เรามีลูก 2 คนคะ ตอนนี้ก็ 8 กับ 10 ขวบ เลี้ยงลูกแบบไม่ใช้จอเลยต้องทำกิจกรรมกับลูกตลอด แล้วคนเล่นกับลูกคือเราเป็นหลัก สามีเล่นแบบแปปเดียว 5-10 นาทีไม่เอาแล้ว ไปไถมือถือดูการ์ตูน ซีรีย์
ตั้งแต่มีลูก เราไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย พอลูกคนโต 9 ขวบถึงได้กลับมาเที่ยว โดยพาลูกไปด้วย เราโรคจิตอะ ถ้าไปเที่ยวแล้วทิ้งลูกไว้ให้แม่เลี้ยงมันไม่สบายใจ มันรู้สึกผิด เลยไม่กล้าไปไหนเลย ช่วงแรกๆ ลูกทั้ง 2 คนฝากแม่เลี้ยง เรากับสามีทำงานฟรีแลนซ์ทั้งคู่เวลาทำงานไม่แน่นอน ถ้าไม่มีงานก็จะไปช่วยเลี้ยง บวกกับเราเป็นซึมเศร้า รักษาตัวมา 4 ปี ตอนนี้เราเอาลูกกลับมาเลี้ยงเองแล้ว พอลูกโตสามีก็พาไปกางเต้นท์ พาไปเที่ยวบ้าง แต่เริ่มช่วงปลายปีที่แล้วเอง ได้ไปไม่ถึง 10 ครั้งอะ
ช่วงที่มีลูกสามียังเที่ยวอยู่เลย 10 กิจกรรม 10 กลุ่มเลยก็ว่าได้ ไปเที่ยว ตจว กับกลุ่มเพื่อนเดือนละครั้ง ส่วนเราก็อยู่บ้านเลี้ยงลูกไป เราเคยไปกับแก๊งเค้าครั้งนึงนะ แต่เราไม่ชอบ เรา Introvert ด้วยแหละ เราชอบไปแค่กับเรา 4 คนพ่อแม่ลูกมากกว่า เคยไปกางเต้นท์ที่นึงแล้วตอนเช้า เพื่อนเค้าจะไปอีกที่ต่อ แต่ทางบ้านเราไปไม่ได้ เราก็เลยแยก สามีก็บ่นๆ ว่าอยากไป นู้นนี่นั่น คือจริงๆ ทริปนี้เค้าจะขี่มอร์ไซต์ไป แต่พอเราบอกจะไปด้วยเลยต้องขับรถไปแทน พอเราเห็นเค้าดูเฟลๆ เราก็ไม่ไปเที่ยวกับแก๊งเค้าอีกเลย เพราะเค้าบ่นๆ ด้วยว่าเอารถมาเปลืองน้ำมัน มอร์ไซต์ถูกกว่า บางทริปถ้าเราอยากไปด้วยก็บอกว่า แก๊งนี้ไม่น่าจะอยากได้เด็กๆ ไปนะ
ทีนี้มีน้องที่ไปอยู่ ตปท จะให้สามีไปรับงานฟรีแลนซ์ที่นู้น งานมี 3 วัน แต่เค้าจะไปแบบ 10 วันจะได้เที่ยวด้วย ซึ่งทางเค้าจะออกค่าตั๋วให้แต่ไม่มีค่าจ้าง อยากให้สามีเราได้ไปเที่ยว แล้วก็มีทีมงานไป 1 คน ซึ่งไม่ใช่เรา เค้าบอกว่าเราไม่น่าทำวีซ่าได้ เลยเลือกคนอื่นแทน เราเสียใจอะ คือ ทุกคนชอบชวนสามีเที่ยวๆๆๆ สามีก็ไปๆๆๆๆ แล้วเราคือรับผิดชอบลูกอยู่บ้าน ปกติที่ไทยก็เที่ยวฉ่ำอยู่คนเดียว นี่จะไป ตปท อีกเป็น 10 วัน เรารู้สึกน้อยใจ ทุกคนอยากให้สามีเราได้เที่ยว ได้ออกห่างจากลูกเมียไปพักบ้าง แต่ทำไมไม่มีใครเห็นใจเราบ้างว่าเราก็อยากไปนะ เราก็อยากพักสมองบ้าง เราก็อยากได้โอกาสบ้าง เรารู้สึกว่าเราผิดอะไร เราผิดที่เราเป็นผู้หญิงมีหน้าที่ต้องเลี้ยงลูกหรอ น้องที่ชวนเค้าบอกด้วยว่าใครจะเลี้ยงเด็กๆ พี่ก็อยู่เลี้ยงลูกไปสิ มันเสียใจ สามีก็ไม่ใส่ใจ พอเรางอแงเรื่องนี้เค้าบอกยังไม่ไปเลย วีซ่าจะผ่านมั้ยก็ไม่รู้ อย่าพึ่งงอแง เราก็คิดว่าถ้าได้ไปแล้วไงละ ก็โอเคอยู่คนเดียวนี่ ทางฝั่งน้องที่ชวนมันพยายามมากที่จะให้ไปให้ได้อะ สำหรับเราเหมือนมันเหงาแล้วอยากให้เพื่อนไปหา ตอนเราตัดสินใจเอาลูกกลับมาเลี้ยง น้องมันก็พูดเหมือนเราหาเรื่อง เอาลูกกลับมาเลี้ยงเองทำไม เราก็บอก ทำไมต้องให้แม่พี่เลี้ยงละ ลูกเราก็ต้องรับผิดชอบสิ แม่พี่แก่แล้วต้องมาเลี้ยงอีกหรอ แล้วอีสามีก็เอ่อออตามอีน้องนี่ เราโกรธนะ แต่ก็พูดได้แค่นั้นอะ สามีมันชอบทำตัวเหมือนเราหาเรื่องอะ จะพาลูกไปทำกิจกรรมก็บ่นๆ พูดกะคนอื่นเหมือนมันไม่ได้อยากมี เราอยากมี ไม่จ้า คุณอะอยากมีตัวเราไม่ได้อยากและปฏิเสธตลอด เกลียดเด็กด้วย แต่พอมีลูกอีนี่แทบจะรับผิดชอบคนเดียว ตัวเค้าแค่หาเงินเข้าบ้านเท่านั้น (แม้บางงานที่ทำเราจะช่วยทำด้วยก็ตาม ตอนเช้าไปส่งลูกที่ รร แล้วนั่งมอร์ไซต์ไปช่วยสามีทำงาน ตอนเย็นนั่งมอร์ไซต์กลับมารับลูก สามีก็อยู่ปิดงานแล้วเจอกันที่บ้าน งานฟรีแลนซ์ไม่ได้มีทุกวัน มีทีอีนี่ก็หัวฟูวิ่งไปนู้นไปนี่ แต่คนกลับมองว่าสามีหาเงินคนเดียว เราไม่ได้ช่วยอะไรมาก แม้ว่าก่อนมีลูกเรากับสามีคือทำกันอยู่สองคน พอมีลูกบวกซึมเศร้าสามีก็หาทีมงานมาแทน แล้วก็ทำเหมือนอีนี่ไม่เคยทำงานมาเลยตลอดชีวิต เค้าหาเงินอยู่คนเดียว จ๊ะ ฉันมันลูกคนหนูไม่เคยตากแดด แบกของ วิ่งวุ่น นอนเช้าเพราะปั่นงานลูกค้า ไม่เคยทำงานเลยจ้าาาาา!!! อันนี้คือขอระบายหน่อย)
เราเฟลมากเลย กว่าจะไปก็อีก 2 เดือนแหละ แต่เราแค่น้อยใจ ทำไมไม่มีใครคิดถึงเราบ้างอะ สามียังไม่คิดถึงเราเลย เค้าต้องพูดแน่นอนว่าไปทำงาน ทำงานอะไรไม่ได้เงิน ถ้าไปทำงานก็ไปแค่ 4 วันแล้วกลับดิจะอยู่ต่อเพื่อเที่ยวทำไม เราเสียใจ เราน้อยใจ เราทำตัวไม่ถูก เราไม่รู้ว่าเรารู้สึกแบบนี้ได้มั้ย เราเฟลได้มั้ย เราน้อยใจได้มั้ย ตอนนี้เราก็พยายามคิดว่า ถ้ามันไม่อยู่เราก็จะได้พักผ่อนช่วงลูกไปโรงเรียน ไม่มีใครเรียก ไม่มีใครบอก เอาน้ำให้หน่อย เอาข้าวให้หน่อย พยายามเบี่ยงไปคิดแบบนั้นแหละ แต่ก็อดเสียใจไม่ได้ เราอิจฉาด้วยแหละ
เราน้อยใจเสียใจนี่คือเราไม่ได้งี่เง่าใช่มั้ยอะ? เรามีสิทธิรู้สึกได้ใช่มั้ย? เรามาตั้งกระทู้นี่คืออยากระบายอะ อยากรู้ต้องทำตัวยังไง อยากรู้ว่าสามีบ้านไหนมีลูกแล้วเป็นแบบนี้บ้าง
