ตามหัวกระทู้เลยค่ะ ประสบการณ์วัยเด็กมีการบูลลีเป็นระยะเวลานาน(10+ปี) ครอบครัวแตกแยก พี่น้องไม่ได้รักกันดีแบบคนอื่นๆ จขกทเป็นคนมีเพื่อนน้อยมากแบบนับนิ้วได้ ปัจจุบันพบจิตแพทย์เป็นประจำเพราะรักษาซึมเศร้า เคยมีประวัติ*่าตัวต*ย หรือพยายาม*่าตัวต*ยมากกว่า 1 ครั้ง พื้นเพที่บ้านสอนแบบ"ทำผิด=ลงโทษด้วยการตี" สังคมโรงเรียนหล่อหลอมมาแบบแตกต่างจะโดนรังเกลียดและใช้กฏหมู่บังคับไม่ให้ใครมามีปฏิสัมพันธ์ด้วย ส่วนสังคมมหาลัยคือไม่ตามน้ำ=แปลกประหลาด ไม่นับรุ่นไม่นับเพื่อน เพราะตอนนั้นไปต้านโซตัสเข้าให้น่ะค่ะ
จขกทเริ่มคิดแง่ร้ายตอนที่พยายามกดตัวเองให้ต่ำลง(ต่ำถึงระดับตนเองคือขยะ)เพื่อเอาตัวรอดจากการบูลลีช่วงม.ต้น ลากยาวมาถึงม.ปลายและมหาวิทยาลัยเพราะทำอะไรไม่ค่อยจะสำเร็จตามคาดหวัง
ทุกวันนี้ยังมีความคิดอยากจบชีวิตตนเอง หลายครั้งพยายามเรียนรู้เรื่องจุดตายของมนุษย์ สารเคมีต่างๆที่เป็นพิษ การใช้อาวุธที่รุนแรงขึ้นเพื่อเอามาใช้กับตนเอง
ใครมีวิธี ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ อยากเติบโตกว่านี้แต่คิดแง่ร้ายต่อไปรู้สึกไม่ไหวแต่ให้คิดแง่บวกก็ทำไม่เป็นค่ะ มีร้องไห้เงียบๆคนเดียวบ้างแต่ไปเจอคนอื่นก็พยายามยิ้มปกติ พยายามคิดว่าอยู่คนเดียวไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ชินเดี๋ยวก็ดีขึ้น อีกไม่กี่ปีจะอายุเลข 3 แล้ว มันอึดอัดค่ะ แนวโน้มรักษาไม่ค่อยดีขึ้น มีแต่ทรงกับทรุดลงด้วย
อยากเลิกคิดแง่ร้าย ทำไงดีคะ
จขกทเริ่มคิดแง่ร้ายตอนที่พยายามกดตัวเองให้ต่ำลง(ต่ำถึงระดับตนเองคือขยะ)เพื่อเอาตัวรอดจากการบูลลีช่วงม.ต้น ลากยาวมาถึงม.ปลายและมหาวิทยาลัยเพราะทำอะไรไม่ค่อยจะสำเร็จตามคาดหวัง
ทุกวันนี้ยังมีความคิดอยากจบชีวิตตนเอง หลายครั้งพยายามเรียนรู้เรื่องจุดตายของมนุษย์ สารเคมีต่างๆที่เป็นพิษ การใช้อาวุธที่รุนแรงขึ้นเพื่อเอามาใช้กับตนเอง
ใครมีวิธี ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ อยากเติบโตกว่านี้แต่คิดแง่ร้ายต่อไปรู้สึกไม่ไหวแต่ให้คิดแง่บวกก็ทำไม่เป็นค่ะ มีร้องไห้เงียบๆคนเดียวบ้างแต่ไปเจอคนอื่นก็พยายามยิ้มปกติ พยายามคิดว่าอยู่คนเดียวไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ชินเดี๋ยวก็ดีขึ้น อีกไม่กี่ปีจะอายุเลข 3 แล้ว มันอึดอัดค่ะ แนวโน้มรักษาไม่ค่อยดีขึ้น มีแต่ทรงกับทรุดลงด้วย