เรื่องราววันที่ 14 กพ. 69 ของเด็กอายุ15ปี 🙂🖤

รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย กับเหตุการณ์วันนี้ การทะเลาะกันของพ่อแม่เป็นเรื่องปกติ รู้สึกว่ามันแปลก ทั้งที่จริงๆเหตุการณ์มันไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลย ก็แค่ไม่ได้บอกว่าไปไหน ไปทำอะไร ถึงแม้จะพิมพ์ไปบอกแล้วแต่ก็เท่านั้น 5555 ก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆอ่ะเนาะ ชีวิตนี้ขอไม่มีพ่อดีกว่าไม่ว่าจะพ่อเลี้ยงหรือพ่อแท้ๆ ตามจริงก็ยังมีภาระอย่างอื่นอีกนะที่ทำให้ต้องคิดแล้วก็ผ่านพ้นมันไป แต่รู้สึกว่าเรื่องนี้มันหนักไปหน่อย คิดว่าในอนาคตคนอย่างเราก็คงเปลี่ยนไม่เปลี่ยนไปในทางที่แย่ ก็จะเปลี่ยนไปในทางที่....อ่อนแอหรือไม่ก็...เข้มแข็งแค่เปลือกแต่ข้างในมันกลวง ถึงจะแจ้งความไปก็เท่านั้น การทำงานของตำรวจมันช้าซะเหลือเกิน ไม่มีประโยชน์ คนที่ทำให้ชีวิตเราต้องมาอยู่จุดนี้ก็มีแค่ไอๆคนนั้นที่เคยเป็นผู้มีพระคุณในสายตาเรามาก่อน วันนี้เป็นวันที่ดีเลยนะถ้าไม่มีเหตุการณ์นี้ วันที่14 กพ. วันวาเลนไทน์ ตั้งแต่เด็กที่พอเข้าใจอะไรบ้างแล้ว ก็มีความคิดที่ว่า....เราจะดีกับใครมันก็ขึ้นอยู่กับคนนั้น ไม่ได้สนว่าจะเป็นพ่อหรือแม่หรือผู้มีพระคุณ ถ้าเขาไม่ดีก็ไม่มีอะไรนอกจากคำว่าตัดขาดอย่างเดียว ไม่ได้ยึดติดว่าเขามีบุญคุณกับเราขนาดไหน จะให้ตังเป็นล้านๆ มีรถ มีบ้าน ให้ทุกสิ่งกับเรา แต่ถ้าเขาเป็นแบบนี้หรือเป็นคนที่ไม่ดี มันก็เท่านั้น มันก็จะเป็นแค่คนแย่ๆในสายตาเรา ไม่มีเรื่องบุญคุณหรือความกตัญญูที่คนไทยมักสอน คำว่าพ่อแม่หรือผู้มีพระคุณไม่ได้ให้กับใครง่ายๆ ชีวิตคนนี้มันติดหนี้แต่ไม่ยอมใช้คืน ไม่ยอมไปทำงาน เอาแค่ปั่นสลอต มีอะไรที่ไม่พอใจก็ด่า ผมเองก็เฝ้ารอว่าอีกนานเท่าไหร่ผมถึงจะจบเรียนที่นี้สักที ตามจริงผมเองก็อยากจะย้ายไปเลยด้วยซ้ำ ไปอยู่กับแม่สองคน แม่ก็เป็นมนุษย์เงินเดือน เดือนละไม่กี่บาท ผมไม่รู้ว่าถ้าผมไม่สำรองเงินไว้ในพอร์ตหุ้นตอนนี้มันแย่แค่ไหนกันนะ 🙂🖤