ผมขอเกริ่นก่อนว่าผมมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนึงมาตั้งแต่ ม.4 จนถึง ม.6 ในระหว่างนั้นเราก็คบๆ เลิกๆ กันอยู่ประมาณสองครั้ง ตอนที่เลิกกันเธอก็มีคนคุยเข้ามา แล้วก็ไปมีอยู่คนนึง แต่ก็ไม่ได้นาน ส่วนผมไม่ได้มีใครเพราะผมไม่ต้องการเอง ณ ตอนนั้น แล้วพอจบม.6 เธอเลิกกับแฟนพอดี เราก็ได้มีโอกาสได้กลับมาคุยกัน
ตอนนั้นผมจำได้ว่ามันเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีมากครับ เราดูเข้าใจกันมากขึ้น ก็ยังมีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็น้อยลง ปัญหาที่เคยมีแต่ก่อนก็ดีขึ้น รวมๆ แล้วมันเป็นความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นนั้นแหละครับ ตอนนั้นเราทั้งคู่รู้สึกแบบนั้น พอจบม.6 เราสองคนก็คิดจะทำงานระหว่างรอไปมหาลัย ช่วงนั้นก็ต่างคนต่างทำงานครับ มีเวลาว่างก็ไปไหนมาไหน กินข้าวด้วยกันบ้าง จนมาถึงช่วงที่ได้มามหาลัย
เราตั้งใจมาเรียนมหาลัยเดียวกันครับ ตั้งแต่มาที่มอ เราก็อยู่ด้วยกันตลอด ตัวติดกันเลย ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด สำหรับผมมันก็ดีมากๆ ครับ เพราะตอนมัธยมเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ แต่ตอนนั้นเราก็ยังไม่ได้ตกลงสถานะอะไรกันครับ ก็คงเป็นประมาณคนคุย ทำทุกอย่างแทบจะเหมือนแฟนแล้วครับ แต่ไม่มีใครพูดเรื่องสถานะทั้งผมและเค้า ก็ไม่ได้ติดอะไรตรงนั้นครับ
เราก็อยู่ด้วยกันมาเรื่อยๆ ครับ จนมีช่วงนึงที่มันเริ่มมีปัญหาครับทำให้เกือบจะเลิกคุยกันไปรอบนึง แต่ก็ยังกลับมาอยู่ด้วยกัน จนมาสุดท้ายมีวันนึงที่ผมรู้สึกไม่แน่ใจกับความรู้สึกตัวเองครับ ว่าผมยังอยากจะอยู่กับเค้ามั้ย ผมเบื่อเค้าแล้วหรอ อาจจะเพราะว่าอยู่ด้วยกันตลอด อยู่ด้วยกันเยอะไปรึป่าว ณ ตอนนั้นผมก็ไม่แน่ใจครับ แต่ผมก็เลือกที่จะบอกเธอว่าผมรู้สึกแบบไหน จนตอนนั้นเธอได้ฟังก็ร้องไห้ และเสียใจมากครับ ตอนนั้นผมคิดว่าผมคงจะเบื่อเธอแล้ว หรือไม่รักเธอแล้วหรืออะไรก็ตาม ตอนนั้นผมเลยเลือกเดินออกมาครับ ถึงเธอจะตั้งใจยื้อผมไว้ขนาดไหนก็ตาม ตอนนั้นผมไล่เธอด้วยซ้ำ จนผ่านไปอาทิตย์นึงที่เราไม่ได้ติดต่อกันครับ ผมก็เริ่มจะคิดถึงเธอ และรู้สึกแล้วว่าตัวเองคงคิดผิด ตอนนั้นคงเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่ผมก็ไม่ได้ทักเธอไปครับ จนเธอทักมาว่าเธอก็คิดถึงผม อะไรประมาณนั้น
เราก็คุยกันต่อครับ จนคุยกันไปพักนึงเธอก็ขอมาหาผมบ้าง ผมก็โอเค มา แล้วก็มีนอนด้วยกันเป็นครั้งคราวครับ แต่ในระหว่างนั้นเธอก็มีคนคุยอยู่เรื่อยๆ ครับ แต่เธอบอกเธอไม่ได้จริงจังหรืออะไร แต่ตอนนั้นผมกับเธอเรียกว่าไร้สถานะต่อกันครับ แต่เธอก็ยังบอกคิดถึงผม และก็ยังมาหาผมอยู่ แต่ก็ไม่ำด้จะกลับมาหากันครับ เธอบอกผมว่า เพื่อนไม่อยากให้กลับมาหาเพราะมันหลายครั้งแล้ว ที่เลิกกับผมอะไรประมาณนั้นครับ มันก็เหมือนผมโดนเธอกั๊กไว้ เพราะผมก็ไม่ได้มีใครครับ แต่ผมก็เต็มใจของผมเองด้วย ในระหว่างนั้นเธอมีคนคุยแต่ก็ไม่ได้มีอะไรกับใครครับ เพราะผมคอยถามเธอตลอด ผมเชื่อเธอครับและคิดว่าเธอจะไม่โกหก
