สวัสดีค่ะพี่ ๆ ชาวพันทิป หนูขออนุญาตเล่าเรื่องชีวิตของตัวเองยาวหน่อยนะคะ เพราะไม่รู้จะไปปรึกษาใครแล้วจริง ๆ อยากขอคำแนะนำจากคนที่มองจากมุมคนนอก ว่าเราควรหาทางออกยังไงดี
หนูเป็นเด็กคนหนึ่งที่ถ้ามองจากภายนอก หลายคนจะคิดว่ามาจากครอบครัวที่เพอร์เฟกต์ พ่อแม่อยู่พร้อมหน้า ไม่ได้หย่าร้าง ครอบครัวดูอบอุ่น ไม่เคยมีข่าวเสียหายอะไร สังคมก็มักจะมองว่าลูกหลานบ้านนี้น่าจะถูกเลี้ยงดูมาดี ซึ่งในความเป็นจริง ครอบครัวหนูก็ไม่ได้แตกแยก พ่อแม่รักกันดีค่ะ แต่ “บรรยากาศข้างในบ้าน” มันไม่ได้สวยงามเหมือนภาพที่คนภายนอกเห็น ตั้งแต่เด็ก หนูถูกปลูกฝังให้ตั้งใจเรียนอย่างเดียวไม่มีความรัก ไม่คบเพื่อน ไม่เที่ยว ไม่เหลวไหล หนูเข้าใจนะคะว่าความเป็นแม่ ความเป็นยาย เขาห่วงลูกหลานมากแค่ไหนหนูก็พยายามทำตามทุกอย่าง เพราะไม่อยากให้เขาผิดหวัง ตอนประถมปลาย หนูมีเพื่อนอยู่ใกล้บ้าน เป็นญาติกันด้วย เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง เด็ก ๆ เล่นตุ๊กตากันหน้าบ้านตามประสาแต่แม่กับยายไม่เห็นด้วย ห้ามปิดประตูบ้าน บางครั้งถึงขั้นถือไม้เรียวไปตีต่อหน้าเพื่อน ตอนนั้นหนูยังเด็ก เลยคิดว่าเขาคงหวง เป็นเรื่องปกติแต่คำสอนที่หนูได้ยินซ้ำ ๆ คือ
“เพื่อนมันไม่ดีหรอก” พอขึ้นมัธยมต้น เรื่องมันเริ่มหนักขึ้น มีเพื่อนกลุ่มทำรายงาน ไปตลาดใกล้บ้านกันเป็นกลุ่มหนูจำได้ว่าประมาณ ม.2–ม.3
แม่ด่าหนูต่อหน้าเพื่อน ทำให้เพื่อน ๆ ค่อย ๆ ตีตัวออกห่าง มีการนินทาในโรงเรียน หนูเลยเลือกเฟดออกมาเอง และต้องอยู่คนเดียวไปพักใหญ่
จนมีเพื่อนคนหนึ่งชวนไปกินข้าว เราเข้ากันได้ดี เพราะเขาก็ถูกเลี้ยงมาแบบถูกควบคุมเหมือนกันช่วงนั้นหนูเริ่มโกหกว่ามีงานหรือทำรายงาน แต่จริง ๆ แอบไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง ไม่ได้ไปหาผู้ชาย ไม่ได้ทำอะไรเสี่ยง แค่อยากรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิต หนูรู้ว่าการโกหกไม่ใช่เรื่องดี แต่ถ้าพูดความจริง หนูจะโดนกักบริเวณแน่นอน สุดท้ายก็ไม่รอดสายตาคนรู้จักของแม่ เขาเอาไปบอก หนูเลยต้องหยุดทุกอย่างความสุขเล็ก ๆ แค่นั้นก็หายไปเรื่องการแต่งตัวก็เหมือนกัน
เห็นเพื่อนแต่งตัวสวย ๆ ไปไหนกัน เราก็ได้แค่มอง ถ้าแต่งตัวหน่อย แม่จะบอกว่า “แต่งยั่วเหรอ”หนูเลยกลายเป็นคนแต่งตัวมิดชิดมาตลอด
