-ขอเกริ่นก่อนว่า ครอบครัวมีกิน ไม่ได้ลำบากอะไรพ่อแม่รับราชการ ครอบครัวเรามี 4 คน คือ พ่อ แม่ ผม และพี่ ผมและพี่เรียนโรงเรียนโครงการพิเศษค่าเทอมแพงมาตลอด ดูเหมือนก็ครอบครัวปกติทั่วไปใข่ไหมครับ?
-ผมเป็นคนที่รู้สึกผิดมากเวลาขอเงินพ่อแม่ใช้จ่ายอะไร โดยเฉพาะแม่ ไม่ว่าจะเป็นค่าเทอม ค่าอุปกรณ์ที่จำเป็นในการเรียน เสื้อผ้า ทั่วไป เพราะแม่จะพูดประโยคเดิมเสมอ แนวเดิมๆ คือ อีก x ปี ลูกจะเรียนจบแล้ว จะสบายซักที หรือ ทำไมแพงจัง หรือ ทำหน้าเหมือนไม่ค่อยโอเคที่จะจ่าย มันทำให้ผมรู้สึกผิดทุกครั้ง พอผมลองคุยกับแม่ เขาก็จะพูดว่าแกล้งเล่นๆ ไม่ได้เหรอ ทำไมผมขี้น้อยใจจัง ผมไม่ได้น้อยใจ ผมแค่ไม่ได้รู้สึกอยากเป็น ”ภาระ“ ของใคร มีครั้งนึงพ่อกับแม่พึ่งซื้อรถมาใหม่ (คันที่ 3) ก็พูดประมาณซื้อเพราะลูกเลยนะ ที่จริงไม่ได้อยากซื้อเลย ซื้อเพราะคันใหญ่ ส่งลูกเรียน (บ้านผมมีอยู่แล้วกระบะ 1 เก๋ง 1 ก็ไม่เคยรู้สึกว่าลำบากอะไร ทำไมพ่อแม่อยากได้เองถึงมาโยนให้ผมรับผิดชอบ ให้รู้สึกผิดที่ต้องเกิดมาใช้รถด้วยครับ)
-ผมรู้สึกผิดที่จะซื้อของแพงๆขนาดที่ว่า ไปร้านข้าวด้วยกัน เมนูที่ผมชอบถ้าราคาแพงผมจะไม่สั่งเลย แต่พ่อกับแม่กินที่ชอบได้ ราคาแพงกว่าที่ผมอยากกินอีก555
- เพื่อนๆของผม รวมไปถึงพี่ของผมที่ตอนนี้เรียนจะจบมหาลัยและได้เงินรายเดือนจะไม่มีปัญหานี้ เพราะเขาสามารถแบ่งเงินและบริหารเงินได้ ส่วนผมได้เงินรายวัน ซึ่งเงินที่ได้ก็คือต้องไปโรงเรียนถึงจะได้ มันพอดีกับสัดส่วนที่ผมต้องกิน ต้องใช้ ตังเก็บก็ไม่ค่อยมีมากนัก ผมก็เคยร้องขอว่าขอเป็นรายเดือนเหมือนคนอื่นได้ไหม ซึ่งผมก็ไม่ได้ และไม่รู้ว่าทำไม มันทำให้ผมมีปัญหาอย่างมาก เนื่องจากม.ปลาย มีหลายกิจกรรม ทั้งรุ่นพี่ รุ่นเพื่อน รุ่นน้อง บางครั้งผมต้องอดข้าว เพื่อเก็บตังซื้อของจำเป็นต่างๆ เพราะไม่กล้าที่จะขอพ่อแม่เช่น ซื้อของปัจฉิม ซื้อของให้น้องและหลานรหัส ผมก็แอบนึกน้อยใจเบาๆ เวลาเห็นเพื่อนเขาสามารถซื้อของที่อยากได้ด้วยตังเก็บของตัวเอง เวลาอยากได้อะไรก็แค่กดซื้อโดยไม่ต้องคิด เวลาผมจะซื้ออะไร ผมต้องนอนคิดเป็นวัน เป็นคืน บางครั้งคิดไปจนไม่เอาแล้ว ไปเอาของที่ถูกกว่าดีกว่า ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้เหมือนของที่ผมต้องการเลย
