จากที่เคยอยากมีลูกมาก ๆ สุดท้ายมานั่งไล่ค่าใช้จ่ายแล้วรู้สึกว่าคงไม่ไหว

สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เราอยากเล่าอะไรบางอย่างที่เพิ่งมานั่งคิดจริงจังกับตัวเองไม่นานนี้เอง
เมื่อก่อนเราเป็นคนหนึ่งที่คิดมาตลอดว่า ยังไงชีวิตนี้ก็อยากมีลูก มันเหมือนเป็นภาพในหัวตั้งแต่เด็กๆ
ว่าการมีครอบครัว มีลูก มีบ้านเล็ก ๆ มันคือความสุขแบบหนึ่งที่เราอยากมี

แต่พอเริ่มโตขึ้น ทำงาน ใช้ชีวิตเองจริงๆ ความคิดมันค่อยๆ เปลี่ยนไปแบบไม่รู้ตัว จนช่วงหลังๆ
เราเริ่มลองนั่งไล่ค่าใช้จ่ายเล่นๆ แบบจริงจังครั้งแรก ทั้งค่ากิน ค่าอยู่ ค่าเดินทาง ค่าผ่อนต่างๆ
แล้วยังไม่รวมเงินเก็บหรือเงินเผื่อฉุกเฉิน พอมองตัวเลขรวมๆ แล้วมันเงียบไปเลยค่ะ

แล้วเราก็ลองคิดต่อไปอีก ถ้ามีลูกขึ้นมา ค่าใช้จ่ายมันจะเพิ่มขึ้นขนาดไหน
ตั้งแต่ค่าฝากครรภ์ ค่าคลอด ค่าเลี้ยงดู ค่านม ค่าโรงเรียน ยังไม่รวมเรื่องเวลาและพลังงานที่ต้องใช้ในการดูแลอีก
มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินอย่างเดียว แต่มันคือทั้งชีวิตที่จะเปลี่ยนไป

ตอนนั้นมันเหมือนมีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัวว่า หรือจริงๆแล้ว เราอาจจะไม่พร้อมสำหรับสิ่งนี้
แล้วความรู้สึกมันก็เงียบลงไปเอง จากที่เคยอยากมีลูกมากๆ กลายเป็นเริ่มรู้สึกว่าการไม่มีลูกก็อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่

มันไม่ได้เป็นความเศร้านะคะ แต่มันเหมือนเป็นการยอมรับอะไรบางอย่างในชีวิตมากกว่า
เหมือนเราเริ่มเข้าใจตัวเองในอีกมุมหนึ่ง ว่าความสุขของเราอาจจะไม่ได้ต้องมีลูกก็ได้
อาจจะเป็นการใช้ชีวิตในแบบที่เราดูแลตัวเองได้ดี มีอิสระ และไม่ต้องแบกรับภาระที่เกินกำลัง

ตอนนี้ก็ยังไม่ได้สรุปอะไร 100% แค่รู้สึกว่าความคิดตัวเองมันเปลี่ยนไปเยอะมากในช่วงเวลาสั้นๆ
และมันก็เป็นความเปลี่ยนแปลงที่ค่อนข้างเงียบ แต่ชัดเจนอยู่ข้างในค่ะ