ผมอยากรู้ครับ บ้านผมไม่ได้ร่ำรวยอะไรืปัจจุบันอยู่กับแม่และพ่อสะใภ้ แม่ผมมีลูก2 ชายคู่ พี่ผมมีครอบครัวแล้ว และไปอยู่บ้านภรรยาเขา แต่ผมยังเรียนกศน.อยู่ อายุ18ปี พี่ผมไม่ได้เรียนจบ
ซึ่งผมเป็นลูกคนสุดท้าย รู้สึกได้เลยครีบว่าเราคือความหวังสุดท้ายแล้ว ที่จะเปลี่ยนอนาคตครอบครัว
ปัจุจบันพ่อผมอยู่บ้านเดิมกับภภรยาและลูกชายที่ยังเด็ก ส่วนแม่และผมออกมาอยู่บ้านเช่ากับพ่อคนใหม่
ไม่ได้มีที่ดินอะไรเลยครับหาเงินใช้ไปวันๆ ผมรู้สึกว่าผมในสักวัน ต้องหาที่ดิน ไว้ทำเกษรตรายได้มาให้ทั้งพ่อและแม่ มีที่ดินและบ้านเป็นของตัวเอง รีโนเวทบ้านให้พ่อ มันคือสิ่งที่ผมรู้ว่าตัวเองต้องทำมัน แต่มันมีหลายอย่างที่ขัดกันในหัวผมเยอะมากครับ กดดันด้วย เพราะที่พวกเขาต้องการคือ อยากให้ผมเป็นนายสิบ หรือสูงกว่านั้นถ้าเป็นไปได้ เพราะจะได้สบายในหลายๆเรื่อง
แต่ส่วนในหัวผมก็อยากเรียนจนจบมหาลัยถึงผมจะไม่เก่งเรียน แต่ก็สับสนอีกจบแล้วจะไปทำอะไรต่อ จบแล้วจะยังไงต่อ
และผมมีความคิดที่อยากใช้ชีวิตตามที่อยากทำ ในหัวผมมีหลายอย่างมากที่อยากทำ อีกอย่างพี่ผมก็มีครอบครัวทำงานทั้งวัน กลับค่ำ ถ้าวันนึงผมโตและแม่แก่ลงใครจะดูแล เพราะแค่ผม18แม่ผมก็เกือบ60แล้ว พ่อแท้ผมก็ด้วย แต่หายกังวลลงบ้างเพราะพ่อผมก็มีลูกคนใหม่ที่เป็นผชแล้วเหมือน ผมค่อยวางใจขึ้นมาบ้าง ถึงตอนนี้เขาจะยังเด็กมาก แต่เขาก็เป็นความหวังที่กำลังโตขึ้นของผม
เรื่องแม่ ถึงจะยังมีพี่อยู่แล้วพ่อแม่ของฝ่ายภรรยาพี่ผมอีกละ ใครจะดูแม่ถ้าไม่ใช่ผม ถ้าวันหนึ่งผมต้องทำหน้าที่นายสิบหรือต้องเรียนไกล ถึงจะไม่ต้องเสียค่ารักษาหรือค่าอื่นๆจากการเป็นนายสิบ ถึงแม่จะมีสามีใหม่แล้วแต่แม่จะลูกไม่มีคนอยู่เคียงข้าง ด้วยความที่ผมมีหลายอย่างที่อยากและต้องทำ มันสับสนไปหมด ทั้งที่ชีวิตมีเวลาตั้งเยอะแต่ไม่รู้จะจัดการมันยังไง ผมอยากมีอิสระแต่มันจำเป็นต้องละทิ้ง ผมมีความฝันเยอะมาก แต่ ผมดันเป็นความหวังสุดท้าย ของคนในครอบครัว ซึ่งผมก็คิดด้วยว่า ถ้ารุ่นถัดไปเป็นแบบนี้แล้วมันจะมีอะไรพัฒนา คนอายุ18มีเป้าหมายมากมาย > โตขึ้น>ต้องเริ่มดูแลพ่อแม่ > ต้องละทิ้งแทบทุกสิ่งเพื่อดูแลเขา> ชีวิตได้ทำและสำเร็จไม่กี่อย่าง ผมไม่ได้ว่ามันไม่ดีนะ แต่ผมคิดว่ามันจะเป็นนี้ต่อไปมันก็คงไม่ดีมั้ง ในใจผมมันคิดแบบนั้น ผมอยากให้ลูกหลานผมได้มีอิสระมากกว่าที่ผมเป็น อยากให้มันพัฒนา ก้าวหน้าแต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และต่อใหผมมีครอบครัวด้วย ภรรยาผมก็คงต้องห่วงพ่อแม่ตัวเองเหมือนกันอีก จะฝากเขาเยอะไปไม่ได้ลูกเราอีก รู้สึกครอบครัวต้องลำบาก