จนเธอไปมีคนคุยคนนึงครับ รู้จักจากเพื่อนแต่เพื่อนเธอก็เพื่อนผมเหมือนกันครับ ก็กลุ่มๆเพื่อนเดียวกัน เธอก็คุยกับผู้ชายคนนั้นครับ คงจะคุยกันได้ประมาณ 2 อาทิตย์ครับ แล้วก็ไปนอนด้วยกันและมีอะไรกัน ตอนนั้นเธอไม่ได้บอกอะไรผมเลยครับ แต่ผมรุ้มาจากเพื่อนอีกที และถามเธอเอง เธอก็ยอมรับครับว่ามีอะไรกันจริงๆ
ตอนนั้นผมรู้สึกเสียใจมากๆครับ ถ้ามันเป็นแบบที่เธอกับผมเลิกแล้วต่อกันไป ไม่ได้ติดต่ออะไรกันแล้ว เธอจะไปมีใครมีอะไรกับใครก็คงได้ครับ แต่พอเป็นแบบนี้ แบบที่ผมและเธอยังติดต่อกันอยุ่และยังมีมาหากันบ้าง ผมเลยรู้สึกว่าใจเรายังผูกกันอยู่ครับ จนตอนนั้นผมตัดสินใจว่าผมจะออกมาแล้ว ถือซะว่าที่ผมอยู่ตลอดมาเป็นการทดแทนที่ผมบอกเลิกเธอและทำเธอเสียใจในวันนั้น แต่พอถึงขั้นนี้ผมไม่ไหวครับ ผมคิดจะออกมาเอง แต่พอตอนผมไปคุยกับเธอจริงๆ เรื่องนี้ผมก็ดันใจอ่อนครับ ผมให้เธอเลือกว่า ถ้าจะไปกับคนนั้นก็ไปและก็ลืมผมไปซะ ตัดผมทิ้งไป หรือถ้าอีกทาง จะกลับมาหาผมก็กลับมาผมยังคิดว่าผมรับได้ล่ะมั้งครับ พอผมเสนอไปแบบนึ้เธอบอกว่า เธอยังตัดสินใจไม่ได้ เธอบอกผมว่า ไม่มีใครดีเท่าผมเลยตั้งแต่ที่คุยๆมา เจอแต่ผู้ชายไม่ดีตั้งแต่เลิกคุยกับผมไป ไม่อยากให้ผมไปเป็นแฟนใคร ใครได้ผมไปเป็นแฟนเธอคงจะอิจฉาคนคนนั้น ถึงจะบอกกับผมอย่างงั้น ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมยังไม่เลือกผม แต่เธอก็บอกว่า กลัวเพื่อนจะมองไม่ดีที่ทิ้งอีกคนมาหาผมหรืออาจจะเรื่องที่ผมกับเธอเลิกกันหลายรอบแล้วด้วยหรืออะไรก็ตามครับ ถึงจะอย่างงั้นเธอก็ไม่ได้เลือกผม จนล่าสุดที่ได้คุยกันไม่นาน เธอทักมาบอกผมว่าคิดถึงผม แล้วก็บอกว่าไม่ได้อินกับคนที่คุยแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้บอกครับว่าจะกลับมา คงแค่อยากจะบอกแค่ที่ว่ามาเฉยๆ แล้วก็พิมพ์อะไรดีๆมาให้ผมครับ เพราะผมบอกว่าจะตัดขาดกับเธอแล้ว ยังทำใจไม่ได้เท่าไรเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่ถึงยังงั้นในใจผมลึกๆ ก็ยังใจอ่อนและคิดว่าถ้าได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกก็คงดีครับ
คำถามผมคือ ที่เธอทำมันถือว่าแย่ไหมครับ ที่ไปมีอะไรกับคนอื่นทั้งๆที่ยังติดต่อกับผมอยุ่ ส่วนตัวผมเสียใจครับถ้าจะไปทำอะไรแบบนั้นก็น่าจะตัดผมทิ้งไปแต่แรก แต่ก็ยังเอาผมไว้อยุ่แบบนั้น อีกมุมผมก็คิดครับว่าเราก้ไม่ได้มีสถานะอะไรอยุ่แล้ว เธอไปทำอะไรมันก็คงไม่ผิด ผมแค่ลองคิดในอีกมุมครับ แต่ส่วนตัวผม ผมก็เสียใจและผิดหวังมากครับ ผมเลยอยากรู้ว่าถ้าวันนึงผมและเธอวนกลับมาเจอกันและได้สานสัมพันธ์กันต่อ มันยังเป็นเรื่องที่รับได้ไหมครับ ถ้าสมมติวันใดวันนึงนั้นผมจะเป็นแฟนกับเธอ
