《สาวงามใต้แสงอรุณ》

- ยามเช้าที่แสงแดดอ่อนๆ
- สาดลงมาบนทุ่งหญ้า
- มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่เงียบๆ
- ท่ามกลางลมอ่อนของวันใหม่
- เส้นผมของเธอปลิวไหวเบาๆ
- ดั่งสายไหมที่ลมพัดผ่าน
- ดวงตาของเธอเป็นประกาย
- เหมือนหยดน้ำค้างที่สะท้อนแสงแรกของอรุณ
- ผู้คนที่เดินผ่านต่างหยุดมอง
- ไม่ใช่เพียงเพราะความงดงามภายนอก
- แต่เพราะรอยยิ้มที่อบอุ่นของเธอ
- ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสดใสขึ้นทันที
- เธอไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น
- ก็เหมือนบทกวีที่ธรรมชาติแต่งขึ้นเอง
- บางคนกล่าวว่า ความงามของเธอ
- เหมือนดอกไม้แรกของฤดูใบไม้ผลิ
- อ่อนโยน สดใส และเต็มไปด้วยชีวิต
- แต่สำหรับคนที่ได้รู้จักเธอจริงๆจะรู้ว่า
- ความงดงามที่แท้จริงไม่ได้อยู่
- ที่ใบหน้าหรือรูปลักษณ์
- แต่อยู่ในหัวใจที่อ่อนโยน
- และรอยยิ้มที่ทำให้โลกดูสวยงามขึ้นทุกวัน

(ขอบคุณที่อ่านจนจบนะค้าบ)