ถ้ามันดูอ่านยากหรือเข้าใจยากขออภัยด้วยนะครับ ไม่เก่งอะไรแบบนี้ บางอย่างถ้ามันดูโง่หรือคิดไม่ได้ขอโทษด้วยครับ
ซึ่งผมเป็นลูกคนสุดท้าย รู้สึกได้เลยครีบว่าเราคือความหวังสุดท้ายแล้ว ที่จะเปลี่ยนอนาคตครอบครัว
ปัจุจบันพ่อผมอยู่บ้านเดิมกับภภรยาและลูกชายที่ยังเด็ก ส่วนแม่และผมออกมาอยู่บ้านเช่ากับพ่อคนใหม่
ไม่ได้มีที่ดินอะไรเลยครับหาเงินใช้ไปวันๆ ผมรู้สึกว่าผมในสักวัน ต้องหาที่ดิน ไว้ทำเกษรตรายได้มาให้ทั้งพ่อและแม่ มีที่ดินและบ้านเป็นของตัวเอง รีโนเวทบ้านให้พ่อ มันคือสิ่งที่ผมรู้ว่าตัวเองต้องทำมัน แต่มันมีหลายอย่างที่ขัดกันในหัวผมเยอะมากครับ กดดันด้วย เพราะที่พวกเขาต้องการคือ อยากให้ผมเป็นนายสิบ หรือสูงกว่านั้นถ้าเป็นไปได้ เพราะจะได้สบายในหลายๆเรื่อง
แต่ส่วนในหัวผมก็อยากเรียนจนจบมหาลัยถึงผมจะไม่เก่งเรียน แต่ก็สับสนอีกจบแล้วจะไปทำอะไรต่อ จบแล้วจะยังไงต่อ
และผมมีความคิดที่อยากใช้ชีวิตตามที่อยากทำ ในหัวผมมีหลายอย่างมากที่อยากทำ อีกอย่างพี่ผมก็มีครอบครัวทำงานทั้งวัน กลับค่ำ ถ้าวันนึงผมโตและแม่แก่ลงใครจะดูแล เพราะแค่ผม18แม่ผมก็เกือบ60แล้ว พ่อแท้ผมก็ด้วย แต่หายกังวลลงบ้างเพราะพ่อผมก็มีลูกคนใหม่ที่เป็นผชแล้วเหมือน ผมค่อยวางใจขึ้นมาบ้าง ถึงตอนนี้เขาจะยังเด็กมาก แต่เขาก็เป็นความหวังที่กำลังโตขึ้นของผม
เรื่องแม่ ถึงจะยังมีพี่อยู่แล้วพ่อแม่ของฝ่ายภรรยาพี่ผมอีกละ ใครจะดูแม่ถ้าไม่ใช่ผม ถ้าวันหนึ่งผมต้องทำหน้าที่นายสิบหรือต้องเรียนไกล ถึงจะไม่ต้องเสียค่ารักษาหรือค่าอื่นๆจากการเป็นนายสิบ ถึงแม่จะมีสามีใหม่แล้วแต่แม่จะลูกไม่มีคนอยู่เคียงข้าง ด้วยความที่ผมมีหลายอย่างที่อยากและต้องทำ มันสับสนไปหมด ทั้งที่ชีวิตมีเวลาตั้งเยอะแต่ไม่รู้จะจัดการมันยังไง ผมอยากมีอิสระแต่มันจำเป็นต้องละทิ้ง ผมมีความฝันเยอะมาก แต่ ผมดันเป็นความหวังสุดท้าย ของคนในครอบครัว ซึ่งผมก็คิดด้วยว่า ถ้ารุ่นถัดไปเป็นแบบนี้แล้วมันจะมีอะไรพัฒนา คนอายุ18มีเป้าหมายมากมาย > โตขึ้น>ต้องเริ่มดูแลพ่อแม่ > ต้องละทิ้งแทบทุกสิ่งเพื่อดูแลเขา> ชีวิตได้ทำและสำเร็จไม่กี่อย่าง ผมไม่ได้ว่ามันไม่ดีนะ แต่ผมคิดว่ามันจะเป็นนี้ต่อไปมันก็คงไม่ดีมั้ง ในใจผมมันคิดแบบนั้น ผมอยากให้ลูกหลานผมได้มีอิสระมากกว่าที่ผมเป็น อยากให้มันพัฒนา ก้าวหน้าแต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และต่อใหผมมีครอบครัวด้วย ภรรยาผมก็คงต้องห่วงพ่อแม่ตัวเองเหมือนกันอีก จะฝากเขาเยอะไปไม่ได้ลูกเราอีก รู้สึกครอบครัวต้องลำบาก