ตอนนี้เหลือผมกับพ่อ 2 คนครับ แต่..

เราเป็นครอบครัวเล็กๆ 3 คน พ่อ แม่ ลูก อยู่ในหมู่บ้านเก่าๆชานเมืองกรุงเทพ((พอมีญาติที่รู้จักอยู่ใกล้ๆ))


แต่หลังจากแม่เสียไปเพราะโรคมะเร็งเมื่อเดือนกว่าๆ ค่อนข้างกะทันหัน เพราะตรวจพบทีก็เป็นระยะสุดท้ายเลย ทางหมอพยายามเต็มที่แล้ว เสียเพราะอาการแทรกซ้อนเรื่องลิ่มเลือด แล้วเค้าปฎิเสธใส่ท่อและปั้มหัวใจ เรายอมรับการตัดสินใจของเค้า เพราะเค้ากลัวเป็นภาระญาติ เกรงใจเรา ไม่กี่วันก่อนเค้าจะเสีย ยังช่วยตัวเองได้ทุกอย่าง เราแทบไม่ได้ทำอะไรเลย มีไปซื้อของให้กับทายาให้นิดหน่อย เลยอาจจะรู้สึกว่าเรายังดูแลเค้าไม่เต็มที่เลย


กลับมาเรื่องพ่อ ตอนนี้เค้าอายุ 63 ปีแต่เป็นห่วงเรื่องร่างกายของเค้าไม่ค่อยแข็งแรง เป็นเบาหวาน หูตึงคุยกับเค้าใกล้ๆยังไม่ได้ยิน พอเสียงดังขึ้นก็เหมือนตะคอกใส่เค้าก็โมโหใส่ มีคนซื้อเครื่องช่วยฟังให้ก็ไม่ค่อยอยากใส่ ความจำไม่ค่อยดีอาจจะเพราะเค้าไม่ได้ทำงานตั้งแต่ 55 เพราะบริษัทจ้างให้เกษียร แล้วพักหลังเค้าก็ชอบล้มบ่อยๆ ขนาดไปกับเราลับสายตาแปปเดียว ก็ล้มหน้าฟาดฟันหักไป 2 ซี่


ญาติก็บอกให้ดูๆเค้าหน่อย เหลือแค่ 2 คนแล้ว  ประเด็นคือ บางอย่างเราระวังให้เค้าไม่ได้  เช่นตอนเค้ากินยาบางทีก็ชอบสำลักน้ำเราไม่รู้จะทำอะไรจริงๆ หรือบางนึงเค้าแต่งตัวใส่กางเกงอยู่ จังหวะยกขาอยู่ๆก็เชล้มไปเลย ล่าสุดเราตื่นมาได้ยินเค้าเรียกเราพอลงไปเห็นเค้าหงายหลังล้มไปแล้ว สาเหตุมาจากนั่งเก้าอี้แล้วหงายหลังอีท่าไหนไม่รู้


ถ้าเป็นช่วงก่อนหน้าเราไม่ได้ทำงาน ออกมาเรียนโทก็คงไม่ได้ห่วงอะไรเพราะส่วนใหญ่อยู่บ้าน แต่ตอนนี้เรียนโทจะจบอีกไม่กี่เดือนแล้ว เรากลับไปทำงาน กลายเป็นว่าเค้าอยู่บ้านคนเดียวส่วนใหญ่ เลยเป็นห่วง

เราควรทำยังไงดี กลายเป็นว่าเราไม่กล้าออกไปไหนเลย กลัวไปนานแล้วเค้าอยู่บ้านคนเดียว มันไว้ใจไม่ได้เลย((ไม่รู้มันจะเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่าแต่บางทีเราก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อนๆทริปค้างคืนอะไรแบบนี้บ้าง)) เราเจอคลิปที่มีคนแก่ล้ม แล้วมีเพื่อนบ้านปีนรั้วไปช่วย ในคอมเม้นมีแต่คนด่าลูกหลานอยู่ไหนไม่มาดูแล เรากลัวโดนด่าแบบนั้นมากๆ