เราเป็นเด็กอายุ13ย่าง14ปี เรามาอยู่บ้านแฟนใหม่ของแม่ตั้งแต่อยู่ป.3ตอนแรกมาอยู่ที่นี่เรารู้สึกดีมากแต่อยู่ไป2-3ปีก็เริ่มโดนด่า แต่เราเป็นเด็กที่ดื้อ ชอบเที่ยวแต่เวลาเที่ยวจะขอแม่ เราช่วยที่บ้านทำงาน แต่ไม่ค่อยกวาดขยะเพราะเราไม่ชอบแต่เราล้างถ้วย เก็บยาง แต่เรื่องการบ้านเรื่องเรียนเราไม่เคยขัด เราทำ แต่ทางบ้านเค้าหาว่าเราขี้เกียจ จนตอนนั้นเราไม่เอาอะไรเลย เราโดนด่าทุกวันจนตอนนั้นควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ชอบหยิกตัวเอง แต่มีเพื่อนที่คอยเป็นห่วง ตอนนั้นสมองเรามีแต่เรื่องให้คิด เราเคยคิดว่าการสูบบุหรี่ทำให้ตายไวเพราะสูบแต่ตอนนี่เลิกแล้ว เเล้วเมื่อไม่นานที่ผ่านมาเราทะเลาะกับแม่หนักมาก แม่หาว่าเราขี้เกียจ ตอนนั้นเราไม่ช่วยแม่เก็บยาง เพราะแม่ไม่ปลุก ปกติแม่จะเรียกแต่วันนั้นแม่ไม่เรียกจนเราไม่ได้เก็บ แม่เลยด่าเราเเละไม่ให้เงิน แต่เราไม่ซีมาก คนมาถึงตอนที่เราเริ่มเข้ามัธยมเราโดนด่าโดนดูถูกเราพยายามเพื่อที่จะให้เป็นคนเก่ง เราดหนื่อยที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้เราอยากได้คำชม กอด แต่ก็ไม่เคย บาง ครั้งเจอหน้าแม่3-4ชั่วโมงเอง แม่เราไม่ตัดยางตั้งแต่เราไม่กลับรร พอเราตื่นแม่ก็ไปเก็บยางแม่ให้แต่เงิน แต่ตอนนี้เราติดงานที่โรงเรียน เราบอกแม่ว่าเราไปพับใบตอง ปประมาณ2-3วันที่แล้วเราเลิกรรตี4-5โมงเย็นทุกวันแต่มาวันนี้ แม่เราไม่ไปตัดยางแล้วโทรมาหาเรา ถามว่าเราอยู่ไหน น้ำเสียงของแม่ตอนนั้นเหมือนที่กำลังจะด่า เราบอกอยู่รร แต่อยู่กับครู เราโดนแบบนี้ทุกครั้ง พอกลับถึงบ้านก็เหนื่อยแต่ก็โดนด่าทุกวัน จนตอนนี้เราท้อ เราควรสู้ดีมั้ย เราไม่มีที่ปรึกษา เรานอนร้องไห้ทุกครั้ง เราเหนื่อย เราไม่อยากอยู่บนโลกนี้ เราไม่มีความสุขเลยตอนอยู่กับคนรอบครัว
เราเป็นแบบนี้ แล้วเสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้ามั้ย