ความทรงจำที่หายไป
ฉันรู้ว่าทำไมฉันถึงจำไม่ได้ เพราะมันเลวร้ายจนสมองปกป้องตัวเอง ปิดกั้นความทรงจำนั้นไป ความทรงจำตลอด10ปีที่90%อยู่ๆก็จำไม่ได้ ไม่ว่าจะบังคับให้นึกถึงยังไงก็จำไม่ได้ ฉันรู้ตัวเองดีว่า ถ้าฉันจำปมเหล่านั้นได้ฉันหน้าที่แทงคอตัวเองทิ้งทันที มันแปลกมากที่อยู่ๆความคิดแบบนั้นก็วิ่งเข้าหัวฉันราวกับจะขู่ตัวเอง มากกว่าการกรีดแขนตัวเองทำแน่ มันว่างเปล่าไร้ก้นบึ้งมืดมน สิ่งเดียวที่เยียวยาฉันได้คือการอ่าน ชีวิตของตัวละครในนิยายที่ทำให้ฉันหน้าที่จะแสดงความรู้สึกทางสีหน้า ฉันกลัวจริงๆ กลัวว่าซักวันหนึ่งฉันจะจำปมยาวนับ10ปีของฉันได้ ถ้าฉันตายลงจะมีสถานที่ ที่เฝ้ารออยู่ไหม จะมีโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ตให้ฉันไหม ขอแค่แอพนิยายแอพเดียวเท่านั้นจริงๆฉันก็อยู่ได้แล้ว ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากความสงบ และการอ่านเรื่องราวในจินตนาการ
สาเหตุล่ะ?
ฉันขอโทษถึงฉันจะจำได้แต่ใบหน้าพวกเขาช่างเลือนลางจริงๆ ก่อนที่ความทรงจำจะปิดกั้นตัวเองตอนนี้ฉันจำได้ว่า คนที่พาฉันออกมาจากนรกบนดินณะที่แห่งนั้นคือพ่อของฉัน และฉันอายุ10ขวบ ฉันในตอนนั้นตัวเล็กมากและนอนหลับบนรถเมย์ที่กำลังเดินทางแสนไกลจากกำแพงเพชรไปสมุทรปราการ ขณะที่นอนหลับอยู่ฉันจำความฝันได้ดี มันเป็นสีขาวว่างเปล่าและโล่ง หลังจากตื่นมาก็จำเหตุการเลวร้ายตลอด10ปีไม่ได้อีกแล้ว
ครอบครัวจริงๆหรอ?
สถานที่แห่งนี้ ไม่ปลอดภัย ฉันกลัวจัง... พ่อแม่ของฉันที่คลอดฉันมาแต่เด็กและก็ทิ้งฉันไป พอฉัน10ขวบ ได้ย้ายมาอยู่กับพ่อแม่แท้ๆของตัวเองที่จำไม่ได้เพราะใบหน้าเลือนลางมากในความทรงจำวันเกิดวัย3ขวบของฉันพวกเขามาและก็ไป ฉันจำได้แค่นั้น พวกผู้ใหญ่ไม่สนใจเด็กไม่ว่าเด็กจะพูดอะไรก็ตาม ฉันกลัวทุกครั้งที่โดนผู้ใหญ่ตะคอกใส่ ฉันทำอะไรผิดกันนะ ฉันเคยคิดว่าเด็กตัวแค่นั้นทำอะไรผิดกันถึงชอบตะคอกใส่กันและเอาความโกรธลงที่เด็ก พ่อแม่มักสอนว่าการทุบตีลูกของตนคือความรักที่พ่อแม่มีให้ พ่อแม่สอนฉันว่าเด็กกตัญญูคือเด็กที่ใช้งานได้ พ่อบอกว่าเด็กที่อกตัญญูกับพ่อแม่คทอเด็กที่เถียงและใช้งานไม่ได้ พ่อบอกกับฉันว่าที่รอดได้มาถึงทุกวันนี้เพราะเราตัดสินใจที่จะไม่ทำแล้ว ฉันจำคำพูดที่พ่อพูดกับฉันตอน10ขวบได้ ฉันแค่อยู่เฉยๆและไร้เดียงสา และอยู่ๆ ชีวิตก็บังคับให้ฉันต้องอดทน การทุบตีที่รุนแรง เมื่อไหร่จะหยุดกันนะ? พอได้แล้ว ขอเถอะนะ
