สวัสดีครับชาวพันทิป ปกติผมไม่ใช่ผู้ชายสายเที่ยวล่าแต้ม หรือเชี่ยวชาญเรื่องการเข้าหาผู้หญิงตามสถานบันเทิงสักเท่าไหร่ ไลฟ์สไตล์ค่อนข้างนิ่งๆ ด้วยซ้ำ แต่มีอยู่คืนหนึ่งนึกสนุก อยากลองโดดเข้าสู่สนามความสัมพันธ์ระยะสั้นดูสักครั้ง อยากรู้ว่าจังหวะหน้างานที่เขา "รุก-รับ" กันในผับมันเป็นยังไง แต่ใครจะคิดว่าคืนแรกของผม มันจะเต็มไปด้วยจุดหักมุม และกลายเป็นบทเรียนราคาแพงที่ทำให้ผมเข้าใจจิตวิทยาของคำว่า "เกมความสัมพันธ์”
เลยอยากจะมาแชร์ประสบการณ์ "ความเอ๋อ" ของตัวเอง
[Part 1: จังหวะสับขาหลอกในผับ]
คืนนั้นผมเจอน้องคนหนึ่ง (นามสมมุติว่าน้อง A) เราส่งสัญญาณผ่านสายตา ยิ้ม และสบตากันไปมาอยู่หลายรอบ จนกระทั่งน้อง A ส่งอมยิ้มมาให้ที่โต๊ะเพื่อเป็นการเปิดทางให้ผมเดินเข้าไปหา
ผมรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปชวนคุยและขอย้ายไปนั่งด้วย ซึ่งสเต็ปแรกมันผ่านไปด้วยดีครับ แต่หลังจากนั้นแหละ "ความไม่เป็นตัวเอง" มันเริ่มทำงาน ผมเกิดอาการประหม่า ลังเล และเลิกล่กหน้างาน จนบรรยากาศเริ่มมีความอึดอัด และกร่อยลงอย่างเห็นได้ชัด
พอจังหวะมันสะดุด น้อง A เลยช็อตฟีลผมด้วยการหันไปเต้นและชวนผู้ชายโต๊ะข้างๆ คุยทันที วินาทีนั้นผมรู้สึกเซ็งและอึดอัดมาก เลยตัดสินใจหักดิบ "เดินออกจากผับกลับที่พัก” เพราะคิดว่าคืนนี้คงพังแล้ว
แต่กลายเป็นว่า การเดินหนีออกมาเงียบๆ ของผม คือการ "ตัดวงจรเกม" ที่พลิกสถานการณ์ให้ผมกลับมาเป็นต่อโดยที่ไม่รู้ตัว..คือน้อง A เดินตามออกมาแต่จังหวะนั้นผมได้ขึ้นรถแล้ว และ แชทถามมาใน Line ที่แลกกันภายในผับ ทำไมกลับไวจัง ผมก็ตอบไปอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่ต้องการที่จะเล่นเกม แต่สุดท้าย...
[Part 2: หักมุมถึงห้องนอน แต่สะดุดขาตัวเอง]
บทสนทนาก็จบลงด้วยการที่เธอยอมเดินทางมานอนที่ห้องพักของผมในคืนนั้นเลย!
ถ้ามองในแง่ของเกมบริหารเสน่ห์ ตอนที่เธอมาถึงห้อง แต้มต่อทั้งหมดกลับมาอยู่ที่ฝั่งผม 100% แล้ว เพราะการที่ผมเดินหนีจากผับ มันไปทำให้ "อีโก้" ของเธอสะดุด และสัญชาตญาณกลัวการสูญเสียทำให้เธอต้องเป็นฝ่ายรุกตามผมมาถึงที่ แต่ตัดภาพมาที่ตัวผมตอนอยู่บนเตียง... ความเลิกล่กในหัวมันยังไม่หายไปครับ
พอน้องมานอนอยู่ตรงหน้า ผมกลับมาใช้เวย์ "กล้าๆ กลัวๆ" ลองเชิงแบบมือเลื้อยลังเล (จุ๊กจิ๊กๆ) พอเจอการเล่นตัวหรือขัดขืนตามสัญชาตญาณของผู้หญิงนิดหน่อย แทนที่ผมจะชัดเจนหรือคุมเกมต่อ ผมดันเลือกที่จะ "หยุดและนิ่งเงียบ" ไปจนถึงเช้า บรรยากาศบนเตียงมันเลยกร่อยสะสม ตื่นเช้ามาน้องเลยมีท่าทีตึงใส่ ก่อนจะแยกย้ายกันไป
[Part 3: ความย้อนแย้งในตัวเอง]
หลังจากแยกย้าย อารมณ์ผมไม่นิ่งและดิ่งมาก รู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ค้างคา จนวาบหนึ่งรู้สึกเหนื่อยและพาลคิดไปว่า "ทำไมโลกนี้ต้องบังคับให้เราเล่นเกมที่ซับซ้อนขนาดนี้ด้วย?" ทุกอย่างต้องมีสเต็ป ต้องอ่านภาษากาย ถ้าไม่เล่นตามกติกาเราก็กลายเป็นคนแพ้
แต่สิ่งที่ทำให้ผมดิ่งที่สุดในตอนนั้น มันคือ "ความย้อนแย้งในใจตัวเอง" ที่ระเบิดออกมาครับ...
