เจอแนวคิดที่น่าสนใจ เขามองว่า การให้ทหารแก้ปัญหาชายแดน คือ รัฐบาลลอยตัวเหนือปัญหา
ต่างจากเกาหลีใต้ ที่ดำเนินการเชิงรุก เฉียบขาด ปิดจ๊อบรวดเร็ว เช็ดน้ำตาให้ประชาชน
บางทีการที่ ผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งสองประเทศตกลงกัน น่าจะดีกว่า อาศัยเฉพาะการพบปะ ระหว่าง รมต กลาโหม
ซึ่งคงไม่จบง่ายๆ เพราะฝ่ายกัมพูชา ผู้กำหนดทิศทางตัวจริง คือ นายกฮุน มาเนต และฮุนเซน
ยิ่งยื้อให้ความขัดแย้งยาว ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของประเทศเสียหาย กระทบต่อเศรษฐกิจ
ผู้นำของทั้งสองประเทศควรตกลงกัน ในเรื่องเขตแดน
ผ่านความช่วยเหลือของเจ้าหน้าที่ที่เข้าใจความซับซ้อนของปัญหา
ซึ่งอาจลดโอกาสเกิดสงครามและความเสี่ยงต่อการสูญเสียชีวิต
หากจะต้องใช้กำลังทหารแก้ปัญหาจริงๆ
ก็ควรหลังจากใช้ความพยายามทางการทูตแบบทวิภาคี เต็มที่ แล้ว
เช่น ตราบเท่าที่การปักปันดินแดนไม่เสร็จ
ควรขีดเส้นพื้นที่ทับซ้อน ที่ตกลงกันชัดเจน จะได้ยุติการเคลม ว่าส่วนไหนเป็นของใครกันแน่
ตรงไหน ทับซ้อน ก็ประกาศ ว่าเป็นพื้นที่ทับซ้อน ทั้งสองฝ่ายไม่มีสิทธิเคลม
โดยเฉพาะจุดที่เกิดการปะทะบ่อยครั้ง เราควรมีแผนที่ชั่วคราวให้ทั้งไทยและกัมพูชาเข้าใจ
ว่าเขตไหน คือ พื้นที่ทับซ้อน ที่การปักปันดินแดนยังไม่เสร็จ
ฝ่ายใดเปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่ทับซ้อน เขาต้องเจออะไร ตามข้อตกลง ?
เช่น การลงโทษเจ้าหน้าที่ที่ขาดวินัยให้เห็น
การปักปันดินแดน ควรจะเสร็จโดยมีกำหนดเวลาที่ชัดเจน และระดมกำลังคนดำเนินการ
รัฐบาลรักษาการ รับเงินเดือนเต็มทุกเดือน
แม้รัฐบาลรักษาการจะไม่มีอำนาจเต็ม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า จะปล่อยงานให้คลุมเครือ
มีสิ่งที่ทำได้ ทำไม่ได้ และอธิบายแนวทางยุติปัญหาได้ ตามขอบเขตอำนาจ
ตอนรักษาการจะทำอะไรบ้าง และตอนเป็นตัวจริง จะดำเนินการอย่างไร
ภารกิจของผู้นำประเทศ หายไปจากพื้นที่สื่อ แต่ปัญหาของประชาชนมีทุกวัน
ในเมื่อไทยบอกว่า กัมพูชาไม่ควรไปประกาศเรื่องนี้บนเวทีโลก เพราะเป็นเรื่องทวิภาคี
เราก็ควรให้กำหนดเวลาชัดเจน ว่าเราจะเปิดเจรจาตกลงกับเขาเมื่อใด
และถ้าชวนแล้ว เขาไม่มา ยืนยันด้วยภาพหลักฐาน ข้อมูลสถิติ เพื่อชี้ว่าใคร ทำผิดข้อตกลง
และผิด กม ระหว่างประเทศ และฝ่ายไทยควรจะสรุปข้อมูลที่ถูกต้องให้เข้าใจง่าย
ผ่าน infographic ที่ประชากรทุกประเทศเข้าถึงได้
หากใครมีแนวทางอื่น ลองเขียนในคอมเม้นท์
ถ้าคุณเป็นนายกฯ คุณจะแก้ไขปัญหาความขัดแย้งไทย-กัมพูชา อย่างไร ?
