ก่อนอื่นอยากลองทำกระทู้เรื่องผีเป็นซีรี่ย์ ซึ่งหลายเรื่องมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เจอมาด้วยตัวเองแต่ เป็นจากคนใกล้ชิดเล่าให้ฟัง หรือไม่ก็เจอกับตัวเองแบบอ้อม ๆ อย่างเรื่องในวันนี้ ก็เป็นเรื่องเล่าแต่ก็ไม่รู้จะหลอนมั้ย ยังไงก็ติชมกันได้ครับ
บ้านที่ผมอยู่ เป็นบ้านที่ผมจำความได้ก็เจอบ้านหลังนี้แล้ว ความเก่า มันเก่าขนาดว่าพ่อผมตอนเด็กก็เห็นบ้านหลังนี้แล้ว เป็นบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้ ตามสไตน์ร้านค้า ที่ด้านล่างขายของ ด้านบนเป็นที่อยู่ แน่นอนว่าตอนที่ผมจำความได้บ้านผมก็เป็นร้านขายของชำ
ตอนเด็กจะว่าผมเป็นคนกลัวผีก็ได้ เพราะบางทีเด็กๆมักจะจินตนาการไปเอง ผมจำได้ว่าพอปิดร้าน เราพ่อแม่ลูกก็ขึ้นมานอนบนบ้าน บางครั้งผมก็รู้สึกว่ามีใครคุยกันที่ชั้นล่าง หรือบางทีก็รู้สึกว่าห้องนอนอีกห้องหนึ่งมีคนอยู่
แต่อย่างว่าเด็กก็คือเด็ก พออายุได้ประมาณนึงพ่อแม่ก็แยกกันอยู่(เพราะเรื่องงานไม่ได้หย่า) บ้านจากร้านของชำก็เลิก ก็เป็นที่อยู่อาศัย100% ศุกร์เสาร์อาทิตย์แม่กลับมาก็ทำความสะอาด กวาดนั่นเช็ดนี่ เป็นปกติ แต่ที่ผมสงสัยอย่างหนึ่งคือ แม่ผมไม่เคยขึ้นไปเปิดไฟบนบ้านเลย ซึ่งแม่มักจะใช้ให้ผมขึ้นไปเปิดไฟเสมอๆ
เวลาก็ผ่านไปหลายปี จนแม่ผมเกษียณเลยย้ายมาอยู่ด้วยกันกับพ่อคือไปปลูกบ้านที่ต่างอำเภอ(บ้านยาย) ซึ่งบ้านหลังนี้ผมก็เลยครองคนเดียว แต่ผมก็ไม่เคยเห็นผีหรืออะไรแปลกๆ เพียงแต่เจ้าที่บ้านผมแรง (จริงๆไม่รู้จะเรียกเจ้าที่มั้ย เพราะบ้านที่ว่าเป็นที่ดินเช่าวัด เลยใช้เจ้าที่เดียวกับวัด จึงคล้ายๆผีบ้านผีเรือน แต่จากความรู้สึกส่วนตัวท่านไม่ใช่ผี แต่เป็นเทวดามากกว่า)
คนข้างนอกไม่จำเป็นไม่กล้าเข้าบ้านผม ซึ่งเจ้าที่บางทีผมก็เห็นผ่านจากหางตา เป็นชายแก่ผมขาวมวยผมแบบพราหมณ์นุ่งขาวห่มขาว หรือบางครั้ง ผมก็เห็นเงาดำๆเดินรอบรอบนอกเขตกำแพงบ้านเดิม(เป็นที่ที่ได้เพิ่มมาจากการรังวัดใหม่) ซึ่งเรื่องนี้ผมก็เคยเอาไปเล่าให้พ่อฟัง ก่อนจะได้ยินเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
สมัยพ่อผมเด็กๆ ย่าย้ายบ้านมาอยู่บ้านหลังนี้เพราะทำเลดีใกล้วัดใกล้ตลาด เป็นชุมทางรถโดยสารเข้าเมือง แต่พอทำบุญขึ้นบ้านใหม่เสร็จตอนเย็นจะขึ้นไปบนบ้านไปเปิดไฟ (พ่อบอกบ้านผมเป็นตัวอำเภอ ไฟฟ้าเข้าตั้งแต่2500ต้นๆแต่ไฟมาเฉพาะตอนกลางคืน แค่ไม่กี่ชั่วโมง) จู่ย่าก็ร้องกรี๊ดแล้ววิ่งลงมาโวยวาย ปู่ผมก็ขึ้นไปดู ซักพักก็ตามผู้ใหญ่คนอื่นขึ้นไป จากนั้นก็ลงมา แถมยังห้ามเด็กๆ(พ่อกับลุงผมตอนเด็ก) สุดท้ายเรื่องก็จบลงตรงที่นิมนต์พระมาทำบุญอีกรอบคราวนี้คือบนบ้าน
