คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 66
แปดปีถือว่าเป็นการทดลองอยู่ด้วยกัน เมื่อเห็นแล้วว่าจุดประสงค์ใหญ่ในอนาคตไปด้วยกันไม่ได้ก็ต้องแยกทางแต่โดยดี อย่าลาออกจากงานแล้วตามเขาไปอยู่ต่างจังหวัดนะครับ ผู้หญิงทุกวันนี้ไม่มีคู่ไม่เป็นไรแต่ขอให้มีงาน มีเงิน มีความเป็นตัวของตัวเอง
สมาชิกหมายเลข 843417 ถูกใจ, thai orchid ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 5441207 ถูกใจ, shalimar ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 5476660 ถูกใจ
สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 7
ความรัก กับ ความผูกพัน แยกออกจากกันไม่ได้หรอกครับ
ยิ่งรักมาก รักมานาน ก็ผูกพันมาก เป็นธรรมดา เป็นธรรมชาติ
การจะรู้ว่า นี่คือความรักหรือความผูกพัน ก็ไม่น่าจะได้ประโยชน์อะไร
ควรทำอย่างไรนี่ ผมไม่มีข้อแนะนำหรอกนะครับ แค่มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เรื่องจริงของตัวผมเองครับ
นานมาแล้ว
ผมเพิ่งเรียนจบ
ผมเป็นเด็กกรุงเทพฯ และเป็นเด็กกรุงเทพแบบเด็กบ้านเลย
หมายถึงจะไปไหน ก็ต้องกลับมานอนบ้านเสมอ ไม่ไปนอนบ้านเพื่อน ไม่ไปค้างบ้านญาติ
จะดึกดื่นแค่ไหน ก็จะกลับมานอนบ้าน
จนกระทั่งเรียนจบ เริ่มทำงาน
งานในสายที่ผมจบ ส่วนมากจะอยู่ต่างจังหวัด ในกรุงเทพฯมีน้อยมาก
มีบ้างก็ละแวกชานเมือง หรือ แถวๆปริมณฑล
ผมเลือกงานที่กลับมานอนบ้านได้ งานอะไรก็ได้ เงินเดือนเท่าไหร่ก็ได้ ขออย่างเดียว กลับมานอนที่บ้านได้
วันนั้น ผมนึกว่าตัวเองไปอยู่ต่างจังหวัดไม่ได้ เพราะไม่เคยอยู่ ไม่เคยอยู่เอง อยู่กับที่บ้านมาทั้งชีวิต
แล้วเหตุการณ์บังคับก็มาถึง
ขอไม่ลงรายละเอียด
เอาเป็นว่า สุดท้ายผมต้องไปทำงานที่จังหวัดระยอง
ต้องไปอยู่เองคนเดียว ที่ทำงานก็ไม่รู้จักใครเลยสักคน
2-3 เดือนแรก เครียดจัดมาก กลัวไปหมดทุกอย่าง
คืนแรก เสียฟอร์มจัด นอนร้องไห้คนเดียวเลย
ผ่านไปได้สักระยะ ค่อยๆดีขึ้น ค่อยๆปรับตัว
จากนั้น สัก 6 เดือน
ผมรักระยองที่สุด รักชีวิตต่างจังหวัด ชอบคนต่างจังหวัด มีเวลาก้ไปจันทบุรีบ้าง ตราดบ้าง
อยู่ระยอง ขับรถจากที่ทำงาน 15 นาที ก็ได้ยินเสียงคลื่นแล้ว
ชอบสำเนียงคนท้องถิ่น ชอบร้านอาหาร
ผ่านไป 1 ปี บางเดือนผมไม่ได้กลับกรุงเทพเลยด้วยซ้ำ
จนแม่ต้องโทรมาตามโทรมาถามไถ่
เรื่องเล่านี้ แค่จะบอกว่า
บางที สิ่งที่เรานึกว่าไม่ใช่ตัวเรา
มันอาจเป็นตัวเรา ที่เราไม่เคยรู้มาก่อนก็ได้นะครับ
ยิ่งรักมาก รักมานาน ก็ผูกพันมาก เป็นธรรมดา เป็นธรรมชาติ
การจะรู้ว่า นี่คือความรักหรือความผูกพัน ก็ไม่น่าจะได้ประโยชน์อะไร
ควรทำอย่างไรนี่ ผมไม่มีข้อแนะนำหรอกนะครับ แค่มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เรื่องจริงของตัวผมเองครับ
นานมาแล้ว
ผมเพิ่งเรียนจบ
ผมเป็นเด็กกรุงเทพฯ และเป็นเด็กกรุงเทพแบบเด็กบ้านเลย
หมายถึงจะไปไหน ก็ต้องกลับมานอนบ้านเสมอ ไม่ไปนอนบ้านเพื่อน ไม่ไปค้างบ้านญาติ
จะดึกดื่นแค่ไหน ก็จะกลับมานอนบ้าน
จนกระทั่งเรียนจบ เริ่มทำงาน
งานในสายที่ผมจบ ส่วนมากจะอยู่ต่างจังหวัด ในกรุงเทพฯมีน้อยมาก
มีบ้างก็ละแวกชานเมือง หรือ แถวๆปริมณฑล
ผมเลือกงานที่กลับมานอนบ้านได้ งานอะไรก็ได้ เงินเดือนเท่าไหร่ก็ได้ ขออย่างเดียว กลับมานอนที่บ้านได้
วันนั้น ผมนึกว่าตัวเองไปอยู่ต่างจังหวัดไม่ได้ เพราะไม่เคยอยู่ ไม่เคยอยู่เอง อยู่กับที่บ้านมาทั้งชีวิต
แล้วเหตุการณ์บังคับก็มาถึง
ขอไม่ลงรายละเอียด
เอาเป็นว่า สุดท้ายผมต้องไปทำงานที่จังหวัดระยอง
ต้องไปอยู่เองคนเดียว ที่ทำงานก็ไม่รู้จักใครเลยสักคน
2-3 เดือนแรก เครียดจัดมาก กลัวไปหมดทุกอย่าง
คืนแรก เสียฟอร์มจัด นอนร้องไห้คนเดียวเลย
ผ่านไปได้สักระยะ ค่อยๆดีขึ้น ค่อยๆปรับตัว
จากนั้น สัก 6 เดือน
ผมรักระยองที่สุด รักชีวิตต่างจังหวัด ชอบคนต่างจังหวัด มีเวลาก้ไปจันทบุรีบ้าง ตราดบ้าง
อยู่ระยอง ขับรถจากที่ทำงาน 15 นาที ก็ได้ยินเสียงคลื่นแล้ว
ชอบสำเนียงคนท้องถิ่น ชอบร้านอาหาร
ผ่านไป 1 ปี บางเดือนผมไม่ได้กลับกรุงเทพเลยด้วยซ้ำ
จนแม่ต้องโทรมาตามโทรมาถามไถ่
เรื่องเล่านี้ แค่จะบอกว่า
บางที สิ่งที่เรานึกว่าไม่ใช่ตัวเรา
มันอาจเป็นตัวเรา ที่เราไม่เคยรู้มาก่อนก็ได้นะครับ
สมาชิกหมายเลข 8307595 ขำกลิ้ง, สมาชิกหมายเลข 1048385 หลงรัก, Loveis U ถูกใจ, ขอบคุณค่ะจักรวาล ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 6631989 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 8461149 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 8985746 ถูกใจ, hippe ถูกใจ, Axiom Postulation ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 9196846 ถูกใจ
ความคิดเห็นที่ 2
แยกสิครับ รออะไรล่ะ อย่าไปเสียดายเวลาที่ผ่านมา ถ้าเป้าหมายและเส้นทางชีวิตมันไปด้วยกันไม่ได้ คุณควรจะเสียดายเวลาต่อจากนี้มากกว่า ยิ่งไม่ได้แต่งไม่ได้มีลูกด้วยกันยิ่งตัดสินใจง่ายครับ
shalimar ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 9199907 ถูกใจ, ผู้หญิงเดินเท้า ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 6551170 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 8635397 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 4406505 ถูกใจ, argu ถูกใจ, jnnang ถูกใจ
แสดงความคิดเห็น
เป้าหมายชีวิตต่างกัน จะไปต่อยังไงดี
เรากับแฟนคบกันมา 8 ปี ปัจจุบันทำงานและใช้ชีวิตอยู่ กรุงเทพฯ ด้วยกันมาตลอด ความสัมพันธ์โดยรวมไม่ได้มีมือที่สาม ไม่ได้มีเรื่องนอกใจอะไร แต่ตอนนี้ติดปัญหาใหญ่คือ แผนชีวิตเราไม่ตรงกัน
แฟนบอกว่าอีก 1 ปีจะลาออกจากงานที่กทม. แล้วกลับไปใช้ชีวิตที่ ต่างจังหวัด เพื่ออยู่กับครอบครัว (พ่อแม่พี่น้อง) ซึ่งเราก็เข้าใจและเคารพนะคะ เพราะมันคือบ้านของเขา และเขาผูกพันกับครอบครัวมาก
แต่ฝั่งเรา เราอยาก อยู่กรุงเทพฯ อยากตั้งรากฐานที่นี่ เรื่องงาน/โอกาส/อนาคต เรารู้สึกว่าชีวิตเราอยู่ในเมืองนี้มากกว่า เราไม่ได้ต่อต้านต่างจังหวัดนะคะ แค่เรามองอนาคตของตัวเองแล้วไม่เห็นตัวเอง ไปอยู่ที่นั่นจริงๆ
สิ่งที่ทำให้เรากังวลคือ
- เราคบกันมานานมากแล้ว แต่เรื่องอนาคต มันยังไม่ชัด
- เรายังไม่ได้แต่งงาน และตรงๆ คือ ไม่รู้ว่าจะได้แต่งไหม
- พอเขาจะย้ายกลับบ้าน เรารู้สึกเหมือนมันเป็น “ทางแยก” ที่ตัดสินใจยากมาก
- เรากลัวว่าถ้าฝืนตามไป เราจะไม่ happy และสุดท้ายกลายเป็นปัญหาเดิม
- แต่ถ้าอยู่กทม. แล้วเป็นระยะไกล เราก็ไม่แน่ใจว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน
- เค้าบอกว่าจะขึ้นมาหาปีละ 1 รั้ง ซึ่งสำหรับเรามันน้อยเกินไปในการใช้ชีวิตร่วมกัน
เอาจริงๆทุกวันนี้ก็ไม่รู้ว่าคบเพราะรัก หรือผูพัน เพราะถามเค้าเรื่องอนาคตแต่เค้าจะตอบว่ายังไม่รู้ ไม่มั่นใจตลอด ซึ่งเรารู้สึกเหมือนยังไม่มีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจน ว่าควรรอ ควรไปต่อ หรือควรพอค่ะ