แต่งงานแล้วแต่เลือกไม่มีลูก พอเริ่มคิดเรื่องแก่ตัวไปก็แอบหวั่นๆ เหมือนกันค่ะ

สวัสดีค่ะ เราแต่งงานมาได้สักพักแล้วค่ะ ชีวิตคู่ก็เรียบง่ายดี ต่างคนต่างทำงาน กลับบ้านมาก็กินข้าว ดูซีรีส์ คุยกันเรื่องทั่วไป ไม่ได้มีดราม่าอะไรใหญ่ๆ
แต่มีเรื่องหนึ่งที่เรากับแฟนคุยกันตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้วคือ “เราน่าจะไม่อยากมีลูก”

เหตุผลหลัก ๆ คือเราสองคนรู้สึกว่าการเลี้ยงลูกต้องใช้พลัง เวลา และความพร้อมหลายอย่างมาก ซึ่งเรายังรู้สึกว่าตัวเองอยากใช้ชีวิตแบบดูแลกันสองคนมากกว่า อยากมีเวลาไปเที่ยว ไปทำสิ่งที่ตัวเองชอบ และไม่อยากมีความกดดันเรื่องการเลี้ยงดูใครอีกคนหนึ่งตลอดหลายสิบปี
และเรื่องการเงินของเราเองที่ไม่มั่นคง และสามีก็ไม่อยากมีลูกค่ะ

ช่วงแรก ๆ ก็รู้สึกโอเคกับการตัดสินใจนี้นะคะ แต่พออายุมากขึ้นอีกหน่อย
บางคืนเราก็แอบคิดเหมือนกันว่า ถ้าวันหนึ่งเราแก่ลงไปจริง ๆ ชีวิตมันจะเป็นยังไง จะเหงาไหม หรือจะรู้สึกว่างเปล่าหรือเปล่า

แปลกอย่างหนึ่งคือ เราไม่ได้กลัวความตายเท่าไหร่ค่ะ ถ้าวันหนึ่งชีวิตมันต้องจบลงก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องธรรมดา
แต่สิ่งที่แอบกลัวมากกว่าคือช่วง “ก่อน” จะถึงวันนั้น คือช่วงที่ร่างกายเริ่มอ่อนแรง หรืออาจต้องอยู่กับความชราไปอีกหลายปี

บางครั้งก็คิดว่า คนที่มีลูกอาจจะรู้สึกอุ่นใจกว่า เพราะอย่างน้อยก็มีครอบครัวรุ่นต่อไปอยู่ใกล้ๆ
แต่ในอีกมุมหนึ่งเราก็รู้เหมือนกันว่า การมีลูกไม่ได้แปลว่าจะไม่เหงาหรือจะมีคนดูแลเสมอไป

สุดท้ายเราก็ยังรู้สึกว่าการตัดสินใจไม่มีลูกไม่ได้ผิดอะไร และเราก็ยังอยากใช้ชีวิตกับคนที่เรารักให้ดีที่สุดในตอนนี้
แค่บางคืนที่เงียบๆ มันก็อดคิดเรื่องอนาคตไม่ได้เหมือนกัน ว่าชีวิตในวัยชราของเราจะหน้าตาแบบไหนกันนะ