ผิดไหมที่เราตัดขาดกับแม่เพราะเงิน1000

คือเรามีพี่น้องสองคน เราคือคนกลางมีน้องสาว1คนพี่สาว1คน เราแยกออกมาทำงานตั้งแต่อายุ18แต่ก่อนแยกเราก็ไม่ได้อยู่กับแม่นะอยู่กับตายายที่บ้านนอกนานๆจะได้จอหน้าแม่ครั้งหนึ่ง เราหาเงินส่งให้ตากับยายใช้คนเดียวมาโดยตลอด เพราะพี่สาวเขามีคอบครัวมีลูก เราส่งให้ทางบ้านเดือน3000-4000 แต่วันหนึ่งแม่บอกให้พี่สาวมาดูแล จะยกที่บ้านให้เป็นค่าเลี้ยงดูตายาย เราก็ตกลงนะ เราก็ห่วงแก แต่เงินเราก็ต้องส่งเหมือนเดิม แม่จะส่งให้แค่ที่พี่สาวขอ ตลอดเวลาที่เราทำงานนั่น แม่ไม่เคยถามว่าเราเป็นยังไง สบายดีหรือเปล่า แต่เวลาแม่โทรมาแม่จะพูดตลอดว่ามีเงินมั้ยโอนเงินให้พี่หน่อยเดี๋ยวแม่คืนให้ เรามีเราก็โอนนะ แต่ถ้าเราไม่มีก็มักจะมีคำพูดแรงๆใส่เสมอ พอตกมาปีที่แล้ว พ่อโดนรถชน เราก็ไปดูพ่อนะ แต่เราก็มีงานที่ต้องทำ เราคิดแค่ว่าย่างน้อยเราก็น่าจะได้มีเงินให้แม่พอได้ซื้ออะไรกิน แต่สิ่งที่เราได้กับมาคือ ไม่ต้องมาเยี่ยมมาหาอีกแล้วนะ มาก็ไม่ได้ช่วยอะไร คือเราช๊อตไปเลย เราทำงานแทบจะไม่มีเวลานอนเพื่อจะหาเงินไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ มันเป็นคำพูดของคนเป็นแม่จริงๆ แล้วต่อมามันก็มีคำพูดพวกนี้ตลอด ทั้งพ่อแล้วแม่ คือพวกไม่เคยช่วยอะไรกู ไม่ต้องมาอยู่บ้านกูไปจะไปไหนกูไปเราก็ไม่ยุ่งอีกเลย เมื่อปลายปี69เราลาออกงานเพื่อจะกลับไปดูแลพ่อช่วย เราอยู่ได้ไปถึงเดือน
มันก็มีคำพูดพวกนั้นมาใส่เราเรามองข้ามนะพยายามไม่สนใจ จนกะทั่งมาถึงจุดหนึ่งมันเหมือนกับว่าเราไม่เคยช่วยอะไรเลย ไม่เคยให้เงินไม่เคยได้รับคำพูดดีๆ ก่อนหน้านี้เรามีทองรวมๆ1บาทครึ่งเราก็ขายส่งให้จนหมด แต่คำพูที่ได้รับยังเหมือนเดิม จนกะทั่งเราได้มาคุยกับคนๆหนึ่ง พอคุยกันได้สักพักเราเลยตัดสินใจย้ายออกมาอยู่กับเขาเลย เพราะที่ตรงนั้นมันมีแต่คำดูหมิ่น คำด่า ด้อยค่า มันแย่มากจนไม่รู้จะพูดยังไง
แต่เรามาอยู่กับแฟนทางแม่ยังยืมเหมือนเดิม แต่พอเราทวง แกก็เอาไปเล่าให้คนอื่นฟังร้องให้ให้เขาฟัง มันไม่ใช่แค่เงิน1000 แต่มันคือความรู้สึกที่เราไม่เคยพูดมันออกมาเลย .