สิ่งที่พ่อทำกับฉันตลอด1ปี
แม่ของฉันนั้นเป็นหัวหน้าครอบครัว แม่มักออกไปทำงานหาเงินส่วนพ่ออยู่บ้าน ทำความสะอาดบ้านประจำวัน พ่อเป็นคนที่ชอบใช้ความรุนแรง วิธีที่เขาทำนั้นรุนแรงมาก ปกติฉันมักจะถอนหงอกถอนหนวดให้เขา ฉันไม่ชอบทำแบบนี้เลย มันทำให้ฉันนึกถึงการถอดหงอกที่กำแพงเพชร ใบหน้าผู้ใหญ่เลือนลาง ถ้าฉันไม่ทำฉันจะโดนลงโทษรึเปล่า ความคิดแบบนั้นเข้าในหัวของฉัน ฉันอดทนทำได้หลายวันจนฉันเริ่มเถียงกับพ่อ มีที่โกนหนวดทำไมไม่ใช้ ย้อมสีผมได้ทำไม่ย้อม
พ่อโกรธมากตะคอกใส่ฉันว่าเด็กเนรคุณพ่อแม่ และขว้าเข็มขัดตีฉันไม่ยั้งมือหลายนาที ฉันไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา มันว่างเปล่า แต่ฉันร้องไห้มีเสียงพ่อก็เกลียดฉันแล้ว พ่อกระชากผมของฉันแน่นและโชกหัวฉันกับกำแพงสองครั้ง แม่ที่แค่มองดูด้วยความสงบ ฉันกลัว...
ฉันจำได้จนปัจจุบันเวลาที่ฉันร้องไห้จะไม่มีเสียงใดๆเล็ดรอดอีกเลย
ตอนนั้นฉันลืมไปแล้ว...
ก่อนที่ฉันจะย้ายไปเรียนที่สมุทรปราการ โรงเรียนแถวชนบทการอดออมที่โรงเรียนถือเป็นเรื่องปกติ ออมตั้งแต่อนุบาลจนป.4ที่จะย้ายโรงเรียนฉันได้รับเงินเกือบ6พันบาท พ่อของฉันเก็บได้ ฉันไม่ได้ทักท้วงอะไรเพราะผู้ใหญ่บอกว่าจะเก็บให้แต่ฉันๆม่เห็นอีกเลย พ่อขโมยเงินของฉันไปเล่นสนุ๊กทั้งวันไม่กลับบ้านทั้งคืน ในวันเกิด10ขวบฉันได้รับทอง1บาทเป็นของขวัญในคืนเดียวพ่อของฉันขโมยไปจำนำออกไปทั้งวันไม่กลับ เงินหมดเกลี้ยง วันเกิดอายุ13ปีของฉันแม่ซื้อทอง2บาทให้ฉัน พ่อขโมยก่อนที่แม่จะนำมันให้ฉันก่อนหลายวันอีก นำไปจำนำ ไม่กลับหลายวันจนเงินหมดแล้วกลับบ้าน ในตอนนั้นฉันคิดแค่ว่า พ่อทำแบบนี้ทำไมกัน งานก็ไม่ทำ20ปีเกาะแม่กินไปวันๆ
โรงเรียนใหม่
ในวันแรกฉันย้ายโรงเรียนมากลางเทอม เพื่อนๆที่เป็นกลุ่มตัวตบของโรงเรียนผลักฉันตกบรรไดแค่ฉันมองพวกนางฉันก็ผิดแล้ว ฉันกลัวเลยมักจะวิ่งหนีฉันโดดเรียนในวันแรกหนีไปหลบในป่าหลังตึกโรงเรียนไม้หลังเก่า ฉันแอบจนกว่าจะเลิกเรียน ฉันจำได้ว่าเป็นวันแรกที่ไปดูโรงเรียน ฉันไม่ได้พกอะไรไปเลย กระเป๋านักเรียน สมุด หนังสือปากกาและแปรงสีฟันและของใช้ต่างๆในโรงเรียนที่ควรพบ เพราะพ่อแม่ของฉันรีบขับรถทิ้งฉันทันทีโดยไม่ถาม ฉันกลัวมากเลย ฉันไม่ทันอะไรหลายๆอย่าง โดนเด็กเกเรรังควาน
