โตขึ้นแล้วเพิ่งเข้าใจ…การได้แต่งตัวในแบบที่ชอบ มันฮีลใจได้มากกว่าที่คิด

สวัสดีค่ะ เมื่อก่อนเราเป็นคนที่แต่งตัวค่อนข้างเรียบๆค่ะ ออกไปทางเซฟๆ ใส่อะไรก็ได้ที่ไม่เด่น ไม่สะดุดตา เพราะแอบกลัวสายตาคนอื่น
กลัวว่าแต่งแล้วจะดูแปลก ดูพยายามเกินไป หรือไม่ก็กลัวโดนตัดสินแบบไม่รู้ตัว

แต่พอเวลาผ่านไป เราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหายไปจากสิ่งเล็กๆในชีวิตหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือ “ความสนุกในการแต่งตัว” เลยลองเริ่มใหม่แบบค่อยๆ
เปลี่ยนทีละนิด จากเสื้อผ้าโทนเดิมๆ เพิ่มสี เพิ่มสไตล์ ลองอะไรที่เมื่อก่อนคิดว่าไม่กล้าใส่

ตอนแรกยอมรับเลยว่าเขินมาก เวลาเดินออกจากบ้านคือรู้สึกเหมือนทุกคนมอง แต่พอผ่านไปสักพัก มันกลับกลายเป็นความมั่นใจเล็กๆที่เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหมือนเราได้เป็นตัวเองมากขึ้นในอีกเวอร์ชันนึง บางวันแค่ได้แต่งตัวสวยๆ ใส่ชุดที่เราชอบจริงๆ ต่อให้ไม่ได้ไปไหนไกล แค่ไปกินข้าวหรือเดินเล่นใกล้ๆบ้าน มันก็ทำให้วันนั้นดูสดใสขึ้นมาเฉยๆเลยค่ะ

เราเริ่มมองว่าการแต่งตัวมันไม่ใช่แค่เรื่องภายนอก แต่มันคือการแสดงออกเล็กๆของตัวตน
เป็นพื้นที่ที่เราได้เลือก ได้สนุก ได้ลองผิดลองถูกโดยไม่ต้องขออนุญาตใคร

ตอนนี้เลยค่อนข้างเอ็นจอยกับการแต่งตัวมากขึ้น ไม่ได้ต้องเป๊ะทุกวัน หรือแต่งเพื่อให้ใครมาชม
แค่แต่งแล้วเรารู้สึกดีกับตัวเอง แค่นั้นก็พอแล้วจริงๆค่ะ เริ่มกลับมาแอบรักตัวเองอีกครั้งเเล้วค่ะ