ต่างจากเกาหลีใต้ ที่ดำเนินการเชิงรุก เฉียบขาด ปิดจ๊อบรวดเร็ว เช็ดน้ำตาให้ประชาชน
บางทีการที่ ผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งสองประเทศตกลงกัน น่าจะดีกว่า อาศัยเฉพาะการพบปะ ระหว่าง รมต กลาโหม
ซึ่งคงไม่จบง่ายๆ เพราะฝ่ายกัมพูชา ผู้กำหนดทิศทางตัวจริง คือ นายกฮุน มาเนต และฮุนเซน
ยิ่งยื้อให้ความขัดแย้งยาว ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของประเทศเสียหาย กระทบต่อเศรษฐกิจ
ผู้นำของทั้งสองประเทศควรตกลงกัน ในเรื่องเขตแดน
ผ่านความช่วยเหลือของเจ้าหน้าที่ที่เข้าใจความซับซ้อนของปัญหา
ซึ่งอาจลดโอกาสเกิดสงครามและความเสี่ยงต่อการสูญเสียชีวิต
หากจะต้องใช้กำลังทหารแก้ปัญหาจริงๆ
ก็ควรหลังจากใช้ความพยายามทางการทูตแบบทวิภาคี เต็มที่ แล้ว
เช่น ตราบเท่าที่การปักปันดินแดนไม่เสร็จ
ควรขีดเส้นพื้นที่ทับซ้อน ที่ตกลงกันชัดเจน จะได้ยุติการเคลม ว่าส่วนไหนเป็นของใครกันแน่
ตรงไหน ทับซ้อน ก็ประกาศ ว่าเป็นพื้นที่ทับซ้อน ทั้งสองฝ่ายไม่มีสิทธิเคลม
โดยเฉพาะจุดที่เกิดการปะทะบ่อยครั้ง เราควรมีแผนที่ชั่วคราวให้ทั้งไทยและกัมพูชาเข้าใจ
ว่าเขตไหน คือ พื้นที่ทับซ้อน ที่การปักปันดินแดนยังไม่เสร็จ
ฝ่ายใดเปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่ทับซ้อน เขาต้องเจออะไร ตามข้อตกลง ?
เช่น การลงโทษเจ้าหน้าที่ที่ขาดวินัยให้เห็น
การปักปันดินแดน ควรจะเสร็จโดยมีกำหนดเวลาที่ชัดเจน และระดมกำลังคนดำเนินการ
รัฐบาลรักษาการ รับเงินเดือนเต็มทุกเดือน
แม้รัฐบาลรักษาการจะไม่มีอำนาจเต็ม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า จะปล่อยงานให้คลุมเครือ
มีสิ่งที่ทำได้ ทำไม่ได้ และอธิบายแนวทางยุติปัญหาได้ ตามขอบเขตอำนาจ
ตอนรักษาการจะทำอะไรบ้าง และตอนเป็นตัวจริง จะดำเนินการอย่างไร
ภารกิจของผู้นำประเทศ หายไปจากพื้นที่สื่อ แต่ปัญหาของประชาชนมีทุกวัน
ในเมื่อไทยบอกว่า กัมพูชาไม่ควรไปประกาศเรื่องนี้บนเวทีโลก เพราะเป็นเรื่องทวิภาคี
เราก็ควรให้กำหนดเวลาชัดเจน ว่าเราจะเปิดเจรจาตกลงกับเขาเมื่อใด
และถ้าชวนแล้ว เขาไม่มา ยืนยันด้วยภาพหลักฐาน ข้อมูลสถิติ เพื่อชี้ว่าใคร ทำผิดข้อตกลง
และผิด กม ระหว่างประเทศ และฝ่ายไทยควรจะสรุปข้อมูลที่ถูกต้องให้เข้าใจง่าย
ผ่าน infographic ที่ประชากรทุกประเทศเข้าถึงได้
หากใครมีแนวทางอื่น ลองเขียนในคอมเม้นท์