ฉันจำได้ว่าฉันร้องไห้หนักมากแม้ไม่มีเสียง ฉันอยากกลับบ้านจริงๆ จะมีสถานที่ใดปลอดภัยกับฉันจริงๆบ้าง จิตใจฉันแทบแตกสลายแล้ว
ริเริ่มตั้งแต่8ขวบ
เด็ก8ขวบที่แสนจะไร้เดียงสา สังคมและคนรอบข้างบังคับให้มีความคิดฆ่าตัวตาย ฉันจำได้ลางๆ ครั้งแรกที่ฉันพยายามทำก็การใช้สายของเปลผูกคอตัวเองกับที่สูงหลายครั้ง แต่ทำไมมันถึงหลุดกันนะ? แล้วเราจะไปที่สงบๆที่ผู้ใหญ่เขาพูดกันยังไงล่ะ ครั้งที่สองพยายามฝูงคอที่ห้องเก็บขอบ ปกติพวกผู้ใหญ่ก็ไม่สนใจเราอยู่แล้ว เอาล่ะวันนี้ต้องทำให้สำเร็จ! สรุปไม้แขวนผ้ามันสูงก็จริงแต่มันไม่ได้ทำให้เราลอยเลย ไว้ครั้งต่อไปล่ะกัน ครั้งต่อไปคือเล่นน้ำและจมน้ำ เกือบจะสำเร็จแล้วเชียว น้ำคลองสีเขียวขจีฉันจำภาพใต้น้ำนั้นได้ เท้าไม่แตะพื้น น้ำลึกมาก นี่สินะคือภาพสุดท้ายก่อนจะไปที่ที่สงบ เด็กตัวเล็กๆในตอนนั้นคิดในใจ ก่อนจะรู้อีกทีว่าโดนพี่ชายที่เป็นญาติช่วยไว้
อยากแบ่งบันโน๊ตที่ฉันเคยเขียนเมื่อปี2561 ตอนเด็กๆ
ฉันรู้ว่าทำไมฉันถึงจำไม่ได้ เพราะมันเลวร้ายจนสมองปกป้องตัวเอง ปิดกั้นความทรงจำนั้นไป ความทรงจำตลอด10ปีที่90%อยู่ๆก็จำไม่ได้ ไม่ว่าจะบังคับให้นึกถึงยังไงก็จำไม่ได้ ฉันรู้ตัวเองดีว่า ถ้าฉันจำปมเหล่านั้นได้ฉันหน้าที่แทงคอตัวเองทิ้งทันที มันแปลกมากที่อยู่ๆความคิดแบบนั้นก็วิ่งเข้าหัวฉันราวกับจะขู่ตัวเอง มากกว่าการกรีดแขนตัวเองทำแน่ มันว่างเปล่าไร้ก้นบึ้งมืดมน สิ่งเดียวที่เยียวยาฉันได้คือการอ่าน ชีวิตของตัวละครในนิยายที่ทำให้ฉันหน้าที่จะแสดงความรู้สึกทางสีหน้า ฉันกลัวจริงๆ กลัวว่าซักวันหนึ่งฉันจะจำปมยาวนับ10ปีของฉันได้ ถ้าฉันตายลงจะมีสถานที่ ที่เฝ้ารออยู่ไหม จะมีโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ตให้ฉันไหม ขอแค่แอพนิยายแอพเดียวเท่านั้นจริงๆฉันก็อยู่ได้แล้ว ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากความสงบ และการอ่านเรื่องราวในจินตนาการ
สาเหตุล่ะ?
