ชีวิตแบบผมช่วงนี้มันเหมือนอยู่ระหว่างทางสองฝั่ง

ผมเพิ่งรู้สึกตัวเองชัดๆ ว่าเวลาผ่านไปเร็วเกินกว่าที่คิด ทุกวันเหมือนวนลูปซ้ำๆ ตื่นเช้า ทำงาน กลับบ้าน ทำงานอดิเรกนิดหน่อย แล้วก็นอน แต่ละวันมันเหมือนภาพซ้อนทับกันจนเริ่มไม่แน่ใจว่าผมทำอะไรอยู่จริงๆ หรือแค่ผ่านวันไปเฉยๆ บางทีผมก็คิดถึงเรื่องเก่าๆ เรื่องที่เคยทำผิดพลาด เรื่องที่เคยตัดสินใจแล้วไม่กล้ากลับไปแก้ไข หรือแม้แต่ความสัมพันธ์ที่เคยคิดว่าสำคัญแต่ตอนนี้ก็กลายเป็นแค่ความทรงจำเลือนราง ผมรู้สึกว่าตัวเองยังไม่โตพอ หรือบางทีโตเกินไปแล้วจนกลับมาถามตัวเองว่าจริงๆ ผมต้องการอะไร

บางคืนผมนอนมองเพดานแล้วจินตนาการว่าถ้าเลือกทางเดินอื่นจะเป็นยังไง ผมไม่รู้ว่าความคิดแบบนี้เป็นเรื่องปกติหรือเปล่า แต่บางทีมันก็ช่วยให้หัวใจสงบขึ้นบ้าง ผมไม่อยากให้ตัวเองติดอยู่ในกรอบความคิดลบๆ ตลอดเวลา ผมพยายามออกกำลังกาย อ่านหนังสือ ฟังเพลง หรือแม้แต่เดินเล่นคนเดียว เพื่อหาเวลาให้สมองและหัวใจได้พัก

แต่อีกด้านหนึ่ง ผมก็เริ่มเห็นความงามของความเรียบง่าย บางครั้งแค่ตื่นเช้ามาแล้วได้เห็นแสงแดดลอดหน้าต่าง หรือได้ยินเสียงนกร้อง ผมก็มีความสุขแบบเงียบๆ มันเหมือนโลกขนาดใหญ่ยังมีบางมุมที่คงที่และสวยงาม แม้ว่าผมจะยังคงหลงทางอยู่บ้าง แต่ก็เริ่มเข้าใจว่าการไม่รู้ทุกอย่างอาจเป็นเรื่องดี เพราะบางครั้งความสับสนก็ทำให้เราได้ค้นพบตัวเองในแบบที่ไม่เคยคิด

สุดท้ายนี้ ผมแค่ต้องการพื้นที่ให้ตัวเองได้ระบายความคิดบ้าง เหมือนได้พูดกับคนที่เข้าใจ แม้ว่าจะเป็นคนแปลกหน้าก็ตาม ผมไม่ได้คาดหวังคำตอบหรือวิธีแก้ไขชีวิต เพราะบางเรื่องก็ต้องปล่อยให้เวลาเป็นคำตอบเอง แต่การได้พิมพ์ความคิดแบบนี้ มันทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังอยู่ และผมยังมีเรื่องให้ค้นหาอยู่