วันก่อนผมได้ไป เยี่ยมเพื่อนที่ รพ ที่หาที่จอดรถยากมาก เป็น รพ รัฐบาล นะ
ผมจึงตัดสินใจไปด้วย รถปรับอากาศครับ ขาไป ไม่เท่าไหร่ ก็นั่งรถสบายๆไป เพราะต้นสาย แต่ขากลับไม่ ขากลับ รถกลางสายละ
คนแน่น และ คนแก่ขึ้นมาเยอะมากจาก รพ นั้น ผมยืนครับ นานๆที และที่สำคัญคือ มีคนแก่ ยืนเพียบ ก็รถเต็มครับที่นั่งไม่ว่าง คนแก่นั่งบ้าง สาวๆนั่งบ้าง หนุ่มๆก็นั่งครับ ผมไม่ตำหนิคนไม่ลุกนะ เป็นสิทธ์ของเขาครับ เขาอาจต้องไปอีกไกล อะไรก็ตามแต่
ผมแค่อยากจะบอกว่า คนแก่น่าสงสารหลายคน บางคนขาไม่ดี บางคนอ้วน ทรงตัวลำบาก แต่ก็ต้องโหนรถเมล์ปรับอากาศสายนี้ไป นานเลยละครับ กว่าจะได้นั่ง บางคนก็ลงไปก่อน ทั้งหมดนี้เพราะทรัพย์ของท่านอาวุโสเหล่านี้ คงมีไม่มาก เพราะถ้ามี คงเรียก แท็กซี่ไปแล้ว สบายกว่าเยอะ โหนรถเมล์ อันตราย เบรคหัวทิ่มครับ แถมตอนลง ประตูอาจหนีบได้ ( คงมีแหล่ะ โดนหนีบ )
จนมาถึงช่วงถนนสุดท้าย ผมได้นั่งกับคนแก่ รถโล่งละ พอดีมีมอเตอร์ไซด์ตัดหน้ารถเมล์ เบรคกระทันหัน คนแก่ก็ชวนคุยว่า มอตอร์ไซด์พวกนี้อันตรายนะ เกือบตายแล้ว ก็คุยกันครับ เป็นผู้หญิงครับ โดยวัยคงต้องเรียกว่า ยาย นะ ท่านก็บอกว่า มาหาหมอ แต่ไกล ค่าแท็กซี่ คงสองร้อยกว่าหรือมากกว่า เพราะรถติด ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด มาหาหมอคนเดียว ฯลฯ ก็เรื่องทั่วไป ที่ยายต้องมาหาหมอว่าไม่สบายเป็นนั่นนี่ตามประสาวัย
ผมฟังแบบไม่ถามอะไรเลยนะ กลัวคนบนรถ จะมีมากกว่า ผู้โดยสาร หมายถึง มิจฉาชีพ ถ้าถามว่า อยู่คนเดียว มันจะไม่ดี ผมเลยฟังเฉยๆ จน ยายลงก่อนผม
คนเรานี่ มันเลือกไม่ได้จริงๆ ครับ จะรวย จะจน ทุกคนก็หวังจะรวย แต่อะไรก็ตาม ทำให้ ไม่รวยแล้ว บั้นปลายชีวิต ลำบากครับ ถ้าตอนนี้ใครทำงาน หาเงินได้ ก็เก็บไว้บ้างนะ เพราะวันที่คุณ ทำงานไม่ได้แล้ว จะได้พอมีเลี้ยงตัว อย่าหวังเรื่องคนอื่น ไม่ว่าจะ ลูก หลาน เพื่อน หรือ ใครๆก็ตาม ให้นึกเลยว่า เราอยู่บนโลกนี้ คนเดียวไว้ก่อน ความช่วยเหลือ มันอาจไม่มีครับ แม้คุณจะร้องขอ
คนแก่เยอะมาก โหนรถเมล์ไกลๆครับ เห็นแล้วก็สงสารแต่ทำอะไรไม่ได้ เกินความสามารถผมไปละ