ถ้าพูดกันแบบแมนๆ ลึกๆ แล้ว ทุกครั้งที่ผมไปเที่ยว ผมก็มีความต้องการเรื่องเซ็กส์แบบวันไนท์สแตนด์เหมือนผู้ชายทั่วไปนั่นแหละครับ และคืนนี้มันคือโอกาสที่ใกล้เคียงที่สุดแล้ว แต่ในหัวมันกลับตีกันยุ่งเหยิงไปหมด:
มุมหนึ่งก็กลัว: ผมคิดว่าถ้าผมเริ่มก้าวข้ามเส้นไปทำมันครั้งแรกสำเร็จ ผมก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของวงจรนี้วงจรแห่งความยุ่งเหยิงที่เน้นความสนุกระยะสั้นแล้วมันก็คงจะมีครั้งที่สอง สาม ตามมาไม่จบสิ้น ตัวตนเดิมของผมอาจจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
แต่อีกมุมก็เสียดาย: พอหันกลับมามองตัวเอง ในวัยที่เราตั้งใจดูแลตัวเองอย่างดี รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้แย่ มันก็แวบคิดขึ้นมาว่า "ถ้าเราไม่เริ่มหาความสุขแบบนี้ให้ตัวเองบ้าง มันจะเป็นการปล่อยให้โอกาสในวัยหนุ่มสาวหลุดลอยไปฟรีๆ หรือเปล่าวะ?"
ที่ผ่านมา เหตุผลที่ผมพยายามรักษาตัวเองให้ดี ไม่มีมลทิน ไม่มีประวัติด่างพร้อยในเรื่องความสัมพันธ์ ก็เพราะผมมีความหวังลึกๆ ว่า "อยากจะเจอผู้หญิงในฝันที่มีค่านิยมเหมือนกัน" ผู้หญิงที่เซฟตัวเองมาอย่างดี และไม่มีอดีตที่โลดโผนแบบที่สายวันไนท์เขาทำกัน เพื่อที่จะได้แต่งงานและสร้างครอบครัวที่มั่นคงไปด้วยกัน
แต่พอมาเจอโลกความจริงในคืนนี้ มันทำให้ผมเริ่มระแวงและตั้งคำถามกับตัวเองว่า...
"แล้วถ้าผู้หญิงในฝันแบบนั้นไม่มีอยู่จริงล่ะ? ถ้าโลกยุคนี้มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว... ที่ผ่านมารวมถึงคืนนี้ที่ผมเลือกจะไม่เล่นเกมวันไนท์ ผมกำลังกลายเป็นไอ้โง่ที่เสียโอกาสไปฟรีๆ หรือเปล่า?"
แชร์ประสบการณ์เลิ่กลั่กในคืนวันไนท์ กับ ความย้อนแย้งในตัวเอง
เลยอยากจะมาแชร์ประสบการณ์ "ความเอ๋อ" ของตัวเอง
[Part 1: จังหวะสับขาหลอกในผับ]
คืนนั้นผมเจอน้องคนหนึ่ง (นามสมมุติว่าน้อง A) เราส่งสัญญาณผ่านสายตา ยิ้ม และสบตากันไปมาอยู่หลายรอบ จนกระทั่งน้อง A ส่งอมยิ้มมาให้ที่โต๊ะเพื่อเป็นการเปิดทางให้ผมเดินเข้าไปหา
ผมรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปชวนคุยและขอย้ายไปนั่งด้วย ซึ่งสเต็ปแรกมันผ่านไปด้วยดีครับ แต่หลังจากนั้นแหละ "ความไม่เป็นตัวเอง" มันเริ่มทำงาน ผมเกิดอาการประหม่า ลังเล และเลิกล่กหน้างาน จนบรรยากาศเริ่มมีความอึดอัด และกร่อยลงอย่างเห็นได้ชัด
พอจังหวะมันสะดุด น้อง A เลยช็อตฟีลผมด้วยการหันไปเต้นและชวนผู้ชายโต๊ะข้างๆ คุยทันที วินาทีนั้นผมรู้สึกเซ็งและอึดอัดมาก เลยตัดสินใจหักดิบ "เดินออกจากผับกลับที่พัก” เพราะคิดว่าคืนนี้คงพังแล้ว
แต่กลายเป็นว่า การเดินหนีออกมาเงียบๆ ของผม คือการ "ตัดวงจรเกม" ที่พลิกสถานการณ์ให้ผมกลับมาเป็นต่อโดยที่ไม่รู้ตัว..คือน้อง A เดินตามออกมาแต่จังหวะนั้นผมได้ขึ้นรถแล้ว และ แชทถามมาใน Line ที่แลกกันภายในผับ ทำไมกลับไวจัง ผมก็ตอบไปอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่ต้องการที่จะเล่นเกม แต่สุดท้าย...