ซึ่งจากที่พ่อผมบอก ย่าเดินขึ้นไปบนบ้าน ด้วยความที่บันไดค่อนข้างชัน ทำให้เวลาเดินขึ้นบันได จะเห็นเพดานบ้านชั้น2 แต่ที่ย่าเห็นคือ มีศพบวมอืดสีเขียวๆคล้ำแปะอยู่บนฝ้าเพดาน ย่าจะวิ่งลงมาแล้วเรียกพวกผู้ใหญ่ขึ้นไปดู และทุกคนก็เห็นตามนั้น จนต้องเชิญเจ้าอาวาสวัดมาจัดการให้แล้วทำบุญใหม่อีกครั้ง (เจ้าอาวาสวัดรูปนี้ เป็นคนมีวิชา เชี่ยวชาญด้านการศึกษาภาษา ยาสมุนไพร และไล่ผี)
แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำตอบว่าผีตัวนั้นที่อยู่บนบ้านคืออะไรและมาได้ยังไง ต่อมาได้มีการฝังคล้ายๆลูกนิมิตร รอบบ้านบริเวณเขตแดนของบ้าน นัยว่าป้องกันสิ่งชั่วร้ายเข้ามา(เหมือนเงาที่ผมเห็นก็ไม่สามารถเข้ามาในบ้านได้ และมีเสียงเล่าลือของชาวบ้านเก่าแก่ว่าที่ดินบ้านผมแรง บ้างว่าทับที่จอมปลวก บ้างว่ามีพระพุทธรูปโบราณฝังอยู่ แต่สุดท้ายก็หาคำตอบไม่ได้ ปัจจุบันผมไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้ เพราะปลวกขึ้นเลยรีโนเวทใหม่แล้วกั้นห้องให้คนเช่าอยู่แทน (คือบ้านปวกขึ้นจากแมงเม่าบินเข้ามาแล้วหนีน้ำตอนน้ำท่วมใหญ่) ซึ่งปัจจุบันก็ไม่รู้ว่าอะไรแบยนี้ที่บ้านผมยังมีอยู่มั้ย
นี่คือเรื่องแรก อาจจะไม่ค่อยน่ากลัว เท่าไหร่ ตอนหน้าถ้ามีโอกาส จะมาเล่าเรื่องของ เพื่อนสมัยเรียนสุดเรื้อนของผม (เรื่องนี้เคยเล่าในเดอะช็อค เป็นเรื่องไม่กี่เรื่องที่เพื่อนเล่าให้ฟังแล้วอนุญาตให้เอาไปเล่าในเดอะช็อคเมื่อนานมาแล้ว เพียงแต่มันออกสื่อได้แค่เรื่องเดียว)
เรื่องผี base on true story ep.1 บ้านที่ผมอยู่
บ้านที่ผมอยู่ เป็นบ้านที่ผมจำความได้ก็เจอบ้านหลังนี้แล้ว ความเก่า มันเก่าขนาดว่าพ่อผมตอนเด็กก็เห็นบ้านหลังนี้แล้ว เป็นบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้ ตามสไตน์ร้านค้า ที่ด้านล่างขายของ ด้านบนเป็นที่อยู่ แน่นอนว่าตอนที่ผมจำความได้บ้านผมก็เป็นร้านขายของชำ
ตอนเด็กจะว่าผมเป็นคนกลัวผีก็ได้ เพราะบางทีเด็กๆมักจะจินตนาการไปเอง ผมจำได้ว่าพอปิดร้าน เราพ่อแม่ลูกก็ขึ้นมานอนบนบ้าน บางครั้งผมก็รู้สึกว่ามีใครคุยกันที่ชั้นล่าง หรือบางทีก็รู้สึกว่าห้องนอนอีกห้องหนึ่งมีคนอยู่
แต่อย่างว่าเด็กก็คือเด็ก พออายุได้ประมาณนึงพ่อแม่ก็แยกกันอยู่(เพราะเรื่องงานไม่ได้หย่า) บ้านจากร้านของชำก็เลิก ก็เป็นที่อยู่อาศัย100% ศุกร์เสาร์อาทิตย์แม่กลับมาก็ทำความสะอาด กวาดนั่นเช็ดนี่ เป็นปกติ แต่ที่ผมสงสัยอย่างหนึ่งคือ แม่ผมไม่เคยขึ้นไปเปิดไฟบนบ้านเลย ซึ่งแม่มักจะใช้ให้ผมขึ้นไปเปิดไฟเสมอๆ