- นอกจากนั้นผมยังรู้สึกว่าผมเป็นคนที่พ่อแม่รักรองลงมา เพราะพ่อแม่จะกล่าวเสมอ ว่าผมเป็นคนเก่ง แข็งแรง อดทน บวกกับที่ผมเรียนเก่งมาตลอด เมื่อเทียบกับพี่ผม ทำให้พ่อแม่มักจะเอ็นดูพี่มากกว่า ไม่ว่าพี่จะอยากได้อะไร พ่อแม่ก็จะให้อยู่เสมอ ขนาดเงินรายสัปดาห์ครอบครัวให้พี่มากกว่าผม 500 บาท ซึ่งผมก็งงเหมือนกันว่าทำไม และได้ยกครอบครัวคนอื่นมาบอกว่าบ้านนู้นให้น้อยกว่านี้อีก ผมว่าอย่างน้อยก็ควรให้เท่ากับพี่รึเปล่า555???? ทุกวันนี้เวลาผมไปไหนกับครอบครัว พอเห็นอะไรดีๆ ที่พี่ผมชอบก็จะซื้อให้โดยไม่ต้องคิด ราคาก็แพง ไม่ได้ถูกเลย ในขณะที่ผมต้องดูราคาว่าไม่เกิน 300 ผมถึงจะกล้าขอซื้อ ทุกวันนี้พี่กินกาแฟแก้วละเป็นร้อย ใส่เสื้อผ้าหลายบาท อยู่คอนโดหลักหมื่น ในขณะที่ผมทำได้แค่ใช้ตังเก็บในบช. ที่ตอนนี้เหลืออยู่ 200 ซื้อเสื้อถูกๆ จากช้อปปี้มาใส่ อยู่หอพักหลักพัน
-ผมโคตรรู้สึกไม่ยุติธรรม รู้สึกไม่แฟร์เลยที่พ่อกับแม่ทำให้ผมต้องรู้สึกแบบนี้ พ่อแม่บอกตลอดไม่ต้องเกรงใจที่จะขออะไร แต่เวลาผมขออะไร ทำไมถึงทำเหมือนไม่เต็มใจเลยครับ ผมควรทำยังไงดีครับ???
รู้สึกผิดที่ขอเงินพ่อแม่
-ผมเป็นคนที่รู้สึกผิดมากเวลาขอเงินพ่อแม่ใช้จ่ายอะไร โดยเฉพาะแม่ ไม่ว่าจะเป็นค่าเทอม ค่าอุปกรณ์ที่จำเป็นในการเรียน เสื้อผ้า ทั่วไป เพราะแม่จะพูดประโยคเดิมเสมอ แนวเดิมๆ คือ อีก x ปี ลูกจะเรียนจบแล้ว จะสบายซักที หรือ ทำไมแพงจัง หรือ ทำหน้าเหมือนไม่ค่อยโอเคที่จะจ่าย มันทำให้ผมรู้สึกผิดทุกครั้ง พอผมลองคุยกับแม่ เขาก็จะพูดว่าแกล้งเล่นๆ ไม่ได้เหรอ ทำไมผมขี้น้อยใจจัง ผมไม่ได้น้อยใจ ผมแค่ไม่ได้รู้สึกอยากเป็น ”ภาระ“ ของใคร มีครั้งนึงพ่อกับแม่พึ่งซื้อรถมาใหม่ (คันที่ 3) ก็พูดประมาณซื้อเพราะลูกเลยนะ ที่จริงไม่ได้อยากซื้อเลย ซื้อเพราะคันใหญ่ ส่งลูกเรียน (บ้านผมมีอยู่แล้วกระบะ 1 เก๋ง 1 ก็ไม่เคยรู้สึกว่าลำบากอะไร ทำไมพ่อแม่อยากได้เองถึงมาโยนให้ผมรับผิดชอบ ให้รู้สึกผิดที่ต้องเกิดมาใช้รถด้วยครับ)
-ผมรู้สึกผิดที่จะซื้อของแพงๆขนาดที่ว่า ไปร้านข้าวด้วยกัน เมนูที่ผมชอบถ้าราคาแพงผมจะไม่สั่งเลย แต่พ่อกับแม่กินที่ชอบได้ ราคาแพงกว่าที่ผมอยากกินอีก555
