วันอันแสนวุ่นวาย ชีวิตที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เป้าหมายที่มีไว้พุ่งชน ขอแทนที่ด้วยสัมผัสเย็นฉ่ำของกระแสน้ำ
ร่างกายที่เคยหนักอึ้งด้วยภาระกลับกลายเป็นวุ้นใสเบาหวิว ลอยละล่องไปตามกระแสคลื่นลม ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตแบบแมงกะพรุน…
ศิลปะแห่งการปล่อยจอย…
ในวันที่ฉันเป็นแมงกะพรุน ฉันไม่ต้องรีบตื่นมาเช็กอีเมล ไม่ต้องกังวลเรื่องรถติด…หน้าที่เพียงอย่างเดียวของฉันคือ "การล่องลอย"
ฉันไม่มีกระดูกสันหลังคอยแบกรับความคาดหวังของใคร และไม่มีสมองส่วนหน้ามาคอยวิเคราะห์ว่า พรุ่งนี้ต้องทำอะไร
ฉันปล่อยให้กระแสน้ำอุ่นพัดไปทางซ้าย และกระแสน้ำเย็นดึงไปทางขวา การปล่อยจอย ไม่ใช่การยอมแพ้แต่มันคือการเชื่อใจในจังหวะของคลื่นลมที่พัดพา
ร่างกายของฉันโปร่งแสง ฉันไม่ต้องพยายามจะเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ไปกว่าก้อนวุ้นที่มีชีวิต ฉันแค่ลอยอยู่ตรงนั้น
ความสุข คือการได้เจอกับแพลงก์ตอนที่ลอยผ่านมา
ความเศร้า คือการถูกซัดขึ้นฝั่ง... แต่นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของโชคชะตา
ถึงฉันจะดูนุ่มนิ่ม แต่ฉันก็มี เข็มพิษไว้ป้องกันตัว บางครั้งเราก็ต้องมีระยะห่าง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร ฉันแค่ใช้ชีวิตในพื้นที่ของฉัน
ใครที่เข้ามาใกล้เกินไปก็อาจจะต้องเจ็บตัวกันบ้างเป็นธรรมดา
"บางทีความหมายของชีวิตอาจไม่ได้อยู่ที่การพยายามว่ายทวนน้ำไปให้ถึงจุดหมาย
แต่อยู่ที่การเรียนรู้จะลอยคออยู่ท่ามกลางคลื่นลมได้อย่างสง่างามต่างหาก"
…แค่สุขใจที่ผ่อนคลาย…
วันนี้ขอเป็นแมงกะพรุน