คนเราเกิดมาทำไม

ในแง่ วิทยาศาสตร์ คุณลองเอาไปคิดซิ เช่น มีน้ำอยู่ น้ำนั้นจริงๆมีหรือไม่มี
เมื่อน้ำนั้นแปลงสภาพไป เป็นอย่างอื่น หรือกลายเป็นความว่างเปล่า

สิ่งใดในจักรวาลนี้ หากเป็นสิ่งที่ว่าง เป้นความว่าง ก็ไม่ต้องคิดอะไร เพราะมันก็ว่างอยู่อย่งนั้น

แต่สิ่งที่มี มันก็มีอยู่อย่างนั้นเช่นกัน และแปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ


หากจิตใจ เป็นสิ่งที่อยู่ฝั่งมี เมื่อมี มันก็อยู่ของมันไปเรื่อยๆ แปรสภาพไปเรื่อยๆ
แต่คำว่าเกิดนั้น หมายถึงเฉพาะ จิตมาผูกอยู่กับร่างกายอันนี้ เพราะเมื่อร่างกายอันนี้สลายไป
แต่ถ้าจิตใจมี มันก็ยังมีต่อไป เหมือนกับน้ำนั้นเอง แม้น้ำระเหยไป ก็ยังมี H มี O  อาจแปลงสภาพไปเรื่อยๆเป็นสิ่งอื่น

แต่การเกิดนั้น ที่มาฝังอยู่ใน body มนุษย์ มีเหตุปัจจัยคือ  ธรรมชาติของจิตใจ มี 3อย่าง
1. ต้องการสุข
2. ไม่ต้องการทุกข์
3. โง่ (ไม่ฉลาดในเรื่องสุขทุกข์)

เมื่ออยู่ในโลก อะไรมีความสุขจึงหลงไหล เมื่อหลงไหล ยินดีพอใจ ก็เกิดความต้องการ เพราะว่า ความสุข ไม่ว่าอะไรต้องมีวันหมด
เมื่อหมด ก็ต้องการได้มาอีก เมื่อความต้องการเกิด ความยึดจึงเกิด

คุณเคยเห็นไหม เวลาให้อาหารปลา โปรยไปครั้งแรก ปลาลองฮุบกินดู พอมันรู้ว่ากินได้ แล้วมันกินหมดไปแล้ว
ทีนี้มันว่ายวนไปวนมาไปไหนไมไ่ด้เลย   ไม่ได้มีใครผูกหางมันไว้ด้วย แต่มันก็ว่ายวนอยู่อย่างนั้น
นั่นล่ะ เพราะมันอยาก  ตัวอย่างจึงเป็นพันธนาการ ให้ใจ วนเวียนอยู่กับสิ่งที่มันอยากนั่นล่ะ

ใจคนสัตว์ก็เช่นกัน เมื่อได้รับความสุข ยินดีพอใจ แล้ว แล้วหมดไปก็จึงอยาก เมื่ออยากจึงยึด ไปไหนไม่ได้
หวังจะกลับมาเสวยสุขอีก นั่นล่ะคือเหตุ เมื่อใจวนเวียนไปไหนไม่ได้ เพราะอยากผูกใจเอาไว้

อยากกิน ก็ได้กลับมากินอีก แต่กินแบบไหนอีกเรื่อง  
อยากเสพ ก็ได้กลับมาเสพอีก แต่ได้เสพแบบไหนอีกเรื่อง

การเกิดมานั้น เพราะใจโง่ ไม่รู้ว่า สิ่งที่มากินมาเสพ ล้วนแต่นำความทุกข์มาให้
ดังนั้นถามว่าเกิดมาทำไม ก็คือ เกิดมาเพื่อตามหา วิ่งไล่ความสุข ไปเรื่อยๆ

มันเป็นธรรมชาติของจิตที่วิ่งไล่ตามความสุขไปเรื่อยๆ
แต่เมื่อคนฉลาด ย่อมเห้นความจริงว่า สุขในโลก เป้นของหมดไป เป็นเหตุนำไปสู่ทุกข์ ท่านเลยทิ้งความอยาก เพราะกลัว เพราะหน่าย เพราะรู้ความจริงแล้วว่า ได้สุข แถมทุกข์เสมอ  พอไม่อยาก  พันธนาการในโลกจึงไม่มีอีก ก็เป็นอิสระ

นำไปคิดต่อดูเอาเอง  วาดโครงมาคร่าวๆแล้ว