อีกเรื่องที่ฝังใจหนูมาก คือคำทำนายตั้งแต่หนูยังอยู่ในท้อง เขาบอกว่าโตมาหนูจะไม่เลี้ยงดูครอบครัว แต่พี่ชายจะเป็นคนเลี้ยงคำนี้ถูกพูดซ้ำ ๆ จนหนูโต ทำให้หนูเครียด กลัวว่าจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ บ้านหนูไม่ได้มีฐานะ หนูเลยพยายามดิ้นรนหาเงินเองทำงานออนไลน์ ไลฟ์สด ทำคลิป จนเคยได้เงินหลักหมื่น
อยากได้อะไรก็ซื้อเอง มีเงินก็ให้ที่บ้าน หนูอดคิดไม่ได้ว่า แบบนี้เรียกว่าไม่ดูแลจริง ๆ เหรอคะหนูรู้สึกเหมือนถูกกักขังมาตลอด ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรเอง ถูกบอกให้เรียนอย่างเดียว ห้ามเล่น ห้ามมีสังคม ตอนนี้หนูอายุ 18 ปีแล้ว เข้าใจว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ
แต่จากที่คิดว่าโตขึ้นเขาจะค่อย ๆ ปล่อย กลับกลายเป็นยิ่งควบคุมหนักขึ้น ย้ายมาอยู่บ้านใหม่ 3 ปี มีห้องส่วนตัว แต่แทบไม่เคยได้ใช้
แม่ให้ไปนอนด้วยตลอด ถ้าเข้าไปอยู่ในห้องคุยกับเพื่อนนาน ๆ แม่จะโกรธ เดินวนไปมา พังของ ไม่ยอมนอน จนหนูต้องออกมา จากนั้นก็เงียบใส่ ไม่คุยด้วยเป็นวัน ๆ หนูทำงานออนไลน์ ต้องไลฟ์ ต้องสตรีม แต่อยู่ในห้องก็โดนว่า ไปวันเดียวก็ไม่พอใจ แม่ตัดสินว่าเพื่อนหนูไม่ดีทุกคน
จนตอนนี้ใกล้จบ ม.6 หนูแทบไม่มีเพื่อนเลย เรื่องเงินก็มีปัญหา แม่บอกให้หนูให้เงิน หนูก็ตกลงแต่ต่อมาพูดว่าไม่ต้อง หนูมีพ่อ มีพี่ชายดูแล
คำนี้ทำให้หนูเจ็บมาก จนหยุดทำงานไป แต่ก็ไม่มีใครถาม ไม่มีใครง้อ ทุกวันนี้มีปัญหากันแทบทุกวัน หนูกลายเป็นคนกลัวโลกภายนอก กลัวสังคม
ออกไปไหนไม่ได้ แม้แต่ใกล้บ้าน ทุกอย่างถูกตัดสินแทน ทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม การใช้ชีวิต หนูรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ตัวตนของหนู
หนูหมดไฟ ไม่ตื่นเต้นกับเทศกาล ไม่รู้สึกอยากมีเพื่อน เพราะไม่เคยได้ใช้ชีวิตแบบนั้นเลย บางครั้งมันอึดอัดจนคิดอยากตาย
อยากหลุดพ้น อยากหายไป ไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีก หนูไม่ได้เกลียดครอบครัว หนูเข้าใจว่าเขาห่วง
แต่หนูไม่รู้จะอยู่ต่อยังไงโดยไม่พังไปกว่านี้
เลยอยากมาขอคำแนะนำจากพี่ ๆ ค่ะ
ว่าถ้าเป็นแบบนี้ หนูควรหาทางออกยังไงดี
ควรเริ่มจากตรงไหน
หรือหนูคิดมากเกินไปกันแน่
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ
โตแล้วแต่เหมือนยังถูกกักขังอยู่ในบ้าน อยากขอคำแนะนำจากพี่ ๆ ว่าควรหาทางออกยังไงดีคะ ?
หนูเป็นเด็กคนหนึ่งที่ถ้ามองจากภายนอก หลายคนจะคิดว่ามาจากครอบครัวที่เพอร์เฟกต์ พ่อแม่อยู่พร้อมหน้า ไม่ได้หย่าร้าง ครอบครัวดูอบอุ่น ไม่เคยมีข่าวเสียหายอะไร สังคมก็มักจะมองว่าลูกหลานบ้านนี้น่าจะถูกเลี้ยงดูมาดี ซึ่งในความเป็นจริง ครอบครัวหนูก็ไม่ได้แตกแยก พ่อแม่รักกันดีค่ะ แต่ “บรรยากาศข้างในบ้าน” มันไม่ได้สวยงามเหมือนภาพที่คนภายนอกเห็น ตั้งแต่เด็ก หนูถูกปลูกฝังให้ตั้งใจเรียนอย่างเดียวไม่มีความรัก ไม่คบเพื่อน ไม่เที่ยว ไม่เหลวไหล หนูเข้าใจนะคะว่าความเป็นแม่ ความเป็นยาย เขาห่วงลูกหลานมากแค่ไหนหนูก็พยายามทำตามทุกอย่าง เพราะไม่อยากให้เขาผิดหวัง ตอนประถมปลาย หนูมีเพื่อนอยู่ใกล้บ้าน เป็นญาติกันด้วย เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง เด็ก ๆ เล่นตุ๊กตากันหน้าบ้านตามประสาแต่แม่กับยายไม่เห็นด้วย ห้ามปิดประตูบ้าน บางครั้งถึงขั้นถือไม้เรียวไปตีต่อหน้าเพื่อน ตอนนั้นหนูยังเด็ก เลยคิดว่าเขาคงหวง เป็นเรื่องปกติแต่คำสอนที่หนูได้ยินซ้ำ ๆ คือ
“เพื่อนมันไม่ดีหรอก” พอขึ้นมัธยมต้น เรื่องมันเริ่มหนักขึ้น มีเพื่อนกลุ่มทำรายงาน ไปตลาดใกล้บ้านกันเป็นกลุ่มหนูจำได้ว่าประมาณ ม.2–ม.3
แม่ด่าหนูต่อหน้าเพื่อน ทำให้เพื่อน ๆ ค่อย ๆ ตีตัวออกห่าง มีการนินทาในโรงเรียน หนูเลยเลือกเฟดออกมาเอง และต้องอยู่คนเดียวไปพักใหญ่
จนมีเพื่อนคนหนึ่งชวนไปกินข้าว เราเข้ากันได้ดี เพราะเขาก็ถูกเลี้ยงมาแบบถูกควบคุมเหมือนกันช่วงนั้นหนูเริ่มโกหกว่ามีงานหรือทำรายงาน แต่จริง ๆ แอบไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง ไม่ได้ไปหาผู้ชาย ไม่ได้ทำอะไรเสี่ยง แค่อยากรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิต หนูรู้ว่าการโกหกไม่ใช่เรื่องดี แต่ถ้าพูดความจริง หนูจะโดนกักบริเวณแน่นอน สุดท้ายก็ไม่รอดสายตาคนรู้จักของแม่ เขาเอาไปบอก หนูเลยต้องหยุดทุกอย่างความสุขเล็ก ๆ แค่นั้นก็หายไปเรื่องการแต่งตัวก็เหมือนกัน
เห็นเพื่อนแต่งตัวสวย ๆ ไปไหนกัน เราก็ได้แค่มอง ถ้าแต่งตัวหน่อย แม่จะบอกว่า “แต่งยั่วเหรอ”หนูเลยกลายเป็นคนแต่งตัวมิดชิดมาตลอด