ฉันขอโทษถึงฉันจะจำได้แต่ใบหน้าพวกเขาช่างเลือนลางจริงๆ ก่อนที่ความทรงจำจะปิดกั้นตัวเองตอนนี้ฉันจำได้ว่า คนที่พาฉันออกมาจากนรกบนดินณะที่แห่งนั้นคือพ่อของฉัน และฉันอายุ10ขวบ ฉันในตอนนั้นตัวเล็กมากและนอนหลับบนรถเมย์ที่กำลังเดินทางแสนไกลจากกำแพงเพชรไปสมุทรปราการ ขณะที่นอนหลับอยู่ฉันจำความฝันได้ดี มันเป็นสีขาวว่างเปล่าและโล่ง หลังจากตื่นมาก็จำเหตุการเลวร้ายตลอด10ปีไม่ได้อีกแล้ว
ครอบครัวจริงๆหรอ?
สถานที่แห่งนี้ ไม่ปลอดภัย ฉันกลัวจัง... พ่อแม่ของฉันที่คลอดฉันมาแต่เด็กและก็ทิ้งฉันไป พอฉัน10ขวบ ได้ย้ายมาอยู่กับพ่อแม่แท้ๆของตัวเองที่จำไม่ได้เพราะใบหน้าเลือนลางมากในความทรงจำวันเกิดวัย3ขวบของฉันพวกเขามาและก็ไป ฉันจำได้แค่นั้น พวกผู้ใหญ่ไม่สนใจเด็กไม่ว่าเด็กจะพูดอะไรก็ตาม ฉันกลัวทุกครั้งที่โดนผู้ใหญ่ตะคอกใส่ ฉันทำอะไรผิดกันนะ ฉันเคยคิดว่าเด็กตัวแค่นั้นทำอะไรผิดกันถึงชอบตะคอกใส่กันและเอาความโกรธลงที่เด็ก พ่อแม่มักสอนว่าการทุบตีลูกของตนคือความรักที่พ่อแม่มีให้ พ่อแม่สอนฉันว่าเด็กกตัญญูคือเด็กที่ใช้งานได้ พ่อบอกว่าเด็กที่อกตัญญูกับพ่อแม่คทอเด็กที่เถียงและใช้งานไม่ได้ พ่อบอกกับฉันว่าที่รอดได้มาถึงทุกวันนี้เพราะเราตัดสินใจที่จะไม่ทำแล้ว ฉันจำคำพูดที่พ่อพูดกับฉันตอน10ขวบได้ ฉันแค่อยู่เฉยๆและไร้เดียงสา และอยู่ๆ ชีวิตก็บังคับให้ฉันต้องอดทน การทุบตีที่รุนแรง เมื่อไหร่จะหยุดกันนะ? พอได้แล้ว ขอเถอะนะ
สิ่งที่พ่อทำกับฉันตลอด1ปี
แม่ของฉันนั้นเป็นหัวหน้าครอบครัว แม่มักออกไปทำงานหาเงินส่วนพ่ออยู่บ้าน ทำความสะอาดบ้านประจำวัน พ่อเป็นคนที่ชอบใช้ความรุนแรง วิธีที่เขาทำนั้นรุนแรงมาก ปกติฉันมักจะถอนหงอกถอนหนวดให้เขา ฉันไม่ชอบทำแบบนี้เลย มันทำให้ฉันนึกถึงการถอดหงอกที่กำแพงเพชร ใบหน้าผู้ใหญ่เลือนลาง ถ้าฉันไม่ทำฉันจะโดนลงโทษรึเปล่า ความคิดแบบนั้นเข้าในหัวของฉัน ฉันอดทนทำได้หลายวันจนฉันเริ่มเถียงกับพ่อ มีที่โกนหนวดทำไมไม่ใช้ ย้อมสีผมได้ทำไม่ย้อม
พ่อโกรธมากตะคอกใส่ฉันว่าเด็กเนรคุณพ่อแม่ และขว้าเข็มขัดตีฉันไม่ยั้งมือหลายนาที ฉันไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา มันว่างเปล่า แต่ฉันร้องไห้มีเสียงพ่อก็เกลียดฉันแล้ว พ่อกระชากผมของฉันแน่นและโชกหัวฉันกับกำแพงสองครั้ง แม่ที่แค่มองดูด้วยความสงบ ฉันกลัว...
ฉันจำได้จนปัจจุบันเวลาที่ฉันร้องไห้จะไม่มีเสียงใดๆเล็ดรอดอีกเลย
ตอนนั้นฉันลืมไปแล้ว...
