เรื่องหลอนตอนบวชเป็นพระ (สุโขทัย)

ขอเล่าความเป็นมาเป็นไปก่อนนะครับ สมัยที่ผมยังเป็นเด็กประถม ผมเรียนอยู่โรงเรียนวัดแห่งหนึ่งในตำบลเล็กๆ ของจังหวัดสุโขทัย น่าจะประมาณปี 35-36 อะไรนี่แหละ โรงเรียนของผมมีบริเวณติดกับวัด ติดกันแบบ ใช้รั้วเดียวกันเลยทีเดียว จำได้ว่าที่วัดมีพระหลวงตาอยู่ รูปนึง คล้ายๆว่าแกมีคาถาอาคม ใช้คาถาปัดเป่า อะไรต่างๆได้ คนสมัยก่อน นิยมให้พระเป่าให้ เช่น เป็นฝี เป็นลมพิษ อะไรแบบนี้ ก็จะไปหาหลวงตาให้หลวงตาเป่าให้ หายบ้างไม่หายบ้างว่ากันไป ผมก็ยังเคยมาหาแกให้แกเป่าฝี อยู่บ่อยๆ พอเป่าแล้วฝีมันก็ยุบแห้งหายไปหลวงตาท่านพักอยู่กุฏิหลังกลาง  พอผมเรียนจบชั้นประถม เข้ามาเรียนมัธยม แล้วย้ายมาเรียนอีกโรงเรียนนึง ก็ได้ยินว่า หลวงตาท่านมรณภาพ ที่ห้องของท่าน (ทุกคนจำไว้นะครับ ว่าหลวงตาท่านมรณภาพที่ห้องของท่านกุฏิหลังกลาง) วันเวลาผ่านไปหลายสิบปี มาถึงปี 2551 ถึงเวลาที่ผมจะต้องบวช พ่อแม่ก็พามาฝากกับเจ้าอาวาสวัด ให้มาอยู่วัดก่อนจะบวช (แถวบ้านผมเรียกว่าเป็นนาค) ผมมาอยู่วัดก่อนจะบวชประมาณ 10 กว่าวัน ให้ทายครับว่าผมได้อยู่กุฏิใหน 555 ทายถูกกันแน่ๆ กุฏิกลางห้องของหลวงตาองค์นั้นแหละ เริ่มกลัวละทีนี้ แต่ว่าผมไม่เคยเจอดีอะไรเลย ตอนเป็นนาค พอถึงวันบวชก็ไม่มีอะไรผิดปกติ คนเฒ่าคนแก่ก็บอกว่าพระบวชใหม่ บุญมันแรงผีจะมาขอส่วนบุญ ก็ไม่เจออะไรนะ ลืมบอกไป ในห้องนั้น มีพระอยู่กัน 2 รูป คือหลวงพี่เตี้ย กับผม และแล้วก็มาถึงวันที่ผมบวชได้ 7 วัน ในคืนวันที่ 7 บังเอิญ หลวงพี่เตี้ยขออนุญาตท่านเจ้าอาวาสกลับไปเยี่ยมโยมพ่อที่ต่างอำเภอ เอาละคืนนี้ นอนอยู่คนเดียว ก่อนนอนก็ล็อคประตูห้องเรียบร้อย นอนได้ แต่นอนหลับไปได้ถึงประมาณตี 1 ผมก็รู้สึกว่ามีมือมาจับที่ไหล่ข้างซ้าย นึกในใจใครวะ หลวงพี่เตี้ยเหรอ เอ๊ะๆๆ หลวงพี่เตี้ยไม่อยู่ เราอยู่คนเดียวนี่หว่า ตัดสินใจลืมตาขึ้นมาดู (ขอบอกก่อนนะครับว่ากุฏิพระ เวลากลางคืนมันจะไม่มืดสนิท มันจะสลัวๆ มองอะไรก็ค่อนข้างชัดอยู่นะ) พอลืมตาเท่านั้นแหละแทบช๊อค หลวงตา หลวงตาที่เราเคยมาหาให้เค้าเป่าฝีให้ มานั่งจับหัวไหล่ผมอยู่ ผมอุทานในใจ  ๆๆๆ ผีหลอก ทำยังไงวะ นึกได้เราเป็นพระนี่หว่า สวดมนต์สิ นึกอะไรได้สวดหมด แต่ผมยังอยู่ในท่านอนอยู่นะ คิดได้อีกที จะสวดอะไรได้ ในเมื่อผีที่มาหลอกเราเค้าเป็นพระ เวรเอ้ย ทำไงดี ผมไม่รู้จะทำยังไง    ก็เลยหลับตา สวดอะไรมั่วไปหมด ผ่านไปประมาณ 5 นาที ผมตัดสินใจลืมตามาอีกครั้ง โล่งอก หายไปแล้ว ไม่มีแล้วค่อยยังชั่ว ผมเลยมองหาไปทั่วๆห้อง แล้วก็ต้องมาช๊อคอีกรอบ หลวงตาๆนั่งอยู่ที่ปลายเท้า เอ้ยอะไรวะเนี้ย ผมหลับตาอีกครั้ง แล้วก็ภาวนาว่า หลวงตาอย่ามาหลอกกันเลยผมกลัว เดี่ยวพรุ่งนี้เช้าผมทำบุญไปให้ครับ แล้วก็เผลอหลับไป พอตื่นเช้ามาผมก็รีบไปเล่าให้ท่านเจ้าอาวาสฟัง ท่านก็เลยบอกว่าให้ทำบุญไปให้หลวงตาท่าน จากนั้นผมก็ไม่เจอหลวงตาแกอีกเลย จนวันที่ผมลาสิกขาบท ก็ได้ยินว่า พระบวชใหม่ที่เข้าไปอยู่ห้องนั้นก็เจอเหมือนกัน เจอต้อนรับกับหลายองค์เลยครับ เรื่องก็มีอยู่เท่านี้ครับ อาจจะไม่น่ากลัวเท่าไร แต่สำหรับผมมันจำไม่เคยลืม