ผมยังติดต่อกับคนเก่าที่เลิกกันไปแล้ว แต่ระหว่างนั้นเธอก็ไปมีอะไรกับคนอื่น
ตอนนั้นผมจำได้ว่ามันเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีมากครับ เราดูเข้าใจกันมากขึ้น ก็ยังมีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็น้อยลง ปัญหาที่เคยมีแต่ก่อนก็ดีขึ้น รวมๆ แล้วมันเป็นความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นนั้นแหละครับ ตอนนั้นเราทั้งคู่รู้สึกแบบนั้น พอจบม.6 เราสองคนก็คิดจะทำงานระหว่างรอไปมหาลัย ช่วงนั้นก็ต่างคนต่างทำงานครับ มีเวลาว่างก็ไปไหนมาไหน กินข้าวด้วยกันบ้าง จนมาถึงช่วงที่ได้มามหาลัย
เราตั้งใจมาเรียนมหาลัยเดียวกันครับ ตั้งแต่มาที่มอ เราก็อยู่ด้วยกันตลอด ตัวติดกันเลย ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด สำหรับผมมันก็ดีมากๆ ครับ เพราะตอนมัธยมเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ แต่ตอนนั้นเราก็ยังไม่ได้ตกลงสถานะอะไรกันครับ ก็คงเป็นประมาณคนคุย ทำทุกอย่างแทบจะเหมือนแฟนแล้วครับ แต่ไม่มีใครพูดเรื่องสถานะทั้งผมและเค้า ก็ไม่ได้ติดอะไรตรงนั้นครับ
เราก็อยู่ด้วยกันมาเรื่อยๆ ครับ จนมีช่วงนึงที่มันเริ่มมีปัญหาครับทำให้เกือบจะเลิกคุยกันไปรอบนึง แต่ก็ยังกลับมาอยู่ด้วยกัน จนมาสุดท้ายมีวันนึงที่ผมรู้สึกไม่แน่ใจกับความรู้สึกตัวเองครับ ว่าผมยังอยากจะอยู่กับเค้ามั้ย ผมเบื่อเค้าแล้วหรอ อาจจะเพราะว่าอยู่ด้วยกันตลอด อยู่ด้วยกันเยอะไปรึป่าว ณ ตอนนั้นผมก็ไม่แน่ใจครับ แต่ผมก็เลือกที่จะบอกเธอว่าผมรู้สึกแบบไหน จนตอนนั้นเธอได้ฟังก็ร้องไห้ และเสียใจมากครับ ตอนนั้นผมคิดว่าผมคงจะเบื่อเธอแล้ว หรือไม่รักเธอแล้วหรืออะไรก็ตาม ตอนนั้นผมเลยเลือกเดินออกมาครับ ถึงเธอจะตั้งใจยื้อผมไว้ขนาดไหนก็ตาม ตอนนั้นผมไล่เธอด้วยซ้ำ จนผ่านไปอาทิตย์นึงที่เราไม่ได้ติดต่อกันครับ ผมก็เริ่มจะคิดถึงเธอ และรู้สึกแล้วว่าตัวเองคงคิดผิด ตอนนั้นคงเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่ผมก็ไม่ได้ทักเธอไปครับ จนเธอทักมาว่าเธอก็คิดถึงผม อะไรประมาณนั้น
เราก็คุยกันต่อครับ จนคุยกันไปพักนึงเธอก็ขอมาหาผมบ้าง ผมก็โอเค มา แล้วก็มีนอนด้วยกันเป็นครั้งคราวครับ แต่ในระหว่างนั้นเธอก็มีคนคุยอยู่เรื่อยๆ ครับ แต่เธอบอกเธอไม่ได้จริงจังหรืออะไร แต่ตอนนั้นผมกับเธอเรียกว่าไร้สถานะต่อกันครับ แต่เธอก็ยังบอกคิดถึงผม และก็ยังมาหาผมอยู่ แต่ก็ไม่ำด้จะกลับมาหากันครับ เธอบอกผมว่า เพื่อนไม่อยากให้กลับมาหาเพราะมันหลายครั้งแล้ว ที่เลิกกับผมอะไรประมาณนั้นครับ มันก็เหมือนผมโดนเธอกั๊กไว้ เพราะผมก็ไม่ได้มีใครครับ แต่ผมก็เต็มใจของผมเองด้วย ในระหว่างนั้นเธอมีคนคุยแต่ก็ไม่ได้มีอะไรกับใครครับ เพราะผมคอยถามเธอตลอด ผมเชื่อเธอครับและคิดว่าเธอจะไม่โกหก
