อยู่กับความรู้สึกกึ่งกลางของชีวิต ที่ไม่สุขสุดแต่ก็ไม่ทุกข์สุด มันแปลกดีนะคะ

ช่วงนี้เราแอบรู้สึกว่าชีวิตมันนิ่งๆ แบบแปลกๆ ค่ะ ไม่ได้มีเรื่องแย่อะไรเข้ามา แต่ก็ไม่ได้มีเรื่องที่ทำให้ตื่นเต้นหรือมีความสุขแบบสุดๆ
เหมือนเมื่อก่อน ทุกอย่างมันดำเนินไปแบบเรียบๆ จนบางทีก็รู้สึกเหมือนตัวเองลอยๆ อยู่ตรงกลางอะไรสักอย่าง ระหว่างความพอใจกับความว่างเปล่า

เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ต้องมีเป้าหมายตลอด ต้องรู้ว่ากำลังจะทำอะไรต่อ แต่พอมาถึงช่วงนี้กลับรู้สึกว่าแค่ใช้ชีวิตไปวันๆ
ให้มันผ่านไปแบบไม่กดดันตัวเองก็โอเคแล้ว มันไม่ใช่การยอมแพ้นะคะ แต่มันเหมือนการปล่อยให้ตัวเองได้พักแบบเงียบๆ มากกว่า

บางวันเราก็ยังหัวเราะ ยังใช้ชีวิตปกติ เจอเพื่อน ทำงาน แต่พอกลับมาอยู่คนเดียว
มันจะมีช่วงที่รู้สึกว่า เออ เรากำลังเปลี่ยนไปจริงๆ หรือเปล่า หรือแค่กำลังหลงอยู่ในช่วงรอยต่อของอะไรบางอย่าง
มันไม่ได้แย่เลยนะคะ แค่เป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย
เลยอยากลองเขียนเก็บไว้เผื่อวันหนึ่งกลับมาอ่าน แล้วอาจจะเข้าใจตัวเองในวันนี้มากขึ้นก็ได้ค่ะ