อีกเรื่องที่ฝังใจหนูมาก คือคำทำนายตั้งแต่หนูยังอยู่ในท้อง เขาบอกว่าโตมาหนูจะไม่เลี้ยงดูครอบครัว แต่พี่ชายจะเป็นคนเลี้ยงคำนี้ถูกพูดซ้ำ ๆ จนหนูโต ทำให้หนูเครียด กลัวว่าจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ บ้านหนูไม่ได้มีฐานะ หนูเลยพยายามดิ้นรนหาเงินเองทำงานออนไลน์ ไลฟ์สด ทำคลิป จนเคยได้เงินหลักหมื่น
อยากได้อะไรก็ซื้อเอง มีเงินก็ให้ที่บ้าน หนูอดคิดไม่ได้ว่า แบบนี้เรียกว่าไม่ดูแลจริง ๆ เหรอคะหนูรู้สึกเหมือนถูกกักขังมาตลอด ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรเอง ถูกบอกให้เรียนอย่างเดียว ห้ามเล่น ห้ามมีสังคม ตอนนี้หนูอายุ 18 ปีแล้ว เข้าใจว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ
แต่จากที่คิดว่าโตขึ้นเขาจะค่อย ๆ ปล่อย กลับกลายเป็นยิ่งควบคุมหนักขึ้น ย้ายมาอยู่บ้านใหม่ 3 ปี มีห้องส่วนตัว แต่แทบไม่เคยได้ใช้
แม่ให้ไปนอนด้วยตลอด ถ้าเข้าไปอยู่ในห้องคุยกับเพื่อนนาน ๆ แม่จะโกรธ เดินวนไปมา พังของ ไม่ยอมนอน จนหนูต้องออกมา จากนั้นก็เงียบใส่ ไม่คุยด้วยเป็นวัน ๆ หนูทำงานออนไลน์ ต้องไลฟ์ ต้องสตรีม แต่อยู่ในห้องก็โดนว่า ไปวันเดียวก็ไม่พอใจ แม่ตัดสินว่าเพื่อนหนูไม่ดีทุกคน
จนตอนนี้ใกล้จบ ม.6 หนูแทบไม่มีเพื่อนเลย เรื่องเงินก็มีปัญหา แม่บอกให้หนูให้เงิน หนูก็ตกลงแต่ต่อมาพูดว่าไม่ต้อง หนูมีพ่อ มีพี่ชายดูแล
คำนี้ทำให้หนูเจ็บมาก จนหยุดทำงานไป แต่ก็ไม่มีใครถาม ไม่มีใครง้อ ทุกวันนี้มีปัญหากันแทบทุกวัน หนูกลายเป็นคนกลัวโลกภายนอก กลัวสังคม
ออกไปไหนไม่ได้ แม้แต่ใกล้บ้าน ทุกอย่างถูกตัดสินแทน ทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม การใช้ชีวิต หนูรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ตัวตนของหนู
หนูหมดไฟ ไม่ตื่นเต้นกับเทศกาล ไม่รู้สึกอยากมีเพื่อน เพราะไม่เคยได้ใช้ชีวิตแบบนั้นเลย บางครั้งมันอึดอัดจนคิดอยากตาย
อยากหลุดพ้น อยากหายไป ไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีก หนูไม่ได้เกลียดครอบครัว หนูเข้าใจว่าเขาห่วง
แต่หนูไม่รู้จะอยู่ต่อยังไงโดยไม่พังไปกว่านี้
เลยอยากมาขอคำแนะนำจากพี่ ๆ ค่ะ
ว่าถ้าเป็นแบบนี้ หนูควรหาทางออกยังไงดี
ควรเริ่มจากตรงไหน
หรือหนูคิดมากเกินไปกันแน่
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