เวลาก็ผ่านไปหลายปี จนแม่ผมเกษียณเลยย้ายมาอยู่ด้วยกันกับพ่อคือไปปลูกบ้านที่ต่างอำเภอ(บ้านยาย) ซึ่งบ้านหลังนี้ผมก็เลยครองคนเดียว แต่ผมก็ไม่เคยเห็นผีหรืออะไรแปลกๆ เพียงแต่เจ้าที่บ้านผมแรง (จริงๆไม่รู้จะเรียกเจ้าที่มั้ย เพราะบ้านที่ว่าเป็นที่ดินเช่าวัด เลยใช้เจ้าที่เดียวกับวัด จึงคล้ายๆผีบ้านผีเรือน แต่จากความรู้สึกส่วนตัวท่านไม่ใช่ผี แต่เป็นเทวดามากกว่า)
คนข้างนอกไม่จำเป็นไม่กล้าเข้าบ้านผม ซึ่งเจ้าที่บางทีผมก็เห็นผ่านจากหางตา เป็นชายแก่ผมขาวมวยผมแบบพราหมณ์นุ่งขาวห่มขาว หรือบางครั้ง ผมก็เห็นเงาดำๆเดินรอบรอบนอกเขตกำแพงบ้านเดิม(เป็นที่ที่ได้เพิ่มมาจากการรังวัดใหม่) ซึ่งเรื่องนี้ผมก็เคยเอาไปเล่าให้พ่อฟัง ก่อนจะได้ยินเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
สมัยพ่อผมเด็กๆ ย่าย้ายบ้านมาอยู่บ้านหลังนี้เพราะทำเลดีใกล้วัดใกล้ตลาด เป็นชุมทางรถโดยสารเข้าเมือง แต่พอทำบุญขึ้นบ้านใหม่เสร็จตอนเย็นจะขึ้นไปบนบ้านไปเปิดไฟ (พ่อบอกบ้านผมเป็นตัวอำเภอ ไฟฟ้าเข้าตั้งแต่2500ต้นๆแต่ไฟมาเฉพาะตอนกลางคืน แค่ไม่กี่ชั่วโมง) จู่ย่าก็ร้องกรี๊ดแล้ววิ่งลงมาโวยวาย ปู่ผมก็ขึ้นไปดู ซักพักก็ตามผู้ใหญ่คนอื่นขึ้นไป จากนั้นก็ลงมา แถมยังห้ามเด็กๆ(พ่อกับลุงผมตอนเด็ก) สุดท้ายเรื่องก็จบลงตรงที่นิมนต์พระมาทำบุญอีกรอบคราวนี้คือบนบ้าน
ซึ่งจากที่พ่อผมบอก ย่าเดินขึ้นไปบนบ้าน ด้วยความที่บันไดค่อนข้างชัน ทำให้เวลาเดินขึ้นบันได จะเห็นเพดานบ้านชั้น2 แต่ที่ย่าเห็นคือ มีศพบวมอืดสีเขียวๆคล้ำแปะอยู่บนฝ้าเพดาน ย่าจะวิ่งลงมาแล้วเรียกพวกผู้ใหญ่ขึ้นไปดู และทุกคนก็เห็นตามนั้น จนต้องเชิญเจ้าอาวาสวัดมาจัดการให้แล้วทำบุญใหม่อีกครั้ง (เจ้าอาวาสวัดรูปนี้ เป็นคนมีวิชา เชี่ยวชาญด้านการศึกษาภาษา ยาสมุนไพร และไล่ผี)
แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำตอบว่าผีตัวนั้นที่อยู่บนบ้านคืออะไรและมาได้ยังไง ต่อมาได้มีการฝังคล้ายๆลูกนิมิตร รอบบ้านบริเวณเขตแดนของบ้าน นัยว่าป้องกันสิ่งชั่วร้ายเข้ามา(เหมือนเงาที่ผมเห็นก็ไม่สามารถเข้ามาในบ้านได้ และมีเสียงเล่าลือของชาวบ้านเก่าแก่ว่าที่ดินบ้านผมแรง บ้างว่าทับที่จอมปลวก บ้างว่ามีพระพุทธรูปโบราณฝังอยู่ แต่สุดท้ายก็หาคำตอบไม่ได้ ปัจจุบันผมไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้ เพราะปลวกขึ้นเลยรีโนเวทใหม่แล้วกั้นห้องให้คนเช่าอยู่แทน (คือบ้านปวกขึ้นจากแมงเม่าบินเข้ามาแล้วหนีน้ำตอนน้ำท่วมใหญ่) ซึ่งปัจจุบันก็ไม่รู้ว่าอะไรแบยนี้ที่บ้านผมยังมีอยู่มั้ย
นี่คือเรื่องแรก อาจจะไม่ค่อยน่ากลัว เท่าไหร่ ตอนหน้าถ้ามีโอกาส จะมาเล่าเรื่องของ เพื่อนสมัยเรียนสุดเรื้อนของผม (เรื่องนี้เคยเล่าในเดอะช็อค เป็นเรื่องไม่กี่เรื่องที่เพื่อนเล่าให้ฟังแล้วอนุญาตให้เอาไปเล่าในเดอะช็อคเมื่อนานมาแล้ว เพียงแต่มันออกสื่อได้แค่เรื่องเดียว)