จนเธอไปมีคนคุยคนนึงครับ รู้จักจากเพื่อนแต่เพื่อนเธอก็เพื่อนผมเหมือนกันครับ ก็กลุ่มๆเพื่อนเดียวกัน เธอก็คุยกับผู้ชายคนนั้นครับ คงจะคุยกันได้ประมาณ 2 อาทิตย์ครับ แล้วก็ไปนอนด้วยกันและมีอะไรกัน ตอนนั้นเธอไม่ได้บอกอะไรผมเลยครับ แต่ผมรุ้มาจากเพื่อนอีกที และถามเธอเอง เธอก็ยอมรับครับว่ามีอะไรกันจริงๆ
ตอนนั้นผมรู้สึกเสียใจมากๆครับ ถ้ามันเป็นแบบที่เธอกับผมเลิกแล้วต่อกันไป ไม่ได้ติดต่ออะไรกันแล้ว เธอจะไปมีใครมีอะไรกับใครก็คงได้ครับ แต่พอเป็นแบบนี้ แบบที่ผมและเธอยังติดต่อกันอยุ่และยังมีมาหากันบ้าง ผมเลยรู้สึกว่าใจเรายังผูกกันอยู่ครับ จนตอนนั้นผมตัดสินใจว่าผมจะออกมาแล้ว ถือซะว่าที่ผมอยู่ตลอดมาเป็นการทดแทนที่ผมบอกเลิกเธอและทำเธอเสียใจในวันนั้น แต่พอถึงขั้นนี้ผมไม่ไหวครับ ผมคิดจะออกมาเอง แต่พอตอนผมไปคุยกับเธอจริงๆ เรื่องนี้ผมก็ดันใจอ่อนครับ ผมให้เธอเลือกว่า ถ้าจะไปกับคนนั้นก็ไปและก็ลืมผมไปซะ ตัดผมทิ้งไป หรือถ้าอีกทาง จะกลับมาหาผมก็กลับมาผมยังคิดว่าผมรับได้ล่ะมั้งครับ พอผมเสนอไปแบบนึ้เธอบอกว่า เธอยังตัดสินใจไม่ได้ เธอบอกผมว่า ไม่มีใครดีเท่าผมเลยตั้งแต่ที่คุยๆมา เจอแต่ผู้ชายไม่ดีตั้งแต่เลิกคุยกับผมไป ไม่อยากให้ผมไปเป็นแฟนใคร ใครได้ผมไปเป็นแฟนเธอคงจะอิจฉาคนคนนั้น ถึงจะบอกกับผมอย่างงั้น ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมยังไม่เลือกผม แต่เธอก็บอกว่า กลัวเพื่อนจะมองไม่ดีที่ทิ้งอีกคนมาหาผมหรืออาจจะเรื่องที่ผมกับเธอเลิกกันหลายรอบแล้วด้วยหรืออะไรก็ตามครับ ถึงจะอย่างงั้นเธอก็ไม่ได้เลือกผม จนล่าสุดที่ได้คุยกันไม่นาน เธอทักมาบอกผมว่าคิดถึงผม แล้วก็บอกว่าไม่ได้อินกับคนที่คุยแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้บอกครับว่าจะกลับมา คงแค่อยากจะบอกแค่ที่ว่ามาเฉยๆ แล้วก็พิมพ์อะไรดีๆมาให้ผมครับ เพราะผมบอกว่าจะตัดขาดกับเธอแล้ว ยังทำใจไม่ได้เท่าไรเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่ถึงยังงั้นในใจผมลึกๆ ก็ยังใจอ่อนและคิดว่าถ้าได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกก็คงดีครับ
คำถามผมคือ ที่เธอทำมันถือว่าแย่ไหมครับ ที่ไปมีอะไรกับคนอื่นทั้งๆที่ยังติดต่อกับผมอยุ่ ส่วนตัวผมเสียใจครับถ้าจะไปทำอะไรแบบนั้นก็น่าจะตัดผมทิ้งไปแต่แรก แต่ก็ยังเอาผมไว้อยุ่แบบนั้น อีกมุมผมก็คิดครับว่าเราก้ไม่ได้มีสถานะอะไรอยุ่แล้ว เธอไปทำอะไรมันก็คงไม่ผิด ผมแค่ลองคิดในอีกมุมครับ แต่ส่วนตัวผม ผมก็เสียใจและผิดหวังมากครับ ผมเลยอยากรู้ว่าถ้าวันนึงผมและเธอวนกลับมาเจอกันและได้สานสัมพันธ์กันต่อ มันยังเป็นเรื่องที่รับได้ไหมครับ ถ้าสมมติวันใดวันนึงนั้นผมจะเป็นแฟนกับเธอ