สวัสดีค่ะพี่ ๆ ชาวพันทิป หนูขออนุญาตเล่าเรื่องชีวิตของตัวเองยาวหน่อยนะคะ เพราะไม่รู้จะไปปรึกษาใครแล้วจริง ๆ อยากขอคำแนะนำจากคนที่มองจากมุมคนนอก ว่าเราควรหาทางออกยังไงดี
หนูเป็นเด็กคนหนึ่งที่ถ้ามองจากภายนอก หลายคนจะคิดว่ามาจากครอบครัวที่เพอร์เฟกต์ พ่อแม่อยู่พร้อมหน้า ไม่ได้หย่าร้าง ครอบครัวดูอบอุ่น ไม่เคยมีข่าวเสียหายอะไร สังคมก็มักจะมองว่าลูกหลานบ้านนี้น่าจะถูกเลี้ยงดูมาดี ​ซึ่งในความเป็นจริง ครอบครัวหนูก็ไม่ได้แตกแยก พ่อแม่รักกันดีค่ะ ​แต่ “บรรยากาศข้างในบ้าน” มันไม่ได้สวยงามเหมือนภาพที่คนภายนอกเห็น ​ตั้งแต่เด็ก หนูถูกปลูกฝังให้ตั้งใจเรียนอย่างเดียวไม่มีความรัก ไม่คบเพื่อน ไม่เที่ยว ไม่เหลวไหล ​หนูเข้าใจนะคะว่าความเป็นแม่ ความเป็นยาย เขาห่วงลูกหลานมากแค่ไหนหนูก็พยายามทำตามทุกอย่าง เพราะไม่อยากให้เขาผิดหวัง ​ตอนประถมปลาย หนูมีเพื่อนอยู่ใกล้บ้าน เป็นญาติกันด้วย เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง ​เด็ก ๆ เล่นตุ๊กตากันหน้าบ้านตามประสาแต่แม่กับยายไม่เห็นด้วย ห้ามปิดประตูบ้าน บางครั้งถึงขั้นถือไม้เรียวไปตีต่อหน้าเพื่อน ​ตอนนั้นหนูยังเด็ก เลยคิดว่าเขาคงหวง เป็นเรื่องปกติแต่คำสอนที่หนูได้ยินซ้ำ ๆ คือ
“เพื่อนมันไม่ดีหรอก” ​พอขึ้นมัธยมต้น เรื่องมันเริ่มหนักขึ้น ​มีเพื่อนกลุ่มทำรายงาน ไปตลาดใกล้บ้านกันเป็นกลุ่มหนูจำได้ว่าประมาณ ม.2–ม.3
แม่ด่าหนูต่อหน้าเพื่อน ทำให้เพื่อน ๆ ค่อย ๆ ตีตัวออกห่าง ​มีการนินทาในโรงเรียน หนูเลยเลือกเฟดออกมาเอง และต้องอยู่คนเดียวไปพักใหญ่
จนมีเพื่อนคนหนึ่งชวนไปกินข้าว เราเข้ากันได้ดี เพราะเขาก็ถูกเลี้ยงมาแบบถูกควบคุมเหมือนกันช่วงนั้นหนูเริ่มโกหกว่ามีงานหรือทำรายงาน แต่จริง ๆ แอบไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง ​ไม่ได้ไปหาผู้ชาย ไม่ได้ทำอะไรเสี่ยง แค่อยากรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิต ​หนูรู้ว่าการโกหกไม่ใช่เรื่องดี แต่ถ้าพูดความจริง หนูจะโดนกักบริเวณแน่นอน ​สุดท้ายก็ไม่รอดสายตาคนรู้จักของแม่ ​เขาเอาไปบอก หนูเลยต้องหยุดทุกอย่างความสุขเล็ก ๆ แค่นั้นก็หายไปเรื่องการแต่งตัวก็เหมือนกัน
เห็นเพื่อนแต่งตัวสวย ๆ ไปไหนกัน เราก็ได้แค่มอง ​ถ้าแต่งตัวหน่อย แม่จะบอกว่า “แต่งยั่วเหรอ”หนูเลยกลายเป็นคนแต่งตัวมิดชิดมาตลอด
