วันที่ตัดสินใจปิดแจ้งเตือนทุกอย่าง แล้วออกไปใช้ชีวิตแบบไม่ต้องออนไลน์

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เราตื่นมาแล้วรู้สึกเหนื่อยแบบบอกไม่ถูก ทั้งที่ก็ไม่ได้ทำงานอะไรหนักหนา
แค่เหนื่อยใจกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังแทบทุกสิบนาที เลยตัดสินใจปิดเน็ต ปิดไลน์ ปิดทุกแอปที่ชอบเด้งขึ้นมาทักทาย
แล้วหยิบกระเป๋าผ้าใบเดิมๆ ออกไปเดินตลาดเช้าใกล้บ้านคนเดียว อากาศมันไม่ได้ดีเลิศอะไร

แต่ความเงียบจากโลกออนไลน์ทำให้ได้ยินเสียงแม่ค้าคุยกันชัดกว่าที่เคย
ได้กลิ่นข้าวเหนียวหมูปิ้งแบบเต็มๆ โดยไม่ต้องรีบถ่ายรูปลงสตอรี่ เรานั่งกินกาแฟร้อนๆ มองผู้คนเดินผ่านไปมา
แล้วรู้สึกว่าจริงๆ ชีวิตมันก็เรียบง่ายแค่นี้เอง ระหว่างทางเดินกลับบ้านยังแวะร้านต้นไม้เล็กๆ ต้นไม้กระถางจิ๋วมาหนึ่งต้น
ตั้งใจว่าจะลองดูแลมันให้รอดเหมือนที่กำลังพยายามดูแลใจตัวเอง พอกลับมาถึงห้อง เปิดหน้าต่างให้ลมพัดเข้ามา
แล้วเอนตัวลงนอนโดยไม่แตะโทรศัพท์เลยทั้งวัน

มันเป็นวันที่ไม่มีอะไรหวือหวา ไม่มีรูปสวยๆ ไม่มีใครมากดไลก์ แต่กลับรู้สึกเต็มกว่าหลายวันที่ผ่านมา
บางทีการหายไปเงียบๆ จากหน้าจอ ก็ทำให้เราได้กลับมาอยู่กับตัวเองชัดขึ้นกว่าที่คิดค่ะ
ตอนนี้ก็ลองทำมาถึงวันพุธเเล้ว คิดว่าน่าจะทำต่อไปค่ะ จะเปิดเสียงเฉพาะเวลางานเท่านั้น