- เพื่อนๆของผม รวมไปถึงพี่ของผมที่ตอนนี้เรียนจะจบมหาลัยและได้เงินรายเดือนจะไม่มีปัญหานี้ เพราะเขาสามารถแบ่งเงินและบริหารเงินได้ ส่วนผมได้เงินรายวัน ซึ่งเงินที่ได้ก็คือต้องไปโรงเรียนถึงจะได้ มันพอดีกับสัดส่วนที่ผมต้องกิน ต้องใช้ ตังเก็บก็ไม่ค่อยมีมากนัก ผมก็เคยร้องขอว่าขอเป็นรายเดือนเหมือนคนอื่นได้ไหม ซึ่งผมก็ไม่ได้ และไม่รู้ว่าทำไม มันทำให้ผมมีปัญหาอย่างมาก เนื่องจากม.ปลาย มีหลายกิจกรรม ทั้งรุ่นพี่ รุ่นเพื่อน รุ่นน้อง บางครั้งผมต้องอดข้าว เพื่อเก็บตังซื้อของจำเป็นต่างๆ เพราะไม่กล้าที่จะขอพ่อแม่เช่น ซื้อของปัจฉิม ซื้อของให้น้องและหลานรหัส ผมก็แอบนึกน้อยใจเบาๆ เวลาเห็นเพื่อนเขาสามารถซื้อของที่อยากได้ด้วยตังเก็บของตัวเอง เวลาอยากได้อะไรก็แค่กดซื้อโดยไม่ต้องคิด เวลาผมจะซื้ออะไร ผมต้องนอนคิดเป็นวัน เป็นคืน บางครั้งคิดไปจนไม่เอาแล้ว ไปเอาของที่ถูกกว่าดีกว่า ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้เหมือนของที่ผมต้องการเลย
- นอกจากนั้นผมยังรู้สึกว่าผมเป็นคนที่พ่อแม่รักรองลงมา เพราะพ่อแม่จะกล่าวเสมอ ว่าผมเป็นคนเก่ง แข็งแรง อดทน บวกกับที่ผมเรียนเก่งมาตลอด เมื่อเทียบกับพี่ผม ทำให้พ่อแม่มักจะเอ็นดูพี่มากกว่า ไม่ว่าพี่จะอยากได้อะไร พ่อแม่ก็จะให้อยู่เสมอ ขนาดเงินรายสัปดาห์ครอบครัวให้พี่มากกว่าผม 500 บาท ซึ่งผมก็งงเหมือนกันว่าทำไม และได้ยกครอบครัวคนอื่นมาบอกว่าบ้านนู้นให้น้อยกว่านี้อีก ผมว่าอย่างน้อยก็ควรให้เท่ากับพี่รึเปล่า555???? ทุกวันนี้เวลาผมไปไหนกับครอบครัว พอเห็นอะไรดีๆ ที่พี่ผมชอบก็จะซื้อให้โดยไม่ต้องคิด ราคาก็แพง ไม่ได้ถูกเลย ในขณะที่ผมต้องดูราคาว่าไม่เกิน 300 ผมถึงจะกล้าขอซื้อ ทุกวันนี้พี่กินกาแฟแก้วละเป็นร้อย ใส่เสื้อผ้าหลายบาท อยู่คอนโดหลักหมื่น ในขณะที่ผมทำได้แค่ใช้ตังเก็บในบช. ที่ตอนนี้เหลืออยู่ 200 ซื้อเสื้อถูกๆ จากช้อปปี้มาใส่ อยู่หอพักหลักพัน
-ผมโคตรรู้สึกไม่ยุติธรรม รู้สึกไม่แฟร์เลยที่พ่อกับแม่ทำให้ผมต้องรู้สึกแบบนี้ พ่อแม่บอกตลอดไม่ต้องเกรงใจที่จะขออะไร แต่เวลาผมขออะไร ทำไมถึงทำเหมือนไม่เต็มใจเลยครับ ผมควรทำยังไงดีครับ???