สวัสดีค่ะ เรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมากๆ ถ้ายังไงขออนุญาตเล่าเนื้อหาเลยแล้วกันค่ะ
เรามีลูกพี่ลูกน้องค่ะ ห่างกัน 6 ปี แล้วเรามีลูก ก่อนหน้านี้เราทำงาน จำเป็นต้องฝากให้เค้าเลี้ยงลูกให้ จนอีก 3 เดือนต่อมา ปัจจุบันนี้กลับมาเลี้ยงเอง 100% เป็นเวลา 6 เดือนค่ะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนนี้เราป่วยทางจิตเวช ที่เคยรักษาแล้วกลับมาเป็นใหม่ แล้วได้พูดจากับทางพี่สาวไปอย่าไม่คิด (เหมือนสติขาดไป ไม่ได้ตั้งใจ) ประโยคนั้นคือ "ทำไมถึงเรียกลูกหนูว่าลูก" (ยอมรับว่ารู้ประโยคตอนที่ พี่เค้าโทรมาแล้วเล่าให้ฟัง) คนที่ได้ยินคือ แฟนของพี่สาว (ญญ) ค่ะ แล้วเค้าเอาเรื่องนี้บอกกับพี่สาวเรา แต่เค้าไม่รู้ว่าเรานั้นกลับมาป่วยอีกรอบ ทำให้เรากับพี่สาวเราทะเลาะกันอีกครั้งค่ะ
เราได้ทักไปขอโทษกับทางพี่สาวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ความสำนึกผิดของเรามันยังไม่หาย + พี่สาวไม่โทรหาหลานอีก เป็นเวลา 2 วันค่ะ เราพยายามคิดทบทวน แล้วเหมือนซ้ำเติมตัวเอง ว่าตัวเองนั้นผิด แล้วบอกกับตัวเองอยู่ว่า "เรานั้นและ ทำเอง เป็นคนผิด ไม่สมควรให้อภัย"
ล่าสุด ทางญาติพี่น้อง ทานอาหาร แต่ไม่มีการชวนทางฝั่งเราเลย เรารู้สึกน้อยใจ รวมถึงอยากหายออกจากชีวิตของพวกเขา ไม่อยากให้เขามาลำบากใจเพราะเราอีก
ทางแฟน บอกว่า เวลาเท่านั้นที่จะตัดสินใจ แต่เราใจร้อนมากๆ อยากให้มันจบแล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่แฟนก็บอกว่า มันไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมหรอกนะ เพราะเธอพูดแบบนั้นคนอื่นก็เเสียใจ
ตอนนี้เราควรทำไงได้บ้างคน ควรอยู่เฉยๆ เป็นนี้ต่อไปมั้ย โหกัสแค่ครอบครัวอย่างเดียวเลยดีกว่ามั้ย ตอนนี้สับสนมากๆค่ะ ช่วยแนะนำหน่อยได้มั้ยคะ
ปล. ตอนนี้สภาพจิตใจค่อยข้างแย่ ช่วยตอบอย่าถนอมน้ำใจหน่อยนะคะ ยังไม่พร้อมที่จะร้องไห้ค่ะ ขอบคุณค่ะ
เราสำนึกผิดแล้ว แต่ทุกคนกลับไม่ยอมมาคุยกับเรา
เรามีลูกพี่ลูกน้องค่ะ ห่างกัน 6 ปี แล้วเรามีลูก ก่อนหน้านี้เราทำงาน จำเป็นต้องฝากให้เค้าเลี้ยงลูกให้ จนอีก 3 เดือนต่อมา ปัจจุบันนี้กลับมาเลี้ยงเอง 100% เป็นเวลา 6 เดือนค่ะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนนี้เราป่วยทางจิตเวช ที่เคยรักษาแล้วกลับมาเป็นใหม่ แล้วได้พูดจากับทางพี่สาวไปอย่าไม่คิด (เหมือนสติขาดไป ไม่ได้ตั้งใจ) ประโยคนั้นคือ "ทำไมถึงเรียกลูกหนูว่าลูก" (ยอมรับว่ารู้ประโยคตอนที่ พี่เค้าโทรมาแล้วเล่าให้ฟัง) คนที่ได้ยินคือ แฟนของพี่สาว (ญญ) ค่ะ แล้วเค้าเอาเรื่องนี้บอกกับพี่สาวเรา แต่เค้าไม่รู้ว่าเรานั้นกลับมาป่วยอีกรอบ ทำให้เรากับพี่สาวเราทะเลาะกันอีกครั้งค่ะ
เราได้ทักไปขอโทษกับทางพี่สาวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ความสำนึกผิดของเรามันยังไม่หาย + พี่สาวไม่โทรหาหลานอีก เป็นเวลา 2 วันค่ะ เราพยายามคิดทบทวน แล้วเหมือนซ้ำเติมตัวเอง ว่าตัวเองนั้นผิด แล้วบอกกับตัวเองอยู่ว่า "เรานั้นและ ทำเอง เป็นคนผิด ไม่สมควรให้อภัย"
ล่าสุด ทางญาติพี่น้อง ทานอาหาร แต่ไม่มีการชวนทางฝั่งเราเลย เรารู้สึกน้อยใจ รวมถึงอยากหายออกจากชีวิตของพวกเขา ไม่อยากให้เขามาลำบากใจเพราะเราอีก
ทางแฟน บอกว่า เวลาเท่านั้นที่จะตัดสินใจ แต่เราใจร้อนมากๆ อยากให้มันจบแล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่แฟนก็บอกว่า มันไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมหรอกนะ เพราะเธอพูดแบบนั้นคนอื่นก็เเสียใจ
ตอนนี้เราควรทำไงได้บ้างคน ควรอยู่เฉยๆ เป็นนี้ต่อไปมั้ย โหกัสแค่ครอบครัวอย่างเดียวเลยดีกว่ามั้ย ตอนนี้สับสนมากๆค่ะ ช่วยแนะนำหน่อยได้มั้ยคะ
ปล. ตอนนี้สภาพจิตใจค่อยข้างแย่ ช่วยตอบอย่าถนอมน้ำใจหน่อยนะคะ ยังไม่พร้อมที่จะร้องไห้ค่ะ ขอบคุณค่ะ