ทำใจกับปัญหาทางบ้านยังไงดีครับ หมดหวังมาก

บ้านผมมีหนี้เยอะอยู่แล้วหลักล้านมาจากพ่อที่ก่อหนี้แบบไร้สาระมาตลอด กินเที่ยว เลี้ยงเพื่อนฝูง เล่นหวย เล่นพนันด้วยมั้ง  พอเกษียณมาทำงานรับเหมาบริหารเงินก็ไม่เป็น พูดเตือนก็ไม่ฟังคิดว่าตัวเองเก่งฉลาด หนี้งอกเรื่อยๆ เวลาไม่มีเงินก็มายืมลูก ลูกเองก็ลำบากบอกจะคืนก็ไม่คืน ล่าสุดจะขายบ้านเพื่อปลดหนี้ นายทุนติดต่อมา 2 3 ครั้ง เสนอ 13 ล. ก็อีโก้สูงคิดว่าตัวเองมีอำนาจต่อรองโลภอยากได้สูงกว่านี้ จนนายทุนเขาไม่สนใจแล้วครับ แถมยังเอาบ้านไปขายฝากกับคนรู้จักได้เงินมา 1 ล้านไม่ถึงปีเลยตอนนี้ใช้หมดแล้ว บอกให้ไปขายของเล็กๆ บอกยังก่อนเหนื่อยขอพัก ด้วยความที่หน้าใหญ่ อายทำกินเลยไม่อยากทำอะไรแบบพ่อค้าแม่ค้าทั่วไป ผมกับพี่ชายและน้องสาวเครียดมาก น้องก็เรียนอยู่ ผมคุยกับพี่ชายสงสัยแทนที่จะได้ขายบ้านไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ บ้านคงโดนยืดไปแบบไม่ได้อะไรเลย เพราะตอนนี้ก็ไม่มีเงินไปจ่ายเขาอีก แต่พ่อกับแม่ยังทำตัวเหมือนไม่มีอะไร ตัวผมรับราชการอยู่ กทม. ก็คงช่วยไรไม่ได้มาก ทุกวันนี้จ่ายค่าสาธารณูปโภคให้ แต่เลิกให้เงินยืมแล้ว เอาจริงไม่อยากช่วยเลยเพราะปัญหาที่เกิดมันไม่ได้ทำเพื่อครอบครัว จะจัดการยังไงกับความรู้สึกนี้ดีครับ เหตุการณ์มันจะสมตั้งแต่ผมอายุน้อยๆ จนตอนนี้พวกผม 30 กันแล้ว เฮ้อ ขอบคุณครับ