อยากมีแฟนขึ้นมาเฉยๆ ทั้งที่เมื่อก่อนโสดได้แบบสบายมาก ฮ่าๆ

ปกติเราเป็นคนที่อยู่คนเดียวได้แบบไม่เดือดร้อนอะไรเลยนะ ใช้ชีวิตคนเดียว เที่ยวคนเดียว กินข้าวคนเดียวได้หมด ไม่เคยรู้สึกว่าต้องมีใครก็ได้
แถมยังเคยคิดด้วยซ้ำว่าการมีแฟนอาจจะเป็นเรื่องวุ่นวายสำหรับตัวเอง เพราะต้องปรับตัว ต้องแบ่งเวลา ต้องแคร์ความรู้สึกอีกคนเพิ่มขึ้น
แต่ไม่รู้ช่วงนี้เป็นอะไร อยู่ดีๆ ก็เริ่มรู้สึกว่า…เออ ถ้ามีใครสักคนก็คงดีเหมือนกัน
ไม่ได้ถึงขั้นเหงาจัดหรือขาดไม่ได้ขนาดนั้นนะ แต่แค่มีบางโมเมนต์เล็กๆ ที่แอบคิดว่าถ้ามีคนแชร์ด้วยก็คงน่ารักดี
อย่างตอนกินของอร่อย เจอเรื่องอะไรขำๆ หรือแม้แต่วันที่เหนื่อยๆ แล้วอยากมีใครสักคนให้เล่าให้ฟัง
มันเป็นความรู้สึกที่มาแบบเบาๆ ไม่ได้เร่ง ไม่ได้กดดัน แต่ก็รู้ตัวว่ามันมีอยู่จริง
พอคิดแบบนี้ก็ขำตัวเองเหมือนกัน เพราะเมื่อก่อนคือสายไม่อินเรื่องพวกนี้เลย ใครจะมีแฟนก็มีไป เราก็อยู่ของเราได้
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าถ้ามีเข้ามาจริงๆ ก็คงไม่ได้ปิดแล้วเหมือนกัน
ไม่ได้คาดหวังอะไรหวือหวา แค่เป็นคนที่คุยแล้วสบายใจ อยู่ด้วยแล้วไม่ต้องพยายามเป็นอีกคนก็พอ
ยังไงก็ยังโอเคกับการอยู่คนเดียวเหมือนเดิมนะ แค่ตอนนี้…เปิดใจมากขึ้นนิดนึงก็เท่านั้นเอง
ก็เป็นอีกช่วงหนึ่งของชีวิตที่รู้สึกว่า เออ เราก็มีมุมแบบนี้เหมือนกันแฮะ ฮ่าๆ