ในวันที่ทีมต้องรอด แต่เจ้านายเลือก 'รุ่นน้องที่รัก' กับ 'คนสนิทที่ปั้นมา' ส่วน 'คนเก่งที่แค่ไม่ถูกชะตา' กลับถูกเขี่ยทิ้ง

สวัสดีค่ะทุกคน

วันนี้มีเรื่องอึดอัดใจอยากมาแชร์ และอยากถามความเห็นจากคนทำงานหรือคนเป็นหัวหน้าคนค่ะ

ในการทำงาน เรามักจะพูดกันว่า "ความเป็นมืออาชีพ" คือการเลือก 'ทรัพยากรที่ดีที่สุด' มาเพื่อความรอดของทีมและบริษัทใช่ไหมคะ? แต่สิ่งที่ดิฉันเจอมาหรือเห็นมาบ่อยๆ กลับกลายเป็นระบบ "ความพึงพอใจส่วนตัว" ที่อยู่เหนือเหตุผลทุกอย่าง

เมื่อตำแหน่งว่าง หรือมีโปรเจกต์สำคัญ เจ้านายบางคนมักจะวนเวียนอยู่กับตัวเลือกแบบนี้ค่ะ:

1. รุ่นน้องที่รัก: งานไม่ค่อยเดิน สกิลไม่ค่อยถึง แต่เพราะเป็น "สายเลือดเดียวกัน" เลยได้รับโอกาสซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไมมองว่าคนอื่นในทีมต้องมานั่งแบกงานส่วนที่น้องเขาทำไม่ได้

2. คนสนิทที่เก่ง (เพราะคุณประเคนโอกาสให้): คนนี้เก่งขึ้นมาได้ไม่ใช่เพราะฝีมือเพียวๆ แต่เพราะเจ้านายป้อนงานดีๆ ป้อนข้อมูลลับ และประคองให้เขาโตมากับมือ จนเขากลายเป็น "คนเก่ง" ในสายตาเจ้านายคนเดียว

3. คนเก่งที่ "ธรรมดา": คนที่ทำงานถึกทน ผลงานชัดเจน แต่อาจจะพูดไม่เก่ง ไม่ประจบ หรือแค่เจ้านายรู้สึก "ไม่ถูกชะตา" เพียงเพราะเขาเป็นตัวของตัวเองเกินไป สุดท้ายคนนี้มักจะเป็นคนแรกที่ถูกมองข้าม หรือหนักกว่านั้นคือถูกเขี่ยทิ้ง  

ถามจริงๆ ค่ะ... ในฐานะหัวหน้า คุณกำลังทำอะไรอยู่?

การเลือก "คนที่รัก" หรือ "คนที่สนิท" มากกว่า "คนที่เก่งจริงๆ" คือการเอาความอยู่รอดของทีมไปเสี่ยงกับความสบายใจส่วนตัวของคุณหรือเปล่า?

ในวันที่ทีมวิกฤต ดิฉันเชื่อว่าคุณไม่ได้ต้องการคนที่คุยกับคุณรู้ใจที่สุด หรือคนที่จบที่เดียวกับคุณหรอกค่ะ แต่คุณต้องการคนที่แก้ปัญหาได้จริง โดยไม่มีคำว่า 'เด็กใคร' หรือ 'ความถูกชะตา' มาเป็นตัววัดผลงาน

การเป็นหัวหน้าที่มีวุฒิภาวะ คือการยอมรับคนเก่ง... แม้คุณจะไม่ชอบหน้าเขาเป็นการส่วนตัวก็ตาม เพราะนั่นคือความรับผิดชอบที่คุณมีต่อองค์กร