น้ำใจลดลง แต่ความปลอดภัยมากขึ้น

คนสมัยนี้ คนฉลาดจะป้องกันตัวเองจากคนภายนอกได้ดี เช่น ถ้ามีคนมาถามทาง ถามเวลา ถามนู่นั่นนี่ สมัยก่อนผมจะตอบสนองเขาทันที ช่วยพูด ช่วยสนทนา ช่วยหาคำตอบให้คนต่างชาติ หรือแม้แต่คนไทยที่ไม่คุ้นเคยพื้นที่หรือไม่รู้ทาง ก็ตาม

ประเด็นมันเกิดมาตรงที่ ช่วงหลังผมสังเกตได้ว่า คนมีการตอบสนองการช่วยเหลือลดลงมาก ชัดเจนในต่างประเทศ ถามทางก็ไม่พูดไม่บอก ผมเคยสงสัย แต่หลังๆก็เข้าใจแล้วว่า มันคือการกระทำที่น่าจะถูกต้องที่สุด เพราะว่า อาจเป็นมิจฉาชีพเข้ามา หรืออาจจะเกิดความไม่ปลอดภัยต่อตัวเองได้ หรือมีปัญหาด้านกฎหมายในภายหลัง พฤติกรรมแบบนั้นน่าจะปลอดภัยกับตัวเองมากที่สุด ไม่มุง ไม่สนใจใคร ไม่ถามใคร ไม่ตอบใคร ไม่รับรู้ ไม่หือไม่อือ เดินนอกบ้านนี่ มีแค่เป้าหมายตัวเอง อะไรนอกเป้าหมาย คือไม่ต้องไปใส่ใจ ถ้าประเมินตามหลักการจัดการความเสี่ยง ก็คือ การไม่แบกรับความเสี่ยงใดๆ ​ที่มาจากคนอื่น

เมื่อคิดได้แบบนี้ ในช่วงหลัง​ คล้ายคนต่างชาติมากขึ้น ​ก็ยอมรับว่าใจดำขึ้น ​แล้งน้ำใจขึ้น แต่มันคือมาตรการเพื่อความปลอดภัยส่วนตัวของเรา ​และมันก็เป็นไปตามกระแสโลกด้วย ​บางทีรู้ทุกอย่างแต่ไม่แสดงออกว่ารู้ ไม่แนะนำ ไม่พูดจา ไม่เสียเวลากับคนอื่น ​บางทีผมยังคิดไปเลยว่า มันอาจไม่ใช่เรื่องเรา ไม่ใช่หน้าที่ของเรา แบบนี้ มันอยู่ยากมากขึ้น ใครเป็นแบบผมบ้าง