EP.1 เสียงกระซิบจากอีกโลก
บ้านของเราไม่เหมือนบ้านใคร
ตั้งแต่จำความได้ ภาพของ “บางสิ่ง” ที่คนอื่นมองไม่เห็น คือภาพที่เราเห็นเป็นเรื่องธรรมดา เหมือนเห็นต้นไม้ เห็นโต๊ะ เห็นคนในครอบครัว ทุกคนในตระกูลต่างรับรู้ได้เหมือนกัน พวกเขาไม่เคยตกใจ ไม่เคยตั้งคำถาม มันคือของคู่บ้าน เหมือนลมหายใจ
มีเพียงน้องชายเราเท่านั้น…ที่มองไม่เห็นอะไรเลย
ตอนเด็กๆ เราเคยคิดว่าน้องแปลก
เพราะในโลกของเรา “การมองเห็นสิ่งลี้ลับ” คือความปกติ
ครั้งแรกที่เราเห็น “เขา” เราตกใจแอบกลัว
เงาบางอย่างยืนอยู่ปลายเตียง ดวงตาไม่ได้ดุร้าย แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์
เราเอาผ้าห่มคลุมหัว สั่นจนฟันกระทบกัน
แต่หลังจากวันนั้น เขาไม่เคยทำร้ายเราเลย
ตรงกันข้าม…กลับคอยกระซิบเตือน
เวลาคิดจะไปทางผิด จะคบใครไม่ดี หรือกำลังจะตัดสินใจพลาด เสียงหนึ่งจะดังขึ้นในหัวเบาๆ
“อย่าไป”
“อย่าทำ”
“ระวัง”
และทุกครั้งที่เราเชื่อ เรารอดเสมอ
จากความกลัว…กลายเป็นความคุ้นเคย
จากความคุ้นเคย…กลายเป็นความรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด
บ้านเราเป็นตระกูลแพทย์แผนไทย
คนไข้ที่โรงพยาบาลรักษาไม่หาย มักถูกส่งต่อมาที่บ้านเรา
บ้านไม้หลังเก่า กลิ่นสมุนไพรอบอวล เสียงสวดมนต์ผสมควันธูปจางๆ
ทุกปีจะมีพิธีไหว้ครู
ลูกศิษย์แต่ละสายจะมารวมตัวกันแน่นลานบ้าน
เราเป็นเด็ก จึงทำได้แค่นั่งมองเงียบๆ
แล้วภาพที่เห็น…ไม่เหมือนในหนังผี
มันจริงกว่านั้น
บางคนที่ถูก “แฝงร่าง” จะมีท่าทางเปลี่ยนไปทันที
น้ำเสียงไม่ใช่ของตัวเอง
สายตาไม่เหมือนเดิม
ท่าทางเหมือนมีใครอีกคนกำลังใช้ร่างนั้นอยู่
คนหนึ่งพอถูกแฝงร่างเลี้อยเหมือนอะไรไม่รู้ ด้วยความเป็นเด็ก…เราซุกซน
เรายกกะละมังใส่น้ำมาตั้งตรงหน้าเขา
อยากรู้ว่า “เขา” จะทำยังไง เค้าก็เลี้อยเล่นน้ำ
เรากับญาติๆก็ หัวเราะชอบใจตามประสาเด็กๆ
ทุกคนรอบข้างนิ่ง
เหมือนนี่คือเรื่องปกติ
แต่สำหรับเรา…น่าตื่นเต้น
อีกคนหนึ่งที่ถูกแฝงร่างเป็นสายจีน
ท่าทางแข็งกร้าว ดวงตาแข็งเหมือนแก้ว
เรามองอยู่ไกลๆ ไม่กล้าเข้าใกล้
พลังบางอย่างแรงเกินเด็กตัวเล็กๆ อย่างเราจะรับไหว เค้าเอาเข็มทิ่มตามร่างกาย แบบไม่มีความรู้สึก
แต่ไม่มีใครตื่นตระหนก
ไม่มีใครวิ่งหนี
เพราะสำหรับตระกูลเรา…นี่คือพิธีการเข้าทรงของครูอาจารย์แต่ละสายหรือเปล่า เราไม่รู้
วันหนึ่ง ความสงสัยของเด็กหญิงตัวเล็กๆ อยากรู้อยากเห็น
เราถามป้าคนหนึ่งที่เคยถูกแฝงร่าง
“ตอนนั้นป้ารู้สึกยังไงเหรอ ทำไมถึงเป็นแบบนั้น เคยเห็นอะไรไหม”
ป้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่เคยเห็นอะไรเลยลูก…
รู้แค่ว่ามันควบคุมไม่ได้”
คำตอบนั้นทำให้โลกเราเงียบลงชั่วขณะ
เพราะสิ่งที่เราเห็นชัดเจน
สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา
กลับเป็นสิ่งที่คนอื่น…ไม่เห็นเลย
ตอนนั้นเองที่เราเริ่มเข้าใจ
โลกของเราไม่เหมือนโลกของคนอื่น
แต่ในตระกูลนี้…มันคือความปกติ
และบางที
สิ่งที่คนภายนอกเรียกว่า “ลี้ลับ”
อาจเป็นเพียงอีกมิติหนึ่งของความจริง
เสียงกระซิบยังคงดังแผ่วเบาข้างหูเรา
เหมือนกำลังบอกว่า
เรื่องราวทั้งหมด…
เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