ก่อนที่ฉันจะย้ายไปเรียนที่สมุทรปราการ โรงเรียนแถวชนบทการอดออมที่โรงเรียนถือเป็นเรื่องปกติ ออมตั้งแต่อนุบาลจนป.4ที่จะย้ายโรงเรียนฉันได้รับเงินเกือบ6พันบาท พ่อของฉันเก็บได้ ฉันไม่ได้ทักท้วงอะไรเพราะผู้ใหญ่บอกว่าจะเก็บให้แต่ฉันๆม่เห็นอีกเลย พ่อขโมยเงินของฉันไปเล่นสนุ๊กทั้งวันไม่กลับบ้านทั้งคืน ในวันเกิด10ขวบฉันได้รับทอง1บาทเป็นของขวัญในคืนเดียวพ่อของฉันขโมยไปจำนำออกไปทั้งวันไม่กลับ เงินหมดเกลี้ยง วันเกิดอายุ13ปีของฉันแม่ซื้อทอง2บาทให้ฉัน พ่อขโมยก่อนที่แม่จะนำมันให้ฉันก่อนหลายวันอีก นำไปจำนำ ไม่กลับหลายวันจนเงินหมดแล้วกลับบ้าน ในตอนนั้นฉันคิดแค่ว่า พ่อทำแบบนี้ทำไมกัน งานก็ไม่ทำ20ปีเกาะแม่กินไปวันๆ
โรงเรียนใหม่
ในวันแรกฉันย้ายโรงเรียนมากลางเทอม เพื่อนๆที่เป็นกลุ่มตัวตบของโรงเรียนผลักฉันตกบรรไดแค่ฉันมองพวกนางฉันก็ผิดแล้ว ฉันกลัวเลยมักจะวิ่งหนีฉันโดดเรียนในวันแรกหนีไปหลบในป่าหลังตึกโรงเรียนไม้หลังเก่า ฉันแอบจนกว่าจะเลิกเรียน ฉันจำได้ว่าเป็นวันแรกที่ไปดูโรงเรียน ฉันไม่ได้พกอะไรไปเลย กระเป๋านักเรียน สมุด หนังสือปากกาและแปรงสีฟันและของใช้ต่างๆในโรงเรียนที่ควรพบ เพราะพ่อแม่ของฉันรีบขับรถทิ้งฉันทันทีโดยไม่ถาม ฉันกลัวมากเลย ฉันไม่ทันอะไรหลายๆอย่าง โดนเด็กเกเรรังควาน
ฉันจำได้ว่าฉันร้องไห้หนักมากแม้ไม่มีเสียง ฉันอยากกลับบ้านจริงๆ จะมีสถานที่ใดปลอดภัยกับฉันจริงๆบ้าง จิตใจฉันแทบแตกสลายแล้ว
ริเริ่มตั้งแต่8ขวบ
เด็ก8ขวบที่แสนจะไร้เดียงสา สังคมและคนรอบข้างบังคับให้มีความคิดฆ่าตัวตาย ฉันจำได้ลางๆ ครั้งแรกที่ฉันพยายามทำก็การใช้สายของเปลผูกคอตัวเองกับที่สูงหลายครั้ง แต่ทำไมมันถึงหลุดกันนะ? แล้วเราจะไปที่สงบๆที่ผู้ใหญ่เขาพูดกันยังไงล่ะ ครั้งที่สองพยายามฝูงคอที่ห้องเก็บขอบ ปกติพวกผู้ใหญ่ก็ไม่สนใจเราอยู่แล้ว เอาล่ะวันนี้ต้องทำให้สำเร็จ! สรุปไม้แขวนผ้ามันสูงก็จริงแต่มันไม่ได้ทำให้เราลอยเลย ไว้ครั้งต่อไปล่ะกัน ครั้งต่อไปคือเล่นน้ำและจมน้ำ เกือบจะสำเร็จแล้วเชียว น้ำคลองสีเขียวขจีฉันจำภาพใต้น้ำนั้นได้ เท้าไม่แตะพื้น น้ำลึกมาก นี่สินะคือภาพสุดท้ายก่อนจะไปที่ที่สงบ เด็กตัวเล็กๆในตอนนั้นคิดในใจ ก่อนจะรู้อีกทีว่าโดนพี่ชายที่เป็นญาติช่วยไว้