เกริ่นก่อนเลยนะคะว่าเล่าไม่เก่งเท่าไหร่อาจจะดูวกไปวนมาแต่จะพยายามเล่าให้รู้เรื่องมากที่สุดค่ะ
เกริ่น2 : บ้านเราเป็นคนเห็นวิญญาณกันได้หมดค่ะไม่ได้เห็นบ่อยไม่ได้เห็นจะๆแต่จะรับรู้ได้และมองเห็นเป็นบางโอกาส
เราเห็นวิญญาณครั้งแรกตอนอนุบาลศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเลยค่ะ จำได้แม่นเลยว่านอนอยู่กับพ่อและสะดุ้งตื่นมาดึกๆเห็นเป็นชายผมเผ้ารุงรังหน้าตาน่ากลัวตัวดำทั้งร่างนั่งยองๆยิ้มสยองจ้องเราอยู่ปลายเตียงค่ะ เราพยายามลุกพ่อคุณพ่อตื่นนะคะแต่ท่านบอกให้เรานอนต่อและหนีเราหลับไปเลยพอปลุกอีกพ่อก็ไม่ตื่นแล้วแต่เรายังเห็นเขานั่งมองอยู่เลยค่ะ พอกลัวก็ทำได้แค่นอนคลุมโปงและหลับไป ตอนเด็กๆในช่วงนั้นก็จะมีฝันเห็นบ้างไรบ้างทุกๆครั้งก็จะน่ากลัวค่ะเพราะเราก็มีความกลัวต่อสิ่งเหนือธรรมชาติน้องสาวเป็นคนปากไวเด็กๆก็ซนมากเล่นด้วยกันขากลับบ้านจากที่ไปเที่ยวมาก็ดันทักว่าเห็นคุณยายแก่ๆยืนอยู่ริมถนนตอนดึกๆทั้งที่พ่อกับแม่มองไม่เห็น คุณแม่และผู้หลักผู้ใหญ่ก็มักจะสอนเสมอค่ะว่าถ้าเห็นหรือได้ยินอะไรตอนกลางคืนห้ามทักก็ปฏิบัติตามนั้นมาตลอดค่ะ แต่ก็มีเจอบ้างอย่างเสียงตีฉิ่งตอนกลางคืน ของตกทั้งที่ไม่น่าจะตกได้สองวันติดตอนกลางคืน เสียงคนเหยียบของในบ้านทั้งๆที่ทุกคนหลับหมดแล้วและเสียงเดินในบ้านไม้ที่บ้านย่าค่ะ พอย้ายบ้านมาไม่แน่ใจว่าช่วงไหนแต่ยังคงเรียนประถมอยู่ก็เจอเข้าฝันมาบีบคอเราเขาเป็นชายที่ร่างกายดำเมี่ยมมีรอยเหมือนไฟที่กำลังประทุเป็นเส้นๆรอบร่างกายสีหน้าเขาโกรธจัดเลยค่ะพยายามตื่นให้ได้พอคิดว่าจะไม่ไหวแล้วก็นึกถึงคุณแม่และคนที่จะปกป้องเราได้ค่ะถึงได้ตื่นมา และก็ยังมีมาเรื่อยๆนะคะเห็นเป็นตัวเป็นตนบ้างเข้าฝันบ้างบ้านใหม่ไม่มีสารแต่เคยมีเจ้าที่มาบอกค่ะว่าให้ไหว้เขามาอยู่ตั้งนานไม่เห็นไหว้ พอผ่านมาจนอายุเข้าปีที่15เราก็เจอบ่อยเลยค่ะทั้งกลิ่น เสียง เห็นเป็นตัวๆหรือว่าเข้าฝัน มีช่วงที่น้องเราเข้าโรงพยาบาลจนต้องป๊ำหัวใจให้กลับมา5ครั้งน้องหลับไปสามวันค่ะเราฝันว่าเราไปจับมือน้องออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้และสองวันต่อมาน้องก็ฟื้นมาบอกว่าเราเป็นคนพาเขาออกมาเขาเห็น หลังจากวันนั้นก็มีคืนนึงที่เราฝันว่าเรากับน้องกำลังพากันวิ่งหนีผู้หญิงน่ากลัวคนหนึ่งเขาพยายามจะมาเอาน้องเราไปค่ะแต่เราไม่ยอมพาน้องหนีจนล้มกันทั้งคู่ร่างของน้องกำลังจะจมน้ำและนางหมดสติผู้หญิงคนนั้นยิ้มหัวเราะราวกับสะใจเลยค่ะแต่เราไม่ยอมวินาทีสุดท้ายเราไปคว้ามือน้องมาอีกครั้งค่ะทำให้นางยังไม่จมน้ำไปหมดและดึงนางขึ้นมาจากนั้นภาพก็ตัดและตื่นขึ้นมาเลยค่ะ เราเริ่มมีดูดวงตามความอยากรู้หมอดูทักว่าเซนส์แรงแต่ดวงให้เจอมีน้อยและหลังจากดูดวงก็เจอเยอะขึ้นเลยค่ะบางทีก็กลิ่นเหล้าตอนกลางคืนโดยที่วันนั้นเรามีการถวายเหล้าให้ทำงานผ่านไปได้ค่ะ(เราทำงานเครื่องเสียงกับพี่เป็นลูกมือเขา) ทุกวันนี้ก็มีเห็นบ้างผ่านทางหางตาต่ก็จะปลอบใจว่าคิดไปเองค่ะ(จริงๆก็กลัว) พอใกล้วันเกิดปีล่าสุดเราอายุสิบหกปีค่ะ เราฝันเห็นวิญญาณเจ้าที่กับผู้หญิงคนนั้นติดต่อกันสามคืนเลยค่ะพอถึงวันเกิดก็เลยทำบุญให้ตัวเองจุกๆ ก็ประมาณนี้นะคะที่เจอแบบพอเอามาเล่าได้ทุกวันนี้บางครั้งก็ยังมีแอบได้เจอได้เห็นในบางครั้งแต่ก็ชอบเมินค่ะไม่ค่อยตกใจกลัวเหมือนเมื่อก่อน
ปล.เราชอบนั่งสมาธิสวดมนต์ตามโอกาสนะคะแต่กิจกรรมที่โรงเรียนทำให้ได้นั่งสมาธิแทบทุกวันจนติดว่าชอบไปเลยไม่รู้ว่าเกี่ยวไหมนะคะ
ปล.2เคยเจอกับคนมีคาถาที่ไม่แน่ใจว่าสายดำหรือขาวเขาเป็นเจ้าของหอของเราเองค่ะ เรามีประสบการณ์ลางอย่างได้รักษากับเขาแบบที่ไม่ต้องไปหายามาทาแค่เขาเป่าคาถาให้เราความเจ็บก็หายไปเลยค่ะ(แต่ไม่รู้เพ้อเจ้อไปเองรึเปล่าหรือตัวเองมีภูมิคุ้มกันนะคะ)
ก็จบไปแล้วหวังว่าทุกคนจะพออ่านเข้าใจนะคะแต่ผีวิญญาณไม่น่ากลัวเท่าความคิดคำพูดการกระทำของคนเป็นหรอกค่ะเจ็บกว่าเยอะ
ประสบการณ์เจอผีจนปัจจุบันกลัวน้อยลง
เกริ่น2 : บ้านเราเป็นคนเห็นวิญญาณกันได้หมดค่ะไม่ได้เห็นบ่อยไม่ได้เห็นจะๆแต่จะรับรู้ได้และมองเห็นเป็นบางโอกาส
เราเห็นวิญญาณครั้งแรกตอนอนุบาลศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเลยค่ะ จำได้แม่นเลยว่านอนอยู่กับพ่อและสะดุ้งตื่นมาดึกๆเห็นเป็นชายผมเผ้ารุงรังหน้าตาน่ากลัวตัวดำทั้งร่างนั่งยองๆยิ้มสยองจ้องเราอยู่ปลายเตียงค่ะ เราพยายามลุกพ่อคุณพ่อตื่นนะคะแต่ท่านบอกให้เรานอนต่อและหนีเราหลับไปเลยพอปลุกอีกพ่อก็ไม่ตื่นแล้วแต่เรายังเห็นเขานั่งมองอยู่เลยค่ะ พอกลัวก็ทำได้แค่นอนคลุมโปงและหลับไป ตอนเด็กๆในช่วงนั้นก็จะมีฝันเห็นบ้างไรบ้างทุกๆครั้งก็จะน่ากลัวค่ะเพราะเราก็มีความกลัวต่อสิ่งเหนือธรรมชาติน้องสาวเป็นคนปากไวเด็กๆก็ซนมากเล่นด้วยกันขากลับบ้านจากที่ไปเที่ยวมาก็ดันทักว่าเห็นคุณยายแก่ๆยืนอยู่ริมถนนตอนดึกๆทั้งที่พ่อกับแม่มองไม่เห็น คุณแม่และผู้หลักผู้ใหญ่ก็มักจะสอนเสมอค่ะว่าถ้าเห็นหรือได้ยินอะไรตอนกลางคืนห้ามทักก็ปฏิบัติตามนั้นมาตลอดค่ะ แต่ก็มีเจอบ้างอย่างเสียงตีฉิ่งตอนกลางคืน ของตกทั้งที่ไม่น่าจะตกได้สองวันติดตอนกลางคืน เสียงคนเหยียบของในบ้านทั้งๆที่ทุกคนหลับหมดแล้วและเสียงเดินในบ้านไม้ที่บ้านย่าค่ะ พอย้ายบ้านมาไม่แน่ใจว่าช่วงไหนแต่ยังคงเรียนประถมอยู่ก็เจอเข้าฝันมาบีบคอเราเขาเป็นชายที่ร่างกายดำเมี่ยมมีรอยเหมือนไฟที่กำลังประทุเป็นเส้นๆรอบร่างกายสีหน้าเขาโกรธจัดเลยค่ะพยายามตื่นให้ได้พอคิดว่าจะไม่ไหวแล้วก็นึกถึงคุณแม่และคนที่จะปกป้องเราได้ค่ะถึงได้ตื่นมา และก็ยังมีมาเรื่อยๆนะคะเห็นเป็นตัวเป็นตนบ้างเข้าฝันบ้างบ้านใหม่ไม่มีสารแต่เคยมีเจ้าที่มาบอกค่ะว่าให้ไหว้เขามาอยู่ตั้งนานไม่เห็นไหว้ พอผ่านมาจนอายุเข้าปีที่15เราก็เจอบ่อยเลยค่ะทั้งกลิ่น เสียง เห็นเป็นตัวๆหรือว่าเข้าฝัน มีช่วงที่น้องเราเข้าโรงพยาบาลจนต้องป๊ำหัวใจให้กลับมา5ครั้งน้องหลับไปสามวันค่ะเราฝันว่าเราไปจับมือน้องออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้และสองวันต่อมาน้องก็ฟื้นมาบอกว่าเราเป็นคนพาเขาออกมาเขาเห็น หลังจากวันนั้นก็มีคืนนึงที่เราฝันว่าเรากับน้องกำลังพากันวิ่งหนีผู้หญิงน่ากลัวคนหนึ่งเขาพยายามจะมาเอาน้องเราไปค่ะแต่เราไม่ยอมพาน้องหนีจนล้มกันทั้งคู่ร่างของน้องกำลังจะจมน้ำและนางหมดสติผู้หญิงคนนั้นยิ้มหัวเราะราวกับสะใจเลยค่ะแต่เราไม่ยอมวินาทีสุดท้ายเราไปคว้ามือน้องมาอีกครั้งค่ะทำให้นางยังไม่จมน้ำไปหมดและดึงนางขึ้นมาจากนั้นภาพก็ตัดและตื่นขึ้นมาเลยค่ะ เราเริ่มมีดูดวงตามความอยากรู้หมอดูทักว่าเซนส์แรงแต่ดวงให้เจอมีน้อยและหลังจากดูดวงก็เจอเยอะขึ้นเลยค่ะบางทีก็กลิ่นเหล้าตอนกลางคืนโดยที่วันนั้นเรามีการถวายเหล้าให้ทำงานผ่านไปได้ค่ะ(เราทำงานเครื่องเสียงกับพี่เป็นลูกมือเขา) ทุกวันนี้ก็มีเห็นบ้างผ่านทางหางตาต่ก็จะปลอบใจว่าคิดไปเองค่ะ(จริงๆก็กลัว) พอใกล้วันเกิดปีล่าสุดเราอายุสิบหกปีค่ะ เราฝันเห็นวิญญาณเจ้าที่กับผู้หญิงคนนั้นติดต่อกันสามคืนเลยค่ะพอถึงวันเกิดก็เลยทำบุญให้ตัวเองจุกๆ ก็ประมาณนี้นะคะที่เจอแบบพอเอามาเล่าได้ทุกวันนี้บางครั้งก็ยังมีแอบได้เจอได้เห็นในบางครั้งแต่ก็ชอบเมินค่ะไม่ค่อยตกใจกลัวเหมือนเมื่อก่อน
ปล.เราชอบนั่งสมาธิสวดมนต์ตามโอกาสนะคะแต่กิจกรรมที่โรงเรียนทำให้ได้นั่งสมาธิแทบทุกวันจนติดว่าชอบไปเลยไม่รู้ว่าเกี่ยวไหมนะคะ
ปล.2เคยเจอกับคนมีคาถาที่ไม่แน่ใจว่าสายดำหรือขาวเขาเป็นเจ้าของหอของเราเองค่ะ เรามีประสบการณ์ลางอย่างได้รักษากับเขาแบบที่ไม่ต้องไปหายามาทาแค่เขาเป่าคาถาให้เราความเจ็บก็หายไปเลยค่ะ(แต่ไม่รู้เพ้อเจ้อไปเองรึเปล่าหรือตัวเองมีภูมิคุ้มกันนะคะ)
ก็จบไปแล้วหวังว่าทุกคนจะพออ่านเข้าใจนะคะแต่ผีวิญญาณไม่น่ากลัวเท่าความคิดคำพูดการกระทำของคนเป็นหรอกค่ะเจ็บกว่าเยอะ