[Part 2: หักมุมถึงห้องนอน แต่สะดุดขาตัวเอง]
บทสนทนาก็จบลงด้วยการที่เธอยอมเดินทางมานอนที่ห้องพักของผมในคืนนั้นเลย!
ถ้ามองในแง่ของเกมบริหารเสน่ห์ ตอนที่เธอมาถึงห้อง แต้มต่อทั้งหมดกลับมาอยู่ที่ฝั่งผม 100% แล้ว เพราะการที่ผมเดินหนีจากผับ มันไปทำให้ "อีโก้" ของเธอสะดุด และสัญชาตญาณกลัวการสูญเสียทำให้เธอต้องเป็นฝ่ายรุกตามผมมาถึงที่ แต่ตัดภาพมาที่ตัวผมตอนอยู่บนเตียง... ความเลิกล่กในหัวมันยังไม่หายไปครับ
พอน้องมานอนอยู่ตรงหน้า ผมกลับมาใช้เวย์ "กล้าๆ กลัวๆ" ลองเชิงแบบมือเลื้อยลังเล (จุ๊กจิ๊กๆ) พอเจอการเล่นตัวหรือขัดขืนตามสัญชาตญาณของผู้หญิงนิดหน่อย แทนที่ผมจะชัดเจนหรือคุมเกมต่อ ผมดันเลือกที่จะ "หยุดและนิ่งเงียบ" ไปจนถึงเช้า บรรยากาศบนเตียงมันเลยกร่อยสะสม ตื่นเช้ามาน้องเลยมีท่าทีตึงใส่ ก่อนจะแยกย้ายกันไป
[Part 3: ความย้อนแย้งในตัวเอง]
หลังจากแยกย้าย อารมณ์ผมไม่นิ่งและดิ่งมาก รู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ค้างคา จนวาบหนึ่งรู้สึกเหนื่อยและพาลคิดไปว่า "ทำไมโลกนี้ต้องบังคับให้เราเล่นเกมที่ซับซ้อนขนาดนี้ด้วย?" ทุกอย่างต้องมีสเต็ป ต้องอ่านภาษากาย ถ้าไม่เล่นตามกติกาเราก็กลายเป็นคนแพ้
แต่สิ่งที่ทำให้ผมดิ่งที่สุดในตอนนั้น มันคือ "ความย้อนแย้งในใจตัวเอง" ที่ระเบิดออกมาครับ...
ถ้าพูดกันแบบแมนๆ ลึกๆ แล้ว ทุกครั้งที่ผมไปเที่ยว ผมก็มีความต้องการเรื่องเซ็กส์แบบวันไนท์สแตนด์เหมือนผู้ชายทั่วไปนั่นแหละครับ และคืนนี้มันคือโอกาสที่ใกล้เคียงที่สุดแล้ว แต่ในหัวมันกลับตีกันยุ่งเหยิงไปหมด:
มุมหนึ่งก็กลัว: ผมคิดว่าถ้าผมเริ่มก้าวข้ามเส้นไปทำมันครั้งแรกสำเร็จ ผมก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของวงจรนี้วงจรแห่งความยุ่งเหยิงที่เน้นความสนุกระยะสั้นแล้วมันก็คงจะมีครั้งที่สอง สาม ตามมาไม่จบสิ้น ตัวตนเดิมของผมอาจจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
แต่อีกมุมก็เสียดาย: พอหันกลับมามองตัวเอง ในวัยที่เราตั้งใจดูแลตัวเองอย่างดี รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้แย่ มันก็แวบคิดขึ้นมาว่า "ถ้าเราไม่เริ่มหาความสุขแบบนี้ให้ตัวเองบ้าง มันจะเป็นการปล่อยให้โอกาสในวัยหนุ่มสาวหลุดลอยไปฟรีๆ หรือเปล่าวะ?"
ที่ผ่านมา เหตุผลที่ผมพยายามรักษาตัวเองให้ดี ไม่มีมลทิน ไม่มีประวัติด่างพร้อยในเรื่องความสัมพันธ์ ก็เพราะผมมีความหวังลึกๆ ว่า "อยากจะเจอผู้หญิงในฝันที่มีค่านิยมเหมือนกัน" ผู้หญิงที่เซฟตัวเองมาอย่างดี และไม่มีอดีตที่โลดโผนแบบที่สายวันไนท์เขาทำกัน เพื่อที่จะได้แต่งงานและสร้างครอบครัวที่มั่นคงไปด้วยกัน
แต่พอมาเจอโลกความจริงในคืนนี้ มันทำให้ผมเริ่มระแวงและตั้งคำถามกับตัวเองว่า...
"แล้วถ้าผู้หญิงในฝันแบบนั้นไม่มีอยู่จริงล่ะ? ถ้าโลกยุคนี้มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว... ที่ผ่านมารวมถึงคืนนี้ที่ผมเลือกจะไม่เล่นเกมวันไนท์ ผมกำลังกลายเป็นไอ้โง่ที่เสียโอกาสไปฟรีๆ หรือเปล่า?"