เมื่อเข้าวัยเกษียณ โลกจะไม่สวยงามสำหรับคนไม่รวย
ผมจึงตัดสินใจไปด้วย รถปรับอากาศครับ ขาไป ไม่เท่าไหร่ ก็นั่งรถสบายๆไป เพราะต้นสาย แต่ขากลับไม่ ขากลับ รถกลางสายละ
คนแน่น และ คนแก่ขึ้นมาเยอะมากจาก รพ นั้น ผมยืนครับ นานๆที และที่สำคัญคือ มีคนแก่ ยืนเพียบ ก็รถเต็มครับที่นั่งไม่ว่าง คนแก่นั่งบ้าง สาวๆนั่งบ้าง หนุ่มๆก็นั่งครับ ผมไม่ตำหนิคนไม่ลุกนะ เป็นสิทธ์ของเขาครับ เขาอาจต้องไปอีกไกล อะไรก็ตามแต่
ผมแค่อยากจะบอกว่า คนแก่น่าสงสารหลายคน บางคนขาไม่ดี บางคนอ้วน ทรงตัวลำบาก แต่ก็ต้องโหนรถเมล์ปรับอากาศสายนี้ไป นานเลยละครับ กว่าจะได้นั่ง บางคนก็ลงไปก่อน ทั้งหมดนี้เพราะทรัพย์ของท่านอาวุโสเหล่านี้ คงมีไม่มาก เพราะถ้ามี คงเรียก แท็กซี่ไปแล้ว สบายกว่าเยอะ โหนรถเมล์ อันตราย เบรคหัวทิ่มครับ แถมตอนลง ประตูอาจหนีบได้ ( คงมีแหล่ะ โดนหนีบ )
จนมาถึงช่วงถนนสุดท้าย ผมได้นั่งกับคนแก่ รถโล่งละ พอดีมีมอเตอร์ไซด์ตัดหน้ารถเมล์ เบรคกระทันหัน คนแก่ก็ชวนคุยว่า มอตอร์ไซด์พวกนี้อันตรายนะ เกือบตายแล้ว ก็คุยกันครับ เป็นผู้หญิงครับ โดยวัยคงต้องเรียกว่า ยาย นะ ท่านก็บอกว่า มาหาหมอ แต่ไกล ค่าแท็กซี่ คงสองร้อยกว่าหรือมากกว่า เพราะรถติด ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด มาหาหมอคนเดียว ฯลฯ ก็เรื่องทั่วไป ที่ยายต้องมาหาหมอว่าไม่สบายเป็นนั่นนี่ตามประสาวัย
ผมฟังแบบไม่ถามอะไรเลยนะ กลัวคนบนรถ จะมีมากกว่า ผู้โดยสาร หมายถึง มิจฉาชีพ ถ้าถามว่า อยู่คนเดียว มันจะไม่ดี ผมเลยฟังเฉยๆ จน ยายลงก่อนผม
คนเรานี่ มันเลือกไม่ได้จริงๆ ครับ จะรวย จะจน ทุกคนก็หวังจะรวย แต่อะไรก็ตาม ทำให้ ไม่รวยแล้ว บั้นปลายชีวิต ลำบากครับ ถ้าตอนนี้ใครทำงาน หาเงินได้ ก็เก็บไว้บ้างนะ เพราะวันที่คุณ ทำงานไม่ได้แล้ว จะได้พอมีเลี้ยงตัว อย่าหวังเรื่องคนอื่น ไม่ว่าจะ ลูก หลาน เพื่อน หรือ ใครๆก็ตาม ให้นึกเลยว่า เราอยู่บนโลกนี้ คนเดียวไว้ก่อน ความช่วยเหลือ มันอาจไม่มีครับ แม้คุณจะร้องขอ
คนแก่เยอะมาก โหนรถเมล์ไกลๆครับ เห็นแล้วก็สงสารแต่ทำอะไรไม่ได้ เกินความสามารถผมไปละ