อีกเรื่องที่ฝังใจหนูมาก คือคำทำนายตั้งแต่หนูยังอยู่ในท้อง ​เขาบอกว่าโตมาหนูจะไม่เลี้ยงดูครอบครัว แต่พี่ชายจะเป็นคนเลี้ยงคำนี้ถูกพูดซ้ำ ๆ จนหนูโต ทำให้หนูเครียด กลัวว่าจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ ​บ้านหนูไม่ได้มีฐานะ หนูเลยพยายามดิ้นรนหาเงินเองทำงานออนไลน์ ไลฟ์สด ทำคลิป จนเคยได้เงินหลักหมื่น
อยากได้อะไรก็ซื้อเอง มีเงินก็ให้ที่บ้าน หนูอดคิดไม่ได้ว่า แบบนี้เรียกว่าไม่ดูแลจริง ๆ เหรอคะหนูรู้สึกเหมือนถูกกักขังมาตลอด ​ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรเอง ​ถูกบอกให้เรียนอย่างเดียว ห้ามเล่น ห้ามมีสังคม ​ตอนนี้หนูอายุ 18 ปีแล้ว ​เข้าใจว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ
แต่จากที่คิดว่าโตขึ้นเขาจะค่อย ๆ ปล่อย กลับกลายเป็นยิ่งควบคุมหนักขึ้น ​ย้ายมาอยู่บ้านใหม่ 3 ปี มีห้องส่วนตัว แต่แทบไม่เคยได้ใช้
แม่ให้ไปนอนด้วยตลอด ​ถ้าเข้าไปอยู่ในห้องคุยกับเพื่อนนาน ๆ แม่จะโกรธ ​เดินวนไปมา พังของ ไม่ยอมนอน จนหนูต้องออกมา ​จากนั้นก็เงียบใส่ ไม่คุยด้วยเป็นวัน ๆ ​หนูทำงานออนไลน์ ต้องไลฟ์ ต้องสตรีม ​แต่อยู่ในห้องก็โดนว่า ไปวันเดียวก็ไม่พอใจ ​แม่ตัดสินว่าเพื่อนหนูไม่ดีทุกคน
จนตอนนี้ใกล้จบ ม.6 หนูแทบไม่มีเพื่อนเลย ​เรื่องเงินก็มีปัญหา ​แม่บอกให้หนูให้เงิน หนูก็ตกลงแต่ต่อมาพูดว่าไม่ต้อง หนูมีพ่อ มีพี่ชายดูแล
คำนี้ทำให้หนูเจ็บมาก จนหยุดทำงานไป ​แต่ก็ไม่มีใครถาม ไม่มีใครง้อ ​ทุกวันนี้มีปัญหากันแทบทุกวัน ​หนูกลายเป็นคนกลัวโลกภายนอก กลัวสังคม
ออกไปไหนไม่ได้ แม้แต่ใกล้บ้าน ​ทุกอย่างถูกตัดสินแทน ทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม การใช้ชีวิต ​หนูรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ตัวตนของหนู
หนูหมดไฟ ไม่ตื่นเต้นกับเทศกาล ไม่รู้สึกอยากมีเพื่อน ​เพราะไม่เคยได้ใช้ชีวิตแบบนั้นเลย ​บางครั้งมันอึดอัดจนคิดอยากตาย
อยากหลุดพ้น อยากหายไป ​ไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีก ​หนูไม่ได้เกลียดครอบครัว ​หนูเข้าใจว่าเขาห่วง
แต่หนูไม่รู้จะอยู่ต่อยังไงโดยไม่พังไปกว่านี้
เลยอยากมาขอคำแนะนำจากพี่ ๆ ค่ะ
ว่าถ้าเป็นแบบนี้ หนูควรหาทางออกยังไงดี
ควรเริ่มจากตรงไหน
หรือหนูคิดมากเกินไปกันแน่
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