ต้องทำตัวยังไงเมื่อสามีจะไป ตปท ส่วนเราดูลูกอยู่บ้าน
ตั้งแต่มีลูก เราไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย พอลูกคนโต 9 ขวบถึงได้กลับมาเที่ยว โดยพาลูกไปด้วย เราโรคจิตอะ ถ้าไปเที่ยวแล้วทิ้งลูกไว้ให้แม่เลี้ยงมันไม่สบายใจ มันรู้สึกผิด เลยไม่กล้าไปไหนเลย ช่วงแรกๆ ลูกทั้ง 2 คนฝากแม่เลี้ยง เรากับสามีทำงานฟรีแลนซ์ทั้งคู่เวลาทำงานไม่แน่นอน ถ้าไม่มีงานก็จะไปช่วยเลี้ยง บวกกับเราเป็นซึมเศร้า รักษาตัวมา 4 ปี ตอนนี้เราเอาลูกกลับมาเลี้ยงเองแล้ว พอลูกโตสามีก็พาไปกางเต้นท์ พาไปเที่ยวบ้าง แต่เริ่มช่วงปลายปีที่แล้วเอง ได้ไปไม่ถึง 10 ครั้งอะ
ช่วงที่มีลูกสามียังเที่ยวอยู่เลย 10 กิจกรรม 10 กลุ่มเลยก็ว่าได้ ไปเที่ยว ตจว กับกลุ่มเพื่อนเดือนละครั้ง ส่วนเราก็อยู่บ้านเลี้ยงลูกไป เราเคยไปกับแก๊งเค้าครั้งนึงนะ แต่เราไม่ชอบ เรา Introvert ด้วยแหละ เราชอบไปแค่กับเรา 4 คนพ่อแม่ลูกมากกว่า เคยไปกางเต้นท์ที่นึงแล้วตอนเช้า เพื่อนเค้าจะไปอีกที่ต่อ แต่ทางบ้านเราไปไม่ได้ เราก็เลยแยก สามีก็บ่นๆ ว่าอยากไป นู้นนี่นั่น คือจริงๆ ทริปนี้เค้าจะขี่มอร์ไซต์ไป แต่พอเราบอกจะไปด้วยเลยต้องขับรถไปแทน พอเราเห็นเค้าดูเฟลๆ เราก็ไม่ไปเที่ยวกับแก๊งเค้าอีกเลย เพราะเค้าบ่นๆ ด้วยว่าเอารถมาเปลืองน้ำมัน มอร์ไซต์ถูกกว่า บางทริปถ้าเราอยากไปด้วยก็บอกว่า แก๊งนี้ไม่น่าจะอยากได้เด็กๆ ไปนะ
ทีนี้มีน้องที่ไปอยู่ ตปท จะให้สามีไปรับงานฟรีแลนซ์ที่นู้น งานมี 3 วัน แต่เค้าจะไปแบบ 10 วันจะได้เที่ยวด้วย ซึ่งทางเค้าจะออกค่าตั๋วให้แต่ไม่มีค่าจ้าง อยากให้สามีเราได้ไปเที่ยว แล้วก็มีทีมงานไป 1 คน ซึ่งไม่ใช่เรา เค้าบอกว่าเราไม่น่าทำวีซ่าได้ เลยเลือกคนอื่นแทน เราเสียใจอะ คือ ทุกคนชอบชวนสามีเที่ยวๆๆๆ สามีก็ไปๆๆๆๆ แล้วเราคือรับผิดชอบลูกอยู่บ้าน ปกติที่ไทยก็เที่ยวฉ่ำอยู่คนเดียว นี่จะไป ตปท อีกเป็น 10 วัน เรารู้สึกน้อยใจ ทุกคนอยากให้สามีเราได้เที่ยว ได้ออกห่างจากลูกเมียไปพักบ้าง แต่ทำไมไม่มีใครเห็นใจเราบ้างว่าเราก็อยากไปนะ เราก็อยากพักสมองบ้าง เราก็อยากได้โอกาสบ้าง เรารู้สึกว่าเราผิดอะไร เราผิดที่เราเป็นผู้หญิงมีหน้าที่ต้องเลี้ยงลูกหรอ น้องที่ชวนเค้าบอกด้วยว่าใครจะเลี้ยงเด็กๆ พี่ก็อยู่เลี้ยงลูกไปสิ มันเสียใจ สามีก็ไม่ใส่ใจ พอเรางอแงเรื่องนี้เค้าบอกยังไม่ไปเลย วีซ่าจะผ่านมั้ยก็ไม่รู้ อย่าพึ่งงอแง เราก็คิดว่าถ้าได้ไปแล้วไงละ ก็โอเคอยู่คนเดียวนี่ ทางฝั่งน้องที่ชวนมันพยายามมากที่จะให้ไปให้ได้อะ สำหรับเราเหมือนมันเหงาแล้วอยากให้เพื่อนไปหา ตอนเราตัดสินใจเอาลูกกลับมาเลี้ยง น้องมันก็พูดเหมือนเราหาเรื่อง เอาลูกกลับมาเลี้ยงเองทำไม เราก็บอก ทำไมต้องให้แม่พี่เลี้ยงละ ลูกเราก็ต้องรับผิดชอบสิ แม่พี่แก่แล้วต้องมาเลี้ยงอีกหรอ แล้วอีสามีก็เอ่อออตามอีน้องนี่ เราโกรธนะ แต่ก็พูดได้แค่นั้นอะ สามีมันชอบทำตัวเหมือนเราหาเรื่องอะ จะพาลูกไปทำกิจกรรมก็บ่นๆ พูดกะคนอื่นเหมือนมันไม่ได้อยากมี เราอยากมี ไม่จ้า คุณอะอยากมีตัวเราไม่ได้อยากและปฏิเสธตลอด เกลียดเด็กด้วย แต่พอมีลูกอีนี่แทบจะรับผิดชอบคนเดียว ตัวเค้าแค่หาเงินเข้าบ้านเท่านั้น (แม้บางงานที่ทำเราจะช่วยทำด้วยก็ตาม ตอนเช้าไปส่งลูกที่ รร แล้วนั่งมอร์ไซต์ไปช่วยสามีทำงาน ตอนเย็นนั่งมอร์ไซต์กลับมารับลูก สามีก็อยู่ปิดงานแล้วเจอกันที่บ้าน งานฟรีแลนซ์ไม่ได้มีทุกวัน มีทีอีนี่ก็หัวฟูวิ่งไปนู้นไปนี่ แต่คนกลับมองว่าสามีหาเงินคนเดียว เราไม่ได้ช่วยอะไรมาก แม้ว่าก่อนมีลูกเรากับสามีคือทำกันอยู่สองคน พอมีลูกบวกซึมเศร้าสามีก็หาทีมงานมาแทน แล้วก็ทำเหมือนอีนี่ไม่เคยทำงานมาเลยตลอดชีวิต เค้าหาเงินอยู่คนเดียว จ๊ะ ฉันมันลูกคนหนูไม่เคยตากแดด แบกของ วิ่งวุ่น นอนเช้าเพราะปั่นงานลูกค้า ไม่เคยทำงานเลยจ้าาาาา!!! อันนี้คือขอระบายหน่อย)
เราเฟลมากเลย กว่าจะไปก็อีก 2 เดือนแหละ แต่เราแค่น้อยใจ ทำไมไม่มีใครคิดถึงเราบ้างอะ สามียังไม่คิดถึงเราเลย เค้าต้องพูดแน่นอนว่าไปทำงาน ทำงานอะไรไม่ได้เงิน ถ้าไปทำงานก็ไปแค่ 4 วันแล้วกลับดิจะอยู่ต่อเพื่อเที่ยวทำไม เราเสียใจ เราน้อยใจ เราทำตัวไม่ถูก เราไม่รู้ว่าเรารู้สึกแบบนี้ได้มั้ย เราเฟลได้มั้ย เราน้อยใจได้มั้ย ตอนนี้เราก็พยายามคิดว่า ถ้ามันไม่อยู่เราก็จะได้พักผ่อนช่วงลูกไปโรงเรียน ไม่มีใครเรียก ไม่มีใครบอก เอาน้ำให้หน่อย เอาข้าวให้หน่อย พยายามเบี่ยงไปคิดแบบนั้นแหละ แต่ก็อดเสียใจไม่ได้ เราอิจฉาด้วยแหละ
เราน้อยใจเสียใจนี่คือเราไม่ได้งี่เง่าใช่มั้ยอะ? เรามีสิทธิรู้สึกได้ใช่มั้ย? เรามาตั้งกระทู้นี่คืออยากระบายอะ อยากรู้ต้องทำตัวยังไง อยากรู้ว่าสามีบ้านไหนมีลูกแล้วเป็นแบบนี้บ้าง