EP.1 เสียงกระซิบจากอีกโลก (ประสบการณ์จริง)
บ้านของเราไม่เหมือนบ้านใคร
ตั้งแต่จำความได้ ภาพของ “บางสิ่ง” ที่คนอื่นมองไม่เห็น คือภาพที่เราเห็นเป็นเรื่องธรรมดา เหมือนเห็นต้นไม้ เห็นโต๊ะ เห็นคนในครอบครัว ทุกคนในตระกูลต่างรับรู้ได้เหมือนกัน พวกเขาไม่เคยตกใจ ไม่เคยตั้งคำถาม มันคือของคู่บ้าน เหมือนลมหายใจ
มีเพียงน้องชายเราเท่านั้น…ที่มองไม่เห็นอะไรเลย
ตอนเด็กๆ เราเคยคิดว่าน้องแปลก
เพราะในโลกของเรา “การมองเห็นสิ่งลี้ลับ” คือความปกติ
ครั้งแรกที่เราเห็น “เขา” เราตกใจแอบกลัว
เงาบางอย่างยืนอยู่ปลายเตียง ดวงตาไม่ได้ดุร้าย แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์
เราเอาผ้าห่มคลุมหัว สั่นจนฟันกระทบกัน
แต่หลังจากวันนั้น เขาไม่เคยทำร้ายเราเลย
ตรงกันข้าม…กลับคอยกระซิบเตือน
เวลาคิดจะไปทางผิด จะคบใครไม่ดี หรือกำลังจะตัดสินใจพลาด เสียงหนึ่งจะดังขึ้นในหัวเบาๆ
“อย่าไป”
“อย่าทำ”
“ระวัง”
และทุกครั้งที่เราเชื่อ เรารอดเสมอ
จากความกลัว…กลายเป็นความคุ้นเคย
จากความคุ้นเคย…กลายเป็นความรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด
บ้านเราเป็นตระกูลแพทย์แผนไทย
คนไข้ที่โรงพยาบาลรักษาไม่หาย มักถูกส่งต่อมาที่บ้านเรา
บ้านไม้หลังเก่า กลิ่นสมุนไพรอบอวล เสียงสวดมนต์ผสมควันธูปจางๆ
ทุกปีจะมีพิธีไหว้ครู
ลูกศิษย์แต่ละสายจะมารวมตัวกันแน่นลานบ้าน
เราเป็นเด็ก จึงทำได้แค่นั่งมองเงียบๆ
แล้วภาพที่เห็น…ไม่เหมือนในหนังผี
มันจริงกว่านั้น
บางคนที่ถูก “แฝงร่าง” จะมีท่าทางเปลี่ยนไปทันที
น้ำเสียงไม่ใช่ของตัวเอง
สายตาไม่เหมือนเดิม
ท่าทางเหมือนมีใครอีกคนกำลังใช้ร่างนั้นอยู่
คนหนึ่งพอถูกแฝงร่างเลี้อยเหมือนอะไรไม่รู้ ด้วยความเป็นเด็ก…เราซุกซน
เรายกกะละมังใส่น้ำมาตั้งตรงหน้าเขา
อยากรู้ว่า “เขา” จะทำยังไง เค้าก็เลี้อยเล่นน้ำ
เรากับญาติๆก็ หัวเราะชอบใจตามประสาเด็กๆ
ทุกคนรอบข้างนิ่ง
เหมือนนี่คือเรื่องปกติ
แต่สำหรับเรา…น่าตื่นเต้น
อีกคนหนึ่งที่ถูกแฝงร่างเป็นสายจีน
ท่าทางแข็งกร้าว ดวงตาแข็งเหมือนแก้ว
เรามองอยู่ไกลๆ ไม่กล้าเข้าใกล้
พลังบางอย่างแรงเกินเด็กตัวเล็กๆ อย่างเราจะรับไหว เค้าเอาเข็มทิ่มตามร่างกาย แบบไม่มีความรู้สึก
แต่ไม่มีใครตื่นตระหนก
ไม่มีใครวิ่งหนี
เพราะสำหรับตระกูลเรา…นี่คือพิธีการเข้าทรงของครูอาจารย์แต่ละสายหรือเปล่า เราไม่รู้
วันหนึ่ง ความสงสัยของเด็กหญิงตัวเล็กๆ อยากรู้อยากเห็น
เราถามป้าคนหนึ่งที่เคยถูกแฝงร่าง
“ตอนนั้นป้ารู้สึกยังไงเหรอ ทำไมถึงเป็นแบบนั้น เคยเห็นอะไรไหม”
ป้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่เคยเห็นอะไรเลยลูก…
รู้แค่ว่ามันควบคุมไม่ได้”
คำตอบนั้นทำให้โลกเราเงียบลงชั่วขณะ
เพราะสิ่งที่เราเห็นชัดเจน
สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา
กลับเป็นสิ่งที่คนอื่น…ไม่เห็นเลย
ตอนนั้นเองที่เราเริ่มเข้าใจ
โลกของเราไม่เหมือนโลกของคนอื่น
แต่ในตระกูลนี้…มันคือความปกติ
และบางที
สิ่งที่คนภายนอกเรียกว่า “ลี้ลับ”
อาจเป็นเพียงอีกมิติหนึ่งของความจริง
เสียงกระซิบยังคงดังแผ่วเบาข้างหูเรา
เหมือนกำลังบอกว่า
เรื่องราวทั้งหมด…
เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น