉันยังไม่พร้อมจะรับฟัง...และก็มานั่งคิดวนๆว่า เอาวะคุยกันไปเลยจะได้จบๆ เค้าอาจมีอะไรติดค้างแล้วต้องการปลดล็อกแะไบางอย่างจากฉันก็เป็นได้ เพราะมันก็นานมากๆแล้ว ถ้าคนทั่วไปคงไม่ได้ทำแบบนี้แน่ๆ เอาวะหากฉันเป็นต้นเหตุฉันก็จะต้องช่วยเค้าให้จบ....และวันรุ่งขึ้นก็มาถึง ฉันนัดคุยกับเค้า สี่ทุ่มเมืองไทย ให้เค้าโทรหา เค้ารับปากและโทรหาสี่ทุ่มเป๊ะเลย แบบโครตตรงเวลา ได้ยินเสียงเหมือนขับรถอยู่ด้วย...และบทสนทนาจริงๆก็เริ่มขึ้น เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