ปกติอาการโฮมซิกจะหายไปตอนไหน?

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เพิ่งย้ายจากไทยมาเรียนปริญญาตรีสายวิชาชีพต่อต่างประเทศได้ไม่กี่สัปดาห์ แต่อาการโฮมซิกก็ยังไม่หายไปสักที วันแรกที่มาถึงเราร้องไห้หนักมาก ๆ ทำความสะอาดห้องพักไปร้องไห้ไป ถึงหลังจากนั้นจะดีขึ้นแต่ทุกครั้งที่เราออกไปใช้ชีวิตหรือซื้อของตามซุปเปอร์มาร์เก็ตเราก็อยากจะร้องไห้เพราะนึกถึงตอนที่ออกไปซื้อของหรือใช้เวลาร่วมกับแม่ขึ้นมา เรียกว่าเราเป็นคนติดแม่ก็ได้ค่ะ เพราะเรามีความสัมพันธ์ที่ดีมาก ๆ กับคุณแม่ ตอนอยู่ไทยแม่จะไปไหนเราก็จะ(ถูกหิ้ว)ไปด้วยตลอดเวลา ตอนนี้เราไม่มีปัญหากับการใช้ชีวิต ทำความสะอาด ทำอาหาร เราจัดการได้เองทั้งหมด ตอนออกไปใช้ชีวิตหรือเรียนมหาลัยก็ปกติดีทุกอย่าง และเริ่มชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้ แต่แค่เวลาที่ตื่นขึ้นมาหรือนั่งอยู่เฉย ๆ ก็จะรู้ตัวว่าเราไม่ได้อยู่บ้านหลังเดิม ไม่ได้นั่งกินข้าวกับพ่อแม่ หรือไม่ได้ใช้ชีวิตกับครอบครัวมันทำให้เราเศร้าและอยากร้องไห้ ตอนที่เราคอลกับแม่ถึงน้ำตามันจะไหลตลอดเวลาที่ได้ยินเสียงก็ต้องฮึบคุยปกติ ยิ้มให้เขาเห็นว่าเรามีความสุขดีเพราะไม่อยากให้เป็นห่วง อีกทั้งยังมีความเสียดายเวลาที่เราไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับครอบครัวหรือ ถ้าหากตอนที่เรากลับไปแล้วเวลาที่เราจะได้ใช้ชีวิตกับครอบครัวมันเหลือน้อยมาก ๆ หรือไม่ได้ใช้เลยเราคงเสียใจไปจนตายจนต้องเปิดดูราคาตั๋วเครื่องบินทุกครั้ง แม้จะมาได้แค่สัปดาห์กว่า TT ตอนแรกเรามีแผนว่าหลังเรียนจบแล้วจะทำงานที่นี่หรือประเทศอื่นต่อเลย พอหลังจากความรู้สึกพวกนี้มันมีมาเรื่อย ๆ ก็มีความคิดเปลี่ยนแผนเป็นหางานแบบ remote หรือ WFA แล้วทำงานจากไทยเอา แต่ก็ต้องแลกกับการที่เราจะไม่ได้ขอ PR ซึ่งก็มีความรู้สึกเสียดายขึ้นมาอีก เพราะในเมื่อมาถึงที่นี่แล้วก็อยากทำให้ถึงที่สุดและการใช้ชีวิตต่างประเทศมันก็เคยเป็นความฝันของเราเช่นกัน

เลยอยากจะรู้ประสบการณ์โฮมซิกของแต่ละคนว่ามันจะใช้เวลานานไหมกว่าจะหายไปค่ะ

ปล. เราไม่ได้อยากทิ้งทุกอย่างแล้วกลับไทยนะคะ
ปล2. หากเขียนเล่างง ๆ ต้องขอโทษด้วยค่ะ