จากตอนที่แล้ว >>  
สมัยก่อน ถ้าอยากได้เพลงที่ชอบ ต้องนั่งรอหน้า “วิทยุ” แล้วอัดเก็บไว้
| เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 Ep.3
https://pantip.com/topic/44014361

วันนี้ผมจะเล่าเรื่อง เพจเจอร์
อุปกรณ์อิเลคทรอนิค ชิ้นเล็กๆ ที่ติดอยู่กับเข็มขัดหรือกระเป๋ากางเกง ของคนยุค 90

--------------

มีอยู่ช่วงหนึ่งในยุค 90s

อุปกรณ์อิเลคทรอนิค ชิ้นเล็กๆ ที่ติดอยู่กับเข็มขัดหรือกระเป๋ากางเกง
สามารถทำให้คนคนหนึ่งหยุดทุกอย่างที่กำลังทำอยู่ได้ทันที ....

เพราะถ้ามันดังขึ้นมา .... นั่นแปลว่ามีใครบางคน
กำลังพยายามติดต่อเราอยู่
อุปกรณ์นั้นก็คือ  “เพจเจอร์”
 
เกริ่นกันนิดนึงนะครับ ....

รุ่นแรกๆ เพจเจอร์ จะสามารถ
รับข้อความได้แค่ตัวเลข เท่านั้นครับ .... 
เวลามีข้อความส่งมา
หน้าจอเล็กๆ ก็จะขึ้นเป็นตัวเลขสั้นๆ
ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นเบอร์โทรศัพท์
เหมือนเป็นการฝากข้อความไว้ว่า
“ว่างแล้วโทรกลับหน่อยนะ”
 
แต่บางครั้ง ตัวเลขที่ขึ้นบนหน้าจอ
ก็ไม่ใช่เบอร์โทรศัพท์ แต่เป็น ชุดตัวเลขแปลก ๆ
ที่ดูเหมือนรหัสลับอะไรบางอย่าง

อย่างเช่น
143
ตอนแรกหลายคนก็อาจจะงงว่า ....
ตัวเลขสามตัวนี้มันหมายถึงอะไร

ผมก็ งง เหมือนกันนี่แหละ เพราะแต่ก่อน
ผมใช้แต่เพจแบบตัวอักษรครับ ไม่เคยใช้แบบตัวเลข เลยไม่รู้
พอมาหาข้อมูลเพิ่มเติมทีหลัง ถึงได้รู้ว่า...

เฮ้ย !!???
มีรหัสตัวเลขแบบนี้ใช้กันด้วย
เปิดโลกมากๆ เลยครับ

มันเป็นการเล่นรหัสแบบง่าย ๆ ดังนี้
1 ตัวอักษร
4 ตัวอักษร
3 ตัวอักษร
รวมกันเป็นคำว่า
I
Love
You
 
บางครั้งก็มีเลข
911
ซึ่งมักจะใช้ส่งมาในความหมายว่า
“ด่วนมาก โทรกลับที”  ( ผมเข้าใจว่า น่าจะต้องเป็นคนที่คุ้นเคยกัน เพราะจะรู้ทันทีว่าต้องโทรกลับหาใคร)
ดังนั้น พอเห็นเลขแบบนี้ขึ้นบนหน้าจอ
หลายคนก็มักจะรีบหาที่โทรกลับทันที
 
 
แต่ถึงอย่างนั้น  การสื่อสารด้วยตัวเลขอย่างเดียว
มันก็ยังดูจำกัดอยู่พอสมควร
เพราะตัวเลขสามสี่ตัว
บางทีก็อธิบายอะไรไม่ได้มากนัก ....

แล้วไม่นานหลังจากนั้น ก็มีเพจเจอร์อีกแบบหนึ่ง
ก็เริ่มเข้ามา ....  คือ
เพจเจอร์ที่สามารถรับ “ตัวอักษร” ได้
และทันทีที่มันมาถึง .....

โลกของการส่งข้อความ ก็เปลี่ยนไปเลยครับ ....

เพราะคราวนี้ ข้อความที่ส่งมา ไม่จำเป็นต้องเป็นแค่ตัวเลขอีกต่อไป
มันกลายเป็นประโยคที่สื่อสารได้ทันที .... 
เช่น 
“ถึงบ้านแล้วนะ”
หรือบางทีก็เป็น
“เย็นนี้เจอกันที่เดิม”
 
บางข้อความก็สั้นมากๆ นะครับ
แต่คนที่ได้รับ  กลับอ่านมันซ้ำหลายรอบ
อย่างเช่น
“คิดถึง” 
 
***** มีเรื่องเล่าเล็กๆ เกี่ยวกับเพจเจอร์แบบตัวอักษร ครับ
เชื่อไหมครับว่า เพจเจอร์แบบตัวอักษร
จริงๆ แล้วสามารถ
“เช็คข้อความย้อนหลัง” ได้ด้วย
แม้ว่าข้อความในเครื่อง จะถูกลบไปแล้ว
หรือในบางวันที่เราลืมพกเพจเจอร์ออกจากบ้าน
เราก็ยังสามารถโทรเข้าไปที่ศูนย์บริการ
เพื่อให้พนักงานช่วยเช็คข้อความย้อนหลังให้ได้
 

วิธีการก็ไม่ยาก
แค่ต้องแจ้งรหัสประจำเครื่อง (อยู่หลังตัวเครื่อง)
ซึ่งเป็นตัวเลขประมาณ 6–8 หลัก
เพื่อยืนยันว่า เราเป็นเจ้าของเครื่องจริง ๆ

ตอนนั้นผมก็รู้สึกว่า
เทคโนโลยีมันล้ำดีเหมือนกันนะ
แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นั้น.... 
เพราะถ้าเกิดว่า แฟนของคุณ
รู้รหัสนี้เข้าเมื่อไหร่ ....
เรื่องมันจะไม่ล้ำอย่างเดียวแล้ว
บรรยากาศจะเริ่ม “มาคุ” ขึ้นมาทันที

เพื่อนผมคนหนึ่ง เคยเจอเรื่องนี้กับตัวมาแล้ว
แฟนเขาโทรเข้าไปเช็คข้อความย้อนหลังจากศูนย์
แล้วก็พบว่า “มีข้อความบางอย่าง” ?!!!!! 
สุดท้าย   เรื่องกิ๊ก ก็ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป .....  
เรื่องจบเท่านี้ ครับ จิตนาการกันต่อได้เลย .... 
 
ในยุคนั้น เพจเจอร์จึงไม่ใช่แค่อุปกรณ์สื่อสาร
แต่มันเป็นเหมือนช่องทางเล็ก ๆ
ที่ทำให้ข้อความสั้นๆ จากใครบางคน
เดินทางมาถึงเรา ในเวลาที่เราอาจจะไม่ได้คาดคิดเลยด้วยซ้ำ
 
ทุกวันนี้  ถ้าอยากคุยกับใคร
เราก็แค่หยิบมือถือขึ้นมา
แล้วพิมพ์ข้อความส่งไปทาง LINE หรือ แอพอื่นๆ
ไม่กี่วินาที  อีกฝ่ายก็อ่านได้แล้ว
 
แต่ในยุคหนึ่ง  แค่เพจเจอร์ดังขึ้นมา
พร้อมกับข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ
มันก็เพียงพอแล้ว ที่จะทำให้เราหยิบมันขึ้นมาดู
ด้วยความรู้สึกบางอย่าง  ที่อธิบายยากเหมือนกัน



แล้วคุณล่ะ
ยังจำครั้งแรกที่เพจเจอร์ของคุณดังขึ้นได้ไหม?




ถ้ามีคนสนใจ...

ตอนหน้าเดี๋ยวมาชวนคุยเรื่อง การจำเบอร์โทรศัพท์ ในยุคที่ยังไม่มีมือถือ

ในยุค 90s  เวลาที่เราอยากโทรหาใครสักคน
สิ่งหนึ่ง ที่แทบทุกคนต้องมีอยู่ในหัว ก็คือ

“เบอร์โทรศัพท์”
https://pantip.com/topic/44016418

